Self-empowerment Novels & Stories

Gayunpaman, bigla siyang nakaramdam ng matinding kirot sa kanyang utak sa sandaling ito. ‘Naku, lagot! Mental powers!’ Agad niyang tinipon ang kanyang sariling mental power para labanan ang atake, ngunit agad niyang napagtanto na ang kanyang sariling mental power ay parang langgam laban sa elepante sa mga mata ng kalaban. Ni hindi niya maipagtanggol ang sarili kahit isang sandali. Sa oras na humupa ang sakit at nang makapag-isip siya nang maayos, may napakalaking puwersa ang sumabog sa sarili niyang energy core.

Idaan sa kwelang paraan. 'Fighting self. Para sayo ang laban na 'to. Laban lang kahit gaano pa kasungit ang amo, 'wag magpasindak sa takot. Kailangan na palaban ka self, kahit gaano kahirap ang trabaho at pagod, kakayanin para sa pangarap at pamilya.'

Humigpit din ang pagkaka hawak niya sa manibela at tumaas ang isang sulok ng kanyang labi. "Are you insulting me? I can fire you whenever I want." Malamig na sambit niya. Tila umahon ang kanyang pride. Of course, bilang isang mayaman ayaw nilang naiinsulto ng mga mababang antas sa buhay. Oo nga naman, empleyado ako at boss ko siya. Sino ako para mang insulto sa kanya. Sa kaloob-looban ko ay gusto kong matawa ng malakas. The power of money it is. Kayang kaya niya akong tanggalan ng trabaho. Huminga ako ng malalim para kalmahin ang aking sarili. Kailangan kong mag isip ng mabuti. Sa ngayon ay dapat 'di ko hayaang pangunahan ng emosyon kung gusto kong buhayin ang anak ko.

“Kaya mo ‘yan, anak. Walang kapangyarihan na ibinibigay sa atin kung hindi natin kayang pamahalaan ‘to. Sa dugo mo, naroon ang kakayahan at tapang. Wala kang dapat ipangamba.” Hinayaan kong magtuloy-tuloy ang aking paghinga, sinusubukang huminahon. Pero sa bawat sandali, mas nararamdaman ko ang init na nasa loob ko, tila ba may apoy na naglalaro sa ilalim ng aking balat. Hindi ko alam kung paano ito haharapin. “Paano kung sumabog ako ulit sa galit?” bulong ko na para bang sarili ko lang ang kinakausap. Ngumiti si Papa. “Hindi mangyayari ‘yan kung matututunan mong magtiwala sa sarili mong kakayahan. Kaya kami nandito ay para gabayan ka.”

maling-mali si Lena sa akin at dahil dun ay parang sinasampal ang pagkatao ko. "You've been very selfless, lalo na sa akin, ako siguro naging selfish ako, lalo na nung mga panahon na sunod ka nang sunod sakin. Ang galing nga noon, para kang may super powers na nalalaman kung nasaan ako, para kang may nilagay na tracking device sa kakasunod mo sa akin at kahit tinataboy kita, hindi naman naging masama yung pakikitungo mo sa 'kin. Hindi mo inisip yung sarili o nararamdaman mo kaya tingin ko hindi ka selfish na tao, malayo ka sa pagiging ganun."

Sa mga sandaling iyon, naramdaman ko na kahit gaano pa kalaki ang panganib sa labas, nasa loob ng bahay na ito ay may lakas na hindi matitinag. “Alam mo ba,” sabi ko habang nakatingin sa kanilang dalawa, “noong una, akala ko ang pagiging CEO ay tungkol lang sa yaman at kapangyarihan. Pero ngayon, naiintindihan ko na. Ang tunay na kapangyarihan ay ang kakayahang protektahan ang mga taong mahal mo.”

"Ang maging sunod-sunuran sa akin kapalit ng marangyang buhay. Ang gamitin ang katawan mo para sa ambisyon mo." ​Napakagat-labi ako, pilit na iniiwas ang aking tingin ngunit ang aking katawan ay kusa nang sumasabay sa kaniyang ritmo. Tama siya. Kahit gaano kasakit sa pride ko na marinig ang katotohanan mula sa kaniya, wala na akong balak bumalik sa pagiging ordinaryong empleyado. Kung kailangan kong maging laruan ng isang CEO para makuha ang kapangyarihan, paninindigan ko ito.

"Easy, wala namang nangyaring masama sa akin at alam mong kaya kong ipagtanggol ang sarili ko sa tulad nilang halang ang bituka." "Kahit na, babae ka pa rin at nakainum ka pa!" Nakapameywang na sermon ni Sasha. "Kaya huwag mo nang ulitin ang pumunta sa lugar na iyon mag-isa!" "Oo na," ani Jenny sabay irap sa kaibigan. Daig pa nito ang ina niya minsan kung umakto gayong magka edad lamang sila. Kung tutuusin ay mas malakas siya kaysa dito pagdating sa self defense. Natawa siy nang inirapan din siya nito at humaba ang nguso. Alam niyang nagtatampo pa rin ito dahil hindi niya isinama sa kung saan siya pumunta.

sabi niya sa amin nang mapalayo kami nang kaunti, “ang tingin ko sa mga empleyado ay kasangkapan lang para lumago ang kita. Hindi ko inisip ang pagod nila, ang pamilyang umaasa sa kanila. Ngayon, naiintindihan ko na: ang tunay na lakas ng yaman ay nasa pagpapahalaga mo sa tao. Ang kapangyarihan ay hindi ang kakayahang magpasunod ng iba—ito ay ang pagiging handang maglingkod at magbigay ng pagkakataon.” May mga pagkakataon ding naharap kami sa mga pagsubok. May mga nagsabing nagpapanggap lang si Kenzo, na ginagawa niya ito para maging mabuti ang tingin ng tao sa kanya. May mga nagsabing sayang daw ang yaman kung ibibigay lang sa iba. Pero hindi ito inalintana ni Kenzo.

Nang matapos sa pag-iimpake ay agad kong pinunasan ang tumutulong pawis mula sa noo ko. It's finally done. I need to live on my own and be independent in the future. Alam kong hindi ito magiging madali pero ganon naman lagi ang buhay, hindi ba? Kailangan mo munang mahirapan bago mo malasap ang tagumpay. At ipinapangako ko sa sarili ko na hindi ako susuko hangga’t hindi ko natutupad sa sarili ko ang mga bagay na ipinangako ko. The cowardly me of the past is dead!