Scared Drawing Novels & Stories

banta nito sa akin at mabilis na sinara ang pinto. Halos lumabas na ang puso ko sa lakas at bilis nitong tumibok dahil sa pinaghalo-halong takot, pagkabalisa, at kaba. My hand started to tremble. Hinahanap ko si Damon pero tanging putok lang ng baril ang naririnig ko na kaagad kong kinakayuko at tinatakpan ang sariling tainga. I even let out a loud scared scream sa tuwing may naririnig akong pagsabog.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Ang weird ng painting, but I can sense something from it. The painting screams danger and power. It's a painting of a girl pero walang mukha. Para bang sinadya ang pagkakabura. Sa baba ng painting na ito ay isang sculpture na korona. I traced it with my finger and I felt chills on my spine. Damn, anong meron dito? Lumakas ang ihip ng hangin kaya mas lalong nanindig ang balahibo ko. Umiling ako at nagpatuloy nalang sa paglalakad.

Bakit ba sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya, parang ginigipit ako sa isang sulok na wala man lang exit? ​Parang gusto ko tuloy itapon itong basang clay diretso sa mukha niya para lang tumahimik siya. But what scares me the most isn't Drew’s overwhelming evidence? It’s the fact that deep inside, my treacherous mind is actually panicking because his logic makes sense. Dafak, Seline! Wake the fvck up!

Mabilis siyang tumalikod sa akin, patakbong yumakap sa binti ni Kiel at ibinaon ang kaniyang mukha sa mamahaling tela ng tuxedo ng lalaki. "Dad! Make the scary man go away!" ang natatakot na hiyaw ni Liam habang ang kaniyang munting mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa suit ni Kiel. "Mommy, I don't like him! He's yelling at you and his face is scary!"

Pinanood niya lang ako habang nagsisimula akong mag-sketch ng tanawin sa labas. Sa loob ng ilang oras, ang tanging tunog ay ang pagkiskis ng uling sa papel at ang mahinang pagpindot niya sa kaniyang computer. Ito ang kapayapaang pangarap ko—isang kapayapaang walang halong dugo o takot. Nang mapagod ako sa pag-drawing, lumapit ako sa kaniya at sumandal sa kaniyang balikat. "Salamat, Alexander. Para sa araw na 'to."

Mas lalo kong nararamdaman ang kakaibang koneksyon sa pagitan namin. --- Minsan nagkakatinginan kami. --- At agad ding umiiwas. --- Minsan magkatabi kaming tahimik. --- Pero parang sapat na iyon. --- At minsan... Parang gusto kong abutin ang kamay niya. --- Ngunit hindi ko ginagawa. --- Dahil natatakot ako. --- Natatakot akong masaktan ulit. --- Drake's POV She's scared.

I have low tolerance when it comes to situation like this. Kinuyom ko ang kamay ko bago nagsimulang gumuhit sa sahig na kinatatayuan ko ang isang kulay itim na linya hanggang sa maging isa itong magic circle. "Oh my god!" "A monster!" Unti-unting yumanig ang buong gusali. I can hear the screams of the people around, lalong-lalo na ang tatlong babaeng nasa harap ko. Walang emosyon ko silang pinagmasdan. How lovely. How lovely to see such pathetic dumbasses screaming at the top of their lungs.

putol-putol kong paalala. Scared. Iyon ang nakikita ko sa mukha niya. Bakit siya matatakot? Ang kilala kong Achira, walang kinakatakutan. I closed my eyes. I am so tired. "S-sorry... nakakataranta kasi!"

"Why are you not crying kid? Are you not scared of us?" I was sitting in the chair, my hands are tied at the back. In front of me are my kidnappers who looked like monsters. They are smoking. Their laughing like mad man. They smell so bad. Their breath stinks. Their armpits sucks. They're gross! "See, you're scared now—" "Scared? What's that word mean? That's not in my dictionary." I said looking at them blankly.