Seafarer Quotes Mga Nobela at Kwento

Kinuha ko ang mga gamit ko at sumilip sa pantalan pero sa sobrang dami ng tao ay mukhang malabo na makita ko mula rito sa itaas kung nakababa na ba sya. Ano ba kasing naisip ng babaeng yun at umalis ng hindi manlang ako ginigising. Inintay ko muna na makababa halos lahat ng taong lulan ng barko pero wala pa rin sya. “Sir kailangan nyo na pong bumaba, kayo nalang po ang natitirang pasahero rito” sabi nang isang crew ng barko. “Pero kuya iniintay ko kasi yung kasama ko, sure ka ba na wala ng ibang pasahero?”

Pinag lihi ka sa tigas ng ulo kaya malamang tatakas ka nga, and I am so sorry to say, but I came prepared. Dahil alam kong tatakas ka nga... The dope captain is niw ready to go back to where we're from." He said then winked at her. Faith wasn't able to say a word and couldn't do anything but to take a step ack when a loud roar of the yacth's engine startled her. She wanted to run towards its entrance to try and catch up only to fail misserably when she couldn't even move a toe. Marahas na lamang siyang napa buntong hininga saka bagsak ang balikat na sinundan ng tingin ang papalayong sasakyang pang dagat.

Pag-sigaw ko sa harap ng dagat. Ito ang lagi kong ginagawa sa tuwing hindi ko na kaya ang aking mga problema. Our ancestors believed that this sea is able to heal people's bad feelings that is why it called as Healing sea. If you are feeling sad, mad, down, depressed, lonely, and unloved, just let it out and shout out here in front of the healing sea. They believed that this sea will help you be relieved and calmed down. Simula nang marinig ko ang tungkol sa kwentong ito ay lagi na akong nagtutungo rito upang maglabas ng sama ng loob.

Sa labas, patuloy ang pagkulog ng alon sa karagatan, tila nakikiramay sa matinding kalbaryong dinaranas ng daan-daang pasahero at tripulante. Si Captain Jal, kahit nilalagnat na, ay matatag pa ring nakatayo sa harapan ng kanyang mga tauhan. Nakikita niya sa kanilang mga mata ang takot, pagod, at pangungulila—pero hindi sila bumibitaw. "Gawin natin ang lahat ng makakaya natin," madiing utos niya. "Kahit anong paraan, kahit anong diskarte! Hindi tayo papayag na may mamatay sa barkong ‘to!"

Noong lasing na lasing siya, ang gusto niya lang ay matulog at makalimot sa takot ngunit nang may mangyari sa kanila ngayong gabi, nagising na nga talaga siya, kahit nahihilo pa rin siya, ang tunog ng mga alon ay nagpabalik sa takot niya. Bigla, ang tunog ng isang harmonica ay pumailanlang sa barko, malamang ay isa sa mga crew ang tumutugtog. Naalala niya ang mga nakitang art tungkol sa mga malulungkot na seafarers na tumutugtog ng harmonica sa dagat. Nakaramdam siya ng urge: tama, hindi siya makikipagtakbuhan kay Noah, pero pwede siyang sumayaw!

Nag tulug-tulugan na lang ako. Habang nagtutulog tulugan ako, hindi ko namalayan na meron palang dalawang seaman na nakasandal sa may likuran ng kotse ko at nag ke-kwentuhan. Ang ganda ng kwentuhan nila tungkol sa mga kaibigan ko na busy sa mga jowa nila. Walang kaalam alam ang dalawang seaman na naririnig ko ang lahat ng pinag uusapan nila. "Captain Lim, kakainggit sila ano? Napa swerte naman ng barko nila, tuwing dadaong dito eh' me bumibisita." Aniya ng isa sa seaman.

Bago pa siya magalit, binitiwan ni Hector ang kanyang kamay. “Pasensya na, medyo sumobra ang biro ko,” taos-pusong paghingi ng paumanhin ni Hector. “Solusyon ba talaga ang paghingi ng tawad sa lahat ng bagay?” “Ano bang gusto mo? Saktan mo ako o sigawan mo ako, nasa iyo ngayong gabi.” Natigilan si Farrah. “Umuwi na tayo.” “Agad-agad na uuwi matapos lang dumating? Hindi ba’t dapat namnamin ang tanawin ng dagat?”

Lumipas ang oras na hindi ko namamalayan. Habang naglalakad kami sa tabing-dagat, pareho kaming nakayapak, hinahaplos ng malamig na tubig ang aming mga paa. “Do you always talk to strangers like this?” tanong ko. Umiling siya. “No. Just the ones who make me forget the world.” “Flatterer,” sabi ko, kunwari’y inirapan siya, pero totoo, kinakabahan ako.

Mas lalo akong nalungkot, parang ang lungkot lang tingnan ng araw habang unti-unti itong lumulubog papailalim sa dagat. May mga bagay na hindi natin kayang kontrolin gaya nitong paglubog at pagsikat ng araw. Nakakalungkot lang isipin na parang ang lapit-lapit lang pero hindi puwedeng hawakan. "Claire, you are the captain of your own ship, you sail to your destiny. May mga bagay man na hindi natin hawak pero hindi ibig sabihin no'n ay hindi mo na puwedeng subakang hawakan. You know that yourself. 'Di ba napatunayan mo na 'yan? You wanted so much to join the national competition but your father won't let you. Pero nagawan mo ng paraan, and you succeeded. You just have to follow what your heart

He pointed the slightly dark side of the ocean, only the light that was coming from the house above the cave was showing its beauty. "Gabi na tsaka baka delikado riyan." Nangilabot ako nang maisip na maaaring may pating roon at kainin kami. "Come on. They said that this place is safe," pamimilit niya pa at wala na akong nagawa pa nang hawakan niya ang palapulsuhan ko. "Hindi ako marunong lumangoy, Waylen." Paalala ko sa kanya nang magsimula nang lumalim ang dagat.