Novel & Cerita Sea Kings One Piece

Isang magiting na Sea king na namumuhay sa malayong isla mula sa pinaka-palasyo ng Nero Kingdom. Ang sumunod ay sumigaw ito upang tumayo kami ng deretyong nakaharap sa kanya. May hawak hawak itong tungkod at ang kanyang eksepsyonal na Aura at hindi namin ikinagalaw pa.

“Don’t worry. I’m a decent gentleman. I won’t touch you. Bigyan mo lang ako ng contact number, happy na ako.” Lumapit ito nang bahagya, sapat para maramdaman niya ang presensiya nito pero hindi hinahawakan. Sa kabila ng inis niya, ramdam niyang hindi ito manyak na agad mananamantala, mas mukha itong Sea King na sanay manligaw ng kahit sino, hindi tipong gagawa ng gulo.

Then the Prince stood on the beach, and in the pride of his strength he scoffed and said: "This is not the sea! This is only a brook! Why do you men want so many boats? I could jump this if I would." When at last they had all embarked and were fairly on their way across the straits, the sky suddenly clouded and a great storm arose. The waves rose mountains high, the wind howled, the lightning flashed and the thunder rolled, and the boat which held Ototachibana and the Prince and his men was tossed from crest to crest of the rolling waves, till it seemed that every moment must be their last and that they must all be swallowed up in the angry sea. For Kin Jin, the Dragon King of the Sea, had h

Sa unang tingin, malamig at misteryoso siya, ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata, biglang lumambot ang titig nito, parang tubig na kumalma matapos ang unos. Ngumiti si Jiro, iniabot ang kamay sa kanya. “Come up,” sabi niya, mahina ngunit buo, tinatangay ng simoy ng dagat ang boses. Ngumiti rin ang sekretarya at tinulungan si Chloe na makasampa sa yate bago magpaalam. Nang makalapit si Chloe kay Jiro, hindi niya napigilang mapatitig sa lalaki. “Are we… going out to sea?” tanong niyang may halong pagtataka.

Maraming prutas na itinanim rito, at sa ilalim ng dagat naman, ngayon hawak-hawak ni Knox ang kamay niya. May mga kasabayan rin silang mga tauhan nito, at dinala siya ng mga ito sa parte ng dagat na may mga kahon. Malalaking kulungan, at ang nasa loob ay mga shells. Manghang-mangha siya sa dami nito, malalaki pa ang iba. May mga lubid sa loob na pinagkukumpulan ng mga shell, may pa-vertical at horizontal na directions.

Nasa iisang kwarto silang lahat at nakikinig kay Seb kung paano ito nakaligtas. "Hindi ko talaga alam at maalala kung papaano ako napunta sa dagat. Ang huli ko lang naalala ay kasama ko si Yogo," saad ni Seb at pinunasan ang luha sa kaniyang mga mata. "Hindi ko alam kung papaano ako nakaligtas. Malayo ang factory sa dagat. At si Yogo lang ang kasama ko. May tama siya sa hita at nahihirapan siyang huminga. Pero nang nagising ako, hindi ko na siya nakita." Napasinghap si Seb at pinunasan ang namumuong luha sa mga mata niya. "May nakakita sa akin at tinulongan ako. Malayo ang lugar na 'yon dito. Ginamot nila ang mga sugat ko at pinatira roon hanggang sa umayos ang kalagayan ko." "He's dead, Seb

Biglang may tumapik sa balikat niya at naputol ang iniisip niya. “Uy, bro!” masayang sabi ng isang kakilala niya sa shipping industry. “Ang King of the Seas, nahuli na rin ng siren? With all due respect, ang ganda ng napangasawa mo. Congrats, pare. Good luck sa married life.”

"Saan ka ba nanggaling?" "Sea..." He chuckled again. "The sea hurt my b*tch so I f*cked it back." "What the--" Natigilan siya sa narinig pero agad ding nahamig ang sarili. "Yeah. That fucking sea scared my Bitch!" Naramdaman niya nang kumalog ang katawan nito sa kanyang tagiliran dahil sa pagtawa ng malakas. "I'm going to kill that d*mn sea, Kim. I'm gonna--"

Ito ay isang dambuhalang harpoon na tumusok sa hull ng sasakyan. "SINO IYON?" sigaw ni Mateo. Lumingon si Ryella sa bintana ng submarine. Sa labas, sa gitna ng kadiliman ng Atlantic, ay nakatayo ang isang hukbo ng mga diver-suits na may kakaibang selyo—isang selyong hindi Cruz, hindi Valente, at hindi World Court. Isang mensahe ang lumabas sa screen: "Welcome to the Surface, Ash King. The Fifth Protocol is waiting."

“Ah oo nga pala. Kapag kinasal na kayo ni Miss Kaia, dadalaw ako sa hilagang Myanmar para mag-abot ng kendi kay Miss Lombart.” Lumapit ang lalaking nakamaskara kay Kaia, may kasamang nakangising pangungutya. Itinaas niya ang matalim na samurai sword at sinaksak ang lubid sa itaas niya. Sa isang iglap, bumagsak si Kaia sa dagat. “Mayumi!” Hindi na nagdalawang-isip si Bastian. Tumalon siya agad sa dagat, hindi man lang pinansin si Roxanne na nanginginig pa rin sa takot sa deck.