Seafarer Quotes นิยาย & เรื่องราว

"Don't be full of yourself. I just came because this place has the nicest spot to enjoy the view of the sea." "I'm not. Just enjoy yourself," sagot naman nito kaya itinutok ko na lang ang aking paningin sa karagatan. This is weird. Kahit siguro isang oras kong titigan ang karagatan kung katabi ko naman ang nagpapainit sa ulo ko ay hindi ako mapapanatag. Isa pa, binabagabag din ako sa mga salita ni Uncle Ilay.

At sa gitna ng malawak na dagat, malamig na hangin, at kumikislap na mga bituin sa langit, pakiramdam ko ay posible nga ang lahat. Nagpatuloy ang gabi sa masayang kwentuhan, lambingan, at mga pangakong pareho naming gustong tuparin. At habang dahan-dahang umaalon ang yate sa gitna ng karagatan, alam kong isa ito sa mga gabing hinding-hindi ko makakalimutan. Isang gabi ng adventure. Isang gabi ng saya. At isang gabi na nagpapaalala sa akin na ang pinakamagandang paglalakbay ay hindi tungkol sa lugar na pupuntahan—

Biglang nawawala, tapos bigla na lang sumusulpot. Bahala nga siya. Kung wala siyang paki' sa akin, wala na rin akong paki sa kan'ya. Nagbabad ako sa dagat kahit alas doseng tapat. Hindi ko alintana ang init ng panahon. Mas ramdam ko ang malamig na tubig na kasing lamig ni Sir. Pikit-mata akong nagpalutang sa dagat. Wala na rin akong paki' kung saan man ako dalhin ng alon.

Bago pa siya magalit, binitiwan ni Hector ang kanyang kamay. “Pasensya na, medyo sumobra ang biro ko,” taos-pusong paghingi ng paumanhin ni Hector. “Solusyon ba talaga ang paghingi ng tawad sa lahat ng bagay?” “Ano bang gusto mo? Saktan mo ako o sigawan mo ako, nasa iyo ngayong gabi.” Natigilan si Farrah. “Umuwi na tayo.” “Agad-agad na uuwi matapos lang dumating? Hindi ba’t dapat namnamin ang tanawin ng dagat?”

“Hindi bilang ang mga sinasabi mo.” Nagbuntong hininga si Joshua at tumingin siya sa malakas na ulan sa harap niya at sa dagat. “Matagal ko nang gusto malaman kung masakit bang mahulog sa dagat mula dito. Mabubuhay ba ako? Kung tulad niya, maranasan ko rin ang sakit na naranasan niya nang araw na ‘yun, pagbibigyan niya ba ako?”

"Ginoo. Poole, salamat. Salamat sa sinasadya mong pagpunta sa amin dito para makasama kaming muli ng aking ina. Salamat dahil hinayaan mo kaming mamatay nang magkasama. Sa totoo lang …” Tumingin ang lalaki sa dagat, at pagkatapos ay ngumiti siya at mahinahong sinabi, “Sa totoo lang, hindi masamang mamatay sa dagat. Napakalawak at malinis ang dagat. Si Jane, ang aking ina, at ako ay lubos na nasisiyahan doon. Salamat, Mr. Poole. Maaari mong ipagpatuloy ito. Wala kaming reklamo."

Ang karagatan—na kanina lang ay tila tahimik ay naging saksi sa isang desperadong paghahanap. Sa ibabaw ng tubig, unti-unting lumitaw ang mga bakas ng trahedya. Mga piraso ng upuan.Mga maletang bahagya pang bukas, inaanod ng alon. Isang life vest na walang may suot. Isa-isang iniligtas ang ilang pasahero.

Mas madali daw gagaling ang sugat kapag naligo sa dagat alat. Narinig ko nga ang kasabihan na iyon. Hindi ko lang alam kung totoo ba o hindi. “Ano naman, kung pinayagan sila Ali ng mga asawa nila? E, ako ayoko.” Pagsusungit pa rin ni Jacob.

“Gusto kong makita ‘yung mga isda.” “Alright, kumander,” sagot niya. “Pero ‘wag kang lalayo, love,” bilin niya. “Promise! Ayaw ko rin humiwalay sa iyo,” tugon ko. Kahit na marunong akong lumangoy takot pa rin akong magtungo sa sobrang lalim na bahagi ng dagat. Maliban kung kasama ko si Alexaiver. Pakiramdam ko kung nasa tabi ko siya ligtas ako.

Pagmamayabang niya. "I will propel it." Reeve volunteers. "That's good. I can sleep in peace," singit ni Morris. "Ayaw ko na magising at nasa gitnang bahagi na tayo ng dagat dahil nalulunod na." Lakas na tawa niya. "Damn it…" Diego cursed, looking annoyed at them. "It's my dream to become a captain!" Diego stood up. "I can safely navigate it." "Really? How safe?" I asked, feeling worried at this.