Seafarer Quotes Novels & Stories

Tuwang tuwa naman ang matanda at may pangkain na naman ang mga bataan niyang bantay dagat. “Naku Maraming Salamat sa’yo pogi tiyak na mabubusog na naman ang bantay dagat ko ngayon! Naku Crisanta ito na lang ang asawahin mo hindi kuripot!” natutuwang sambit ng matanda. Lalo naman siyang nahiya kay Sarge sa sinabi ng matanda. Hindi tuloy siya makatingin ng deretso kay Alexander.

"You’re beautiful, just like the sunset. The sunset is beautiful isn't it?" I shook my head. "Mr. Zake, don't say that. The sunset is beautiful, isn't it? In poetry, that phrase means 'goodbye.' It’s sad." "So you love poetry?" he chuckled. "Let’s go to the boat. Let's explore the sea." We boarded the small ship. As we reached the middle of the water, the whales breached and the waves crashed against the hull. I felt Zake stand behind me. His breath brushed my skin his lips touched my temple.

"Don't be full of yourself. I just came because this place has the nicest spot to enjoy the view of the sea." "I'm not. Just enjoy yourself," sagot naman nito kaya itinutok ko na lang ang aking paningin sa karagatan. This is weird. Kahit siguro isang oras kong titigan ang karagatan kung katabi ko naman ang nagpapainit sa ulo ko ay hindi ako mapapanatag. Isa pa, binabagabag din ako sa mga salita ni Uncle Ilay.

Somehow gumaan ang pakiramdam ko. “Hindi na muna ako uuwi. Masiyadong magulo pa sa amin ngayon.” Nasabi ko habang nakatingin sa papalubog na na araw sa dagat. “You don’t need to worry. You’ll always have a home to us.” Napatingin ako agad kay Oliver nang sabihin niya iyon. Ngumiti ako sa kaniya kahit na mahapdi ang mga mata ko sa kakaiyak kanina.

At sa gitna ng malawak na dagat, malamig na hangin, at kumikislap na mga bituin sa langit, pakiramdam ko ay posible nga ang lahat. Nagpatuloy ang gabi sa masayang kwentuhan, lambingan, at mga pangakong pareho naming gustong tuparin. At habang dahan-dahang umaalon ang yate sa gitna ng karagatan, alam kong isa ito sa mga gabing hinding-hindi ko makakalimutan. Isang gabi ng adventure. Isang gabi ng saya. At isang gabi na nagpapaalala sa akin na ang pinakamagandang paglalakbay ay hindi tungkol sa lugar na pupuntahan—

Biglang nawawala, tapos bigla na lang sumusulpot. Bahala nga siya. Kung wala siyang paki' sa akin, wala na rin akong paki sa kan'ya. Nagbabad ako sa dagat kahit alas doseng tapat. Hindi ko alintana ang init ng panahon. Mas ramdam ko ang malamig na tubig na kasing lamig ni Sir. Pikit-mata akong nagpalutang sa dagat. Wala na rin akong paki' kung saan man ako dalhin ng alon.

“Hindi bilang ang mga sinasabi mo.” Nagbuntong hininga si Joshua at tumingin siya sa malakas na ulan sa harap niya at sa dagat. “Matagal ko nang gusto malaman kung masakit bang mahulog sa dagat mula dito. Mabubuhay ba ako? Kung tulad niya, maranasan ko rin ang sakit na naranasan niya nang araw na ‘yun, pagbibigyan niya ba ako?”

Ang karagatan—na kanina lang ay tila tahimik ay naging saksi sa isang desperadong paghahanap. Sa ibabaw ng tubig, unti-unting lumitaw ang mga bakas ng trahedya. Mga piraso ng upuan.Mga maletang bahagya pang bukas, inaanod ng alon. Isang life vest na walang may suot. Isa-isang iniligtas ang ilang pasahero.

“Gusto kong makita ‘yung mga isda.” “Alright, kumander,” sagot niya. “Pero ‘wag kang lalayo, love,” bilin niya. “Promise! Ayaw ko rin humiwalay sa iyo,” tugon ko. Kahit na marunong akong lumangoy takot pa rin akong magtungo sa sobrang lalim na bahagi ng dagat. Maliban kung kasama ko si Alexaiver. Pakiramdam ko kung nasa tabi ko siya ligtas ako.

Pagmamayabang niya. "I will propel it." Reeve volunteers. "That's good. I can sleep in peace," singit ni Morris. "Ayaw ko na magising at nasa gitnang bahagi na tayo ng dagat dahil nalulunod na." Lakas na tawa niya. "Damn it…" Diego cursed, looking annoyed at them. "It's my dream to become a captain!" Diego stood up. "I can safely navigate it." "Really? How safe?" I asked, feeling worried at this.