Secret Haven Novels & Stories

Then naramdaman ko ang paghawak ni Sal sa isa kong kamay at iginiya sa gilid. “This is the entrance to my so called paradise‚ Sephora.” nakangiti nitong sabi at lumingon sa akin. “Kung may higit pang word sa salitang paraiso‚ I will call it that way.” namamangha kong tugon. Akala ko sa mga kuwento’t pelikula lang nag-eexist ang ganitong mga lugar. A hidden place where no one knows it existed... this is mesmerizing. Tinahak namin ang daan pababa‚ para kaming nagha-hike sa lagay na ito. May nakikita akong mga ibon na ngayon ko pa lang nakita gayon na rin ang ibang punong-kahoy.

“By Kazuo Sato.” Nanahimik si Yuhei. Hindi ko siya masisisi. Hindi niya alam kung gaano kalawak ang paghahanda ng tatay niya. Yuhei’s POV “Safehouse?” tanong ko. Tumango si Leon. “Yes.” “Location?” “Outside the main city.” Tinitigan ko silang tatlo. “You’ve been preparing this for years?” Riven answered calmly. “Yes.” Yuhei’s POV Hindi ko alam kung matutuwa ako o malulungkot.

"Excuse me?" Tumawa lang si Chase. The Hidden Paradise Makalipas ang halos dalawang oras, huminto ang sasakyan nila sa isang hidden beach resort. Tahimik, malinis, at walang ibang tao maliban sa iilang guests. Nanlaki ang mata ni Emma. "Wait… dito mo ako dadalhin? Sa beach?" "Sabi ko naman sa'yo, gusto kong makalayo kahit saglit," ngumisi si Chase.

At mula naman kay Mama Elena at Papa Roberto, isang handmade na album ng mga litrato ni Althea mula pagkabata hanggang sa naging intern siya, bilang paalala na kahit anong yaman ang makuha niya, ang kanyang pamilya ang kanyang tunay na ugat. ​ ​Matapos ang nakakapagod pero masayang selebrasyon, lumipad ang dalawa patungo sa isang pribadong resort sa Palawan—ang "Secret Sanctuary" ni Sebastian. Wala nang trabaho, wala nang emails, at higit sa lahat, wala si Dylan na nanggugulo. ​Nakatayo si Althea sa veranda ng kanilang over-water villa, nakatingin sa malinaw na dagat sa ilalim ng buwan. Naramdaman niya ang yakap ni Sebastian mula sa likod.

At sa harapan niya, may isang batang babae na nakatingin lang. “Don’t forget me, kuya…” Tila guni-guni lang iyon, pero may kirot sa kanyang puso. Bago siya mawalan ng malay, bumagsak siya sa sahig—at ang huling narinig niya, ang boses ni China… “Gabriel! Don’t leave me!” CLIFFHANGER: Sa headquarters ng Red Circle, nagbukas ng secret vault ang mysterious leader. Isang sulat ang inilabas:

“May nag-order po for you. Anonymous daw po, hehe.” Napakunot ang noo ni Fana. Anonymous? Sino naman ’yon? “Hindi ba puwedeng malaman kung sino? Para naman makapagpasalamat ako.” Umiling lang ang crew at ngumiti. “Secret daw po talaga. Enjoy your food, ma’am!” Basa niya sa name tag: Rain. “Salamat, Miss Rain,” mahina niyang sabi habang inilipat ang tingin sa pagkain.

sabi nung isang lalaki. Sa tantiya ko, apat na tao ang nasa kabilang kuwarto na nag-iinuman. Medyo madilim sa kinalalagyan ko pero naaaninag ko ang mga bagay sa loob hanggang sa nakita ko ang backpack ko sa isang sulok ng sahig. Bagama't masakit ang buo kong katawan at nakatali ng packaging tape ang kamay at paa ko ay unti-unti akong gumapang papunta sa aking backpack. Mabuti na lang at nilipat sa harap ko ang pagkakatali ng mga kamay ko kanina. Nang maabot ko ang backpack ay binuksan ko ang secret compartment sa pamamagitan ng aking bibig at nakataling mga kamay ang velcro ng bag compartment. Nakuha ko ang aking baril at pasikreto ko itong inipit sa pagitan ng aking mga hita. Nakakasa na an

Pero alam niyang wala itong mukhang maipapakita mamaya dahil mayroon din siyang inihandang pasabog. Kaya siya nawala ng ilang araw ay dahil naghukay siya ng sekreto ni Estrella at may nahanap nga siya. Sisiguraduhin niyang wala na itong mukhang maihaharap sa buong mundo. Habang iniisip niya ito, nakita niya ang isang babae na nakasuot ng goose-yellow evening dress na papasok sa banquet hall mula sa malayo.

"Kung nalaman niyang nagkita-kita na tayo at alam niyo na ang totoo tungkol sa koneksyon niyo ni Tanya, susugod siya rito nang wala sa oras. He will burn this place to the ground just to keep his secret hidden." Ramdam ko ang pagmamadali sa bawat galaw nila. Ang dating tahimik na safehouse ay biglang naging sentro ng gulo. Habang nagmamadali kaming kumilos, hindi ko maiwasang mapatingin ulit sa screen—sa imahe ni Mommy na nakahiga doon, walang malay, at nakadepende sa mga makinang unti-unting pumapatay sa kanya.

She’s looking at me as if she’s expecting me to see her. Kaya nagtanong na ako. “Miss Lili?” “Good morning, Miss Celine,” ang magalang niyang pagbati. “Inihanda ni Mr. Hong ang room number 476 sa may 16th floor. Ito ang card key, ma’am.” A golden card with numbers went to my hand. Mukhang may sasabihin pa siya kaya tumingin akong muli at naghintay. "Also, Mr. Hong said that if you ever leave without his consent..."