Seafarer Quotes นิยาย & เรื่องราว

hindi natapos ni Manuela ang sasabihin niya ng seryoso siyang binalingan ng tingin ni Uno. "If you want to enjoy the sea, stay on your clothes, you understand me Manuela?" "O-oo na." walang nagawang sagot ni Manuela. Nang maayos na ni Uno ang life jacket ni Manuela at nasigurong hindi ito matatanggal ay hinila na niya si Manuela. "Don't wander too far from the boat."bilin ni Uno na ikinalingon ni Manuela sa kaniya. " Huh? Hindi ka lalangoy?"

"How about the scout in Venossa Ocean?" "Reporting, your majesty. We received the report. The journey towards the distance of hundred miles from Venossa Shoreline won't be easy. The Nereids will prematurely attack the ship with spears. They are known to be violent towards sailors." Saad ng sentinel. Lahat sila ay masyadong seryoso, ni walang nagbalak na tumawa. "No need to worry about that. I'll handle it." Tugon naman ni Elijah.

Agad na dumami at nagkagulo ang mga ito na lubha kong ikinabahala. Isang serena ang naulinigan ko sa paligid, "Lulubog na ang barko!" sigaw ng mga humahangos na tao. But I stood still in the middle of the ship, nadepina ang lahat sa akin, my body wasn't moved kahit pa nabubunggo na ako ng mga natatarantang mga tao.

Nakangiti ang matanda habang nakatingin sa dagat at tila may inaalala mula sa nakaraan. “Mommy! Come here! Letʼs swim with us!” tawag sa kaniya ni Liven mula sa hindi kalayuan. “Mamaya na lang ako, anak!” sigaw niya pabalik. “Basta lagi mong tatandaan na hindi matatawag na pag-ibig kung hindi ka masasaktan. Mahiwag ito, puno ng ibaʼt-ibang kahulugan at pakiramdam. Tandaan mo rin na ito ay walang hinihinginh kapalit, at higit sa lahat ang mas maganda ay iniibig ka rin niya pabalik. Mahirap mag-isa sa gitna ng dagat.”

Habang nasa biyahe sa dagat, nakaupo sila sa likod ng speedboat. Ang tunog ng makina ay nagha-halo sa hampas ng alon. Ang araw ay unti-unting bumababa, tinatamaan ang tubig ng gintong liwanag. “Are you okay?” tanong ni Sebastian habang pinapanuod siyang nakahawak sa gilid. “Medyo,” sagot niya. “Hindi ako sanay sa ganito. Ang ganda pero nakaka… dizzy?”

Umalingawngaw sa parteng yun ng karagatan ang tuwang-tuwang hiyawan ng mga nasa barko habang unti-unti itong lumalayo sa banda roon. "What a noisy beings." Bulong ng matanda habang tinitingnan ang banda ng karagatan kung saan naroon ang barko. "What is it Sean?! Is it that important that you need to wake me up from my nap? Your annoying voice almost made me accidentally sink that ship." Sabi ng matanda sa isang alon na palapit sa kanya.

"Sabi ko na nga ba, galawang Kapitan talaga! Tapos, anong sinabi niya?" "Sabi niya... huwag ko raw munang isipin ang ranggo niya sa barko. Sabi niya, wala kami sa Atlantic Ocean, kundi nasa harap ng bahay ko. At sa mga oras na 'yun, hindi siya si Kapitan, kundi isang simpleng lalaki lang na matagal nang humahanga sa akin." Huminto ako saglit upang huminga, dahil pakiramdam ko ay sumasabog na naman ang dibdib ko sa kilig. "Sinabi niya rin na kaya niya pinalitan ang mga schedule sa Venice noon at nagpanggap na mahilig sa kape, ay para lang magkaroon ng dahilan na makasama at makita ako sa bar gabi-gabi."

Pighati ang bumalot sa kanyang mukha; madilim ang kanyang mga mata, at isang aninong kulay-abo ang nakapagitna sa pagitan ng kanyang malamig na mga kilay. Ang dati’y mapagmataas at maringal na Cormac ng pamilyang Lagdameo ay tila naglaho kasabay ng isang manipis at marupok na litrato. Matagal nang nakababa si Naomi. Biglang may sumigaw mula sa likuran, isang crew member, “May tumalon sa dagat!” Napahinto si Naomi sa kanyang hakbang. Tumigil siya nang ilang segundo ngunit hindi na lumingon.