Scared Drawing Novels & Stories

Tatayo na sana siya upang simulan ang pagtakbo nang bigla na lamang lumitaw sa likuran niya ang dalawang lalaki na may dalang mga baril. "Who the—?!" Sinubukan niyang pumalag pero agad na kinasa ng taong nasa kaliwa niya ang baril nito. His lips were trembling, and his knees were shaking. Sa unang pagkakataon ay nakaramdam ng takot sa mga kalaban si Scorpio Jacoby Melendres. He was a man with a brave heart and fear none. But remembering his woman, his son, friends and parents made him the most fearful in the universe.

Nakaramdam na ako ng matinding hiya. "A human skeleton. What kind of sketch is this?" Lalo namang lumakas ang mga tawanan. "Even maybe in grade school it doesn't pass. Wala man lang mukha." Hindi nga ako marunong mag-drawing kaya walang mukha, kung may mukha iyan baka mas lalong hindi mo ikatuwa. Saka teka, pakialam ba niya sa drawing ko? Isip-isip ko.

May mga scanned worksheets, behavior notes mula sa adviser, at isang photocopy ng crayon drawing ng bata—isang dinosaur na may suot na cape. Napalunok si Damon. Sa loob ng ilang segundo, nagbago ang buong aura niya. Ang matalim na titig ay lumambot. Ang noo na laging nakakunot ay unti-unting nag-relax. Marahan niyang hinaplos ang gilid ng papel na may drawing ng anak, na parang takot siyang masira ito. Wala ni isa sa kwarto ang nangahas na magsalita. Nagkatinginan lang ang mga executive, hindi sanay na makitang ‘tao’ si Damon Blackwell.

Pagharap nuya ay agad siyang niyakap ni Drewner ng mahigpit habang hinahaplos ng marahan ang kanyang likuran. "Ang mga bata, nasaan?" Naalala niyang itanong sa kabila. ng takot na kanyang nararamdaman at isang nakakakiliting sensasyon na unti-uniting nabubuhay habang nakayakap siya sa katawan ni Drewner. "Huwag mo silang alalahanin. They're not scared. They were both brave like you. Tiyak na mauuna pa silang makalabas kaysa sa atin."

Because of them securing everything, it makes it more scarier. "Am I shaking?" I heard Dev whispered. Then, he looked at me. "To be honest, I'm a little scared." "You're scared?" He quickly nodded. "Yes, I'm only telling it to you." I chuckled and offered my hand. He stared at me first before holding it. "As expected, you're a scaredy-cattt." He tighten his grip. "Noooo! It's an reaction over unfamiliar things." I raised the hand he's holding tightly. "This is a reaction."

Kung sana ay hindi nabura ang ibang parte ay baka mas maganda pa ang mga ito. Naengganyo akong tignan ang mga drawings at nakalimutan ko pa ang takot nang biglang kumidlat kasabay ng pagbuhos ng ulan at pagkulimlim ng buong paligid. Nataranta ako at mabilis na ibinalik ang album at sketch pad sa drawer. Sa pagmamadali ko na makalabas ay 'di ko sinasadyang nahila ang puting tela na nagtatakip sa isang bagay malapit sa pinto. Napaungol pa ako sa inis.

Sobrang organized at linis. May nakita akong sketchpad kaya na-curious ako. Gusto kong makita ang mga drawings niya, pero inunahan niya ako. "I wanted to see it," giit ko pero umiling siya. "Please..." "No." "Why?" Namewang ako. "What did you draw there? May naked drawings ba? Or sketch ni Dina?" Sumimangot ako. "Fine! Kaysa nga naman sumama ang loob ko. Ayaw ko ng makita iyan."

Nonetheless, it wasn’t the bullets that scared her to the hilt. Mas nanindig ang mga balahibo niya nang mas lalong matitigan ang painting sa dingding. It wasn't a pole dancer, It was a painting of a young woman impaled in a pole. Hindi rin pintura ang kulay pulang mantsa sa larawan. Hinawakan niya kasi ito kanina dahil sa kuryosidad -- dugo ang sinaboy sa obrang ‘yon! Nang luminaw ng konti ang kanyang paningin sa dilim, napansin niya rin ang mga bakas ng kamay sa painting, na tila may naguyapit doon bago pinaulanan ng bala ng kung sino man.

Pero matapos maalala ang nangyari kagabi, nakabuo sya ng conclusion. He's so scared last night because of the lighting. He has astrophobia, an intense fear on lightning and he can't calm down without his mother's presence. Kagabi, nasa trabaho pa ito at malakas ang ulan. Siguradong nagpilit itong umuwi kaya posibleng nabasa ito ng ulan. Umuwi na nga sila at pagdating palang, nagtatakbo na siya papasok. Hinanap nya muna ito sa kusina pero wala ito kaya naman sa kwarto siya nito nagpunta.

sabay-sabay naming nasabi, ako na halos sumigaw, si Kael na may bahagyang ngiti, at si Ara na parang batang natuwa. “Yes! Horror it is!” sabi ni Ara, sabay pindot sa remote. “Para masaya!” “Masaya?” reklamo ko. “Paano naging masaya kung puro katatakutan naman?” Kael chuckled. “You’re that scared of horror movies?” “Hindi ako takot,” depensa ko agad. “Ayoko lang no'ng biglang susulpot.” “So… jumpscares?” Kael teased, grinning. “Got it.”