Seafarer Quotes Novels & Stories

Ang buhok ko wala na sa ayos dahil nililipad ito sa malakas na hangin. Inilibot ko ang aking mata sa karagatan. Ang payapa ng dagat. Kay sarap pakinggan ang mabining mga hampas ng maliit na alon. Para bang diamante kumikislap ito sa dilim. Naglalayag na kami ngayon sa dagat. Dahan-dahan lang ang takbo ng yate hindi nagmamadali si Captain Morgan dahil mabagal lang ang patakbo nito.

Mga bago ang mukha nila sa akin, yung ibang sentinels na kilala ko ang mukha ay tahimik lang sa isang gilid at nakikinig. "Four battle ships is not enough. We are facing Charybdis. We need hundreds who will surround the ocean and air ships for rescue. Make sure that there will be physicians waiting in the air ship." Komento ni Elijah at mabilis naman na nagsulat ang mga sentinels. "How about the scout in Venossa Ocean?"

Agad na dumami at nagkagulo ang mga ito na lubha kong ikinabahala. Isang serena ang naulinigan ko sa paligid, "Lulubog na ang barko!" sigaw ng mga humahangos na tao. But I stood still in the middle of the ship, nadepina ang lahat sa akin, my body wasn't moved kahit pa nabubunggo na ako ng mga natatarantang mga tao.

Nakangiti ang matanda habang nakatingin sa dagat at tila may inaalala mula sa nakaraan. “Mommy! Come here! Letʼs swim with us!” tawag sa kaniya ni Liven mula sa hindi kalayuan. “Mamaya na lang ako, anak!” sigaw niya pabalik. “Basta lagi mong tatandaan na hindi matatawag na pag-ibig kung hindi ka masasaktan. Mahiwag ito, puno ng ibaʼt-ibang kahulugan at pakiramdam. Tandaan mo rin na ito ay walang hinihinginh kapalit, at higit sa lahat ang mas maganda ay iniibig ka rin niya pabalik. Mahirap mag-isa sa gitna ng dagat.”

Habang nasa biyahe sa dagat, nakaupo sila sa likod ng speedboat. Ang tunog ng makina ay nagha-halo sa hampas ng alon. Ang araw ay unti-unting bumababa, tinatamaan ang tubig ng gintong liwanag. “Are you okay?” tanong ni Sebastian habang pinapanuod siyang nakahawak sa gilid. “Medyo,” sagot niya. “Hindi ako sanay sa ganito. Ang ganda pero nakaka… dizzy?”

Umalingawngaw sa parteng yun ng karagatan ang tuwang-tuwang hiyawan ng mga nasa barko habang unti-unti itong lumalayo sa banda roon. "What a noisy beings." Bulong ng matanda habang tinitingnan ang banda ng karagatan kung saan naroon ang barko. "What is it Sean?! Is it that important that you need to wake me up from my nap? Your annoying voice almost made me accidentally sink that ship." Sabi ng matanda sa isang alon na palapit sa kanya.

“Now I’m building my own ship. And I won’t wait at the shore anymore.” Struve stared at her. The metaphor settled in his chest like a weight. He nodded slowly, almost bitterly. “So, that’s it?” Samantha stood and walked toward the railing. The sun was beginning to lower, casting an amber glow across the sea. She didn’t turn back when she answered. “The thing about sailors,” she said, “is they only realize what home means when they’ve been lost too long.” A beat passed. “And by the time they return... sometimes the shore has already turned into an island of her own.”

"Sabi ko na nga ba, galawang Kapitan talaga! Tapos, anong sinabi niya?" "Sabi niya... huwag ko raw munang isipin ang ranggo niya sa barko. Sabi niya, wala kami sa Atlantic Ocean, kundi nasa harap ng bahay ko. At sa mga oras na 'yun, hindi siya si Kapitan, kundi isang simpleng lalaki lang na matagal nang humahanga sa akin." Huminto ako saglit upang huminga, dahil pakiramdam ko ay sumasabog na naman ang dibdib ko sa kilig. "Sinabi niya rin na kaya niya pinalitan ang mga schedule sa Venice noon at nagpanggap na mahilig sa kape, ay para lang magkaroon ng dahilan na makasama at makita ako sa bar gabi-gabi."