Romans & histoires Scary Story Tagalog

"Anong ginagawa n'yo d'yan?" May isang malaking boses na nagsalita at mabilis nitong nakuha ang atensyon ko, mga Guerrero! Napaatras ako dahil hindi ko sukat akalaing na mabilis silang makakarating dito sakay ang kanikanilang kabayo. Katulad din sila ng Guerrero ng mga taga-Rialacande pero sila ay may malagintong kulay ng mga s*****a at isang logo na ngayon ko lamang nakita.

PROLOGUE "Mama! Ayokong maiwan dito!" sigaw ko kay Mama habang lahat ng tao ay nagpa-panic na sa nangyayari. Ang bagay na hindi ko inaasahang magkakatotoo, Ay talagang mangyayari nga. Ang mga zombies ay nag-eexist.

may bahid panunuya sa boses na sabi nito habang ang mga mata nito'y klaro na sinusukat ang kanyang reaksyon. Hindi na siya nakapagtiis kaya napatawa siya ng pagak. "Kindly broaden your vocabulary and know the difference between naghahalikan at hinalikan." With a smirk on her lips, she master up the courage to rub the truth right on Xyrille's face. "I'll set you a perfect example, Xyrille. Ikaw, hinalikan mo lang s'ya. Gusto mo bang makita ang tunay na depinisyon ng naghahalikan? Ipapakita ko sa'yo."

Paku-kwento ko. Naramdaman kong biglang humigpit ang pagkakahawak nito sa kamay ko. Di ata nagustohan ang narinig sa mga kwento ko. "Naranasan ko ring makulong sa girls comfort room noon. Yung mga kaklase kong lalaki ang may gawa. Sobrang takot na takot ako no'ng araw na yun kasi baka di na ako makalabas at doon na makapagpalipas ng gabi, hapon na kasi yun oras na nang uwian. Buti nalang at di pa pala nakapaglinis ang janitor ng school namin sa girls CR kaya may nakapagbukas sakin don."

"Talaga? Paano nangyari 'yon?" "Siya ang lalaking nagligtas sa akin sa kalye ng Tokyo." Sagot ni Mariya. Nanlaki ang mata ni Mia sa gulat at tuwa. "Wow! Ang galing naman! Gusto kong marinig ang buong kwento, ha! Walang palampas!"

Nakatitig lang sakanya Para siyang aninong may sariling liwanag. Ang expensive nya tingnan. “Ano’ng ginagawa mo dito?” nagulat ako sa bulong ng isang boses sa gilid ko. Si Carla, kapwa ko journalist na kasama sa imbitado. Naka-red gown siya at mukhang komportable sa crowd. “Work,” sagot ko habang hindi inaalis ang tingin kay Sebastian na nakikipag usap sa ibang mga bisita.

Baka ay nasa mali siyang katawan? “Hayaan mo na, Francis. I don't know what's with you—taking that girl from nowhere to here. Wala naman iyang ibinigay sa 'yo kung hindi sakit ng ulo, e!” sabat ng isang ginang. Hindi gusto ni Ana ang pananalita nit samantalang natutuwa si Mary Joy sa ginang. “You don't even know when will that freak Nastya come out and torture us all again! Paano kung mapeste ulit tayo ng baliw na 'yan oras na ma-'stress' siya? Damn, that dirty girl even know what's the word 'stress', hmn? Akala ko'y lahat ng nasa putikan na nakatira, hindi maarte at mapagsumikap! Stress, my ass!”

saad ko pa. Tumango naman siya na hindi nawawala ang pagtataka sa mukha at sinunod ang sinabi ko. Pinalabas niya ang mga batang katulong na kaedad niya lang at kaedad ko, pinahanda ko sila ng snacks at ang para sa movie. Habang pinagmasan silang nag-aasikaso at dumapo ang tingin ko sa babaeng nakalimutan ko ang pangalan, hindi mawala sa isip ko ang narinig kanina. Who is she? Dapat na ba akong matakot dahil may kasama akong traydor dito sa bahay? I should be careful this time with this girl. I mean, not just with this girl. Sa lahat ng kasama ko rito, gosh. Am I being concious? Iniisip ko na ang lahat ng tao sa paligid ko ay delikado.

Imbis na makaramdam ng takot ay pakiramdam ko ay malaya ako at nangingibabaw ako sa saya dahil doon. Hanggang sa napunta sa isang parang digmaan, kabi-kabila ang sigawan, mga apoy, kalansing ng espada. "Binibini! Anong nangyayari!?" Naramdaman ko ang pag-alog sakin at nang magising ako sa katotohanan ay napahawak ako sa ulo, kumikirot iyon na parang may pilit na pumapasok. "Masakit!" nasabunutan ko ang sarili kong buhok dahil sa sobrang sakit.