Scared Drawing Novels & Stories

"Every person has a tender spot, where he or she feels pain most exquisitely." - Kilroy J. Oldster, Dead Toad Scrolls Chapter 15 Akala ko ako lang ang takot sa mga mata ni Fifth pero nang nakita ang pinaghalong gulat at takot sa mga mata ni Samantha ay napagtanto kong ganoon siya sa lahat. His dark heavy-lidded eyes are scary, lalo na kapag nakatuon ito sayo. I realized he can induce fear to anyone, just by looking at them, maybe because his air is so dark and menacing.

She sincerely admired the man in front of her! Sinalubong nito ang tingin niya, tumaas ang mga kita pero hindi maitago ang ngiti—wala itong ngiti sa bibig kundi nasa kilay. Kumalibit si Angelica sa trousers nito at inabot ang maliit nitong notebook. Pinakita ang drawing nito na parang isang ginto. "Para po ito sa inyo..." sabi nito sa baby voice. May painting ng cute na aso iyon. Abstract ang painting nito na tila hinugot mula sa kanya.

“But we moved the board.” Hindi niya gets ang lahat. Pero gets niya ang energy. “Were they scared?” seryoso niyang tanong. Bahagya akong natawa. “Some of them.” Umupo kami sa sofa. Tinignan ko ang drawing niya. Isang malaking building. May stick figure sa taas. May maliit na stick figure sa tabi. “That’s you,” sabi niya, tinuro ang malaki. “And that’s me.”

Dahil ba siya ang nagbigay ng sketchbook na iyon? Huminga siya ng malalim at ganun nalang ang pagkunot ng kanyang noo nang makita ang drawing nito kung saan nagkaroon na siya ng girlfriend. Why is she looking at them with tears in her eyes? Natatakot ba ito na mawala ang atensyon na ibinibigay niya sa babae? Even the ambience itself was full of sadness. Kahit siya na nakatingin lang sa mga drawing, nakaramdam ng bigat sa kanyang dibdib when in the first place, the guy in the drawing was him.

Muli niyang ibinalik ang atensyon sa drawing ng anak, at nakunot ni Apocalipsis ang noo nang may mapansin. "Who's this?" tanong niyang itinuro ang human stick na siyang naiba sa larawan. Hindi kasi katulad nila, iginuhit ito ng anak malayo sa grupo ng human stick version nila, at kapansin-pansing nag-iisa lang ito. "The Monster," casual na sagot ni Chii. "You mean your old man?" tumango ang bata. Ang tinutukoy niya ay si Genesis at nakakasiguro naman siyang naintindihan siya ni Chii. "Why did you draw him?"

Tatayo na sana siya upang simulan ang pagtakbo nang bigla na lamang lumitaw sa likuran niya ang dalawang lalaki na may dalang mga baril. "Who the—?!" Sinubukan niyang pumalag pero agad na kinasa ng taong nasa kaliwa niya ang baril nito. His lips were trembling, and his knees were shaking. Sa unang pagkakataon ay nakaramdam ng takot sa mga kalaban si Scorpio Jacoby Melendres. He was a man with a brave heart and fear none. But remembering his woman, his son, friends and parents made him the most fearful in the universe.

Blackmail ako ma'am, pamilya ko at ang tunay na Ian delikado. Bukod sa message na iyon, may drawing din isang ibon, madaliang drawing lang pero ang style kasi nito ay parang katulad kay Knox, Maxim, at sa mga kapatid niya. Mayroon lang mahabang stick, may tigtatatlong naka attached na bilog na may tiniktinik. Iyon ang waepon na kasama ng ibon.

Nakaramdam na ako ng matinding hiya. "A human skeleton. What kind of sketch is this?" Lalo namang lumakas ang mga tawanan. "Even maybe in grade school it doesn't pass. Wala man lang mukha." Hindi nga ako marunong mag-drawing kaya walang mukha, kung may mukha iyan baka mas lalong hindi mo ikatuwa. Saka teka, pakialam ba niya sa drawing ko? Isip-isip ko.

Kaagad naman niyang niyakap ang dalawa nang marating niya ang kinaroroonan ng mga ito. "Mommy, I'm scared," anang Syresse. "Don't worry. Mommy is here," pag-aalo naman niya. Hinawakan niya ang kamay ng dalawa tsaka akmang aalis na nang matigilan sila. may malakas na kalampag ang gumulat sa lahat mula sa itaas. Napatingala naman siya at laking gulat nang may makita na may bumubulusok nang isang cart na bahaging rollercoaster.

May mga scanned worksheets, behavior notes mula sa adviser, at isang photocopy ng crayon drawing ng bata—isang dinosaur na may suot na cape. Napalunok si Damon. Sa loob ng ilang segundo, nagbago ang buong aura niya. Ang matalim na titig ay lumambot. Ang noo na laging nakakunot ay unti-unting nag-relax. Marahan niyang hinaplos ang gilid ng papel na may drawing ng anak, na parang takot siyang masira ito. Wala ni isa sa kwarto ang nangahas na magsalita. Nagkatinginan lang ang mga executive, hindi sanay na makitang ‘tao’ si Damon Blackwell.