Setting Boundaries Quotes Novels & Stories

“Nandito ako upang talakayin ang inyong kaso. Walang hihigit pa. Iyan ang boundary na kailangan nating itatag.” Ang kanyang ngiti ay hindi umabot sa kanyang mga mata, isang predatory expression. “Ah, ngunit lahat ay higit pa kapag ako ang kasama, Abogada Cruz. Ang boundary na iyan ay isa lamang linya sa sand, at ngayon, ang tide ay tumataas.”

Dahil sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung dapat ba akong umalis… O manatili. At habang nakatayo ako sa harap niya, sa gitna ng malamig na mansyon at mas malamig na mga salita… naiintindihan ko isang bagay: Ang boundaries na sinasabi niya… Hindi para ilayo ako sa kanya.

Sobrang sakit dahil alam kong kahit gaano ko siya kagusto, para sa kanya, isa lang kaming malaking gulo na ayaw niyang pasukin. Bumuntong-hininga siya, iyong tunog ng pagsuko. "Therefore, kailangan talaga ng boundaries. Professors ko kayo sa school. Nothing more should be expected of you folks than that." Kinagat niya ang ibabang labi niya bago nagpatuloy. "I agree. I can’t keep doing whatever this was either." Tumayo siya at kinuha ang phone niya sa mesa. bago pa siya makahakbang palayo, kumilos na ako. "No."

“Sige na, Kristine. Isa lang naman. Wala namang makakakita. Ikaw lang, ako, at si Carl. Mamaya, sasama pa si Leo sa lunch. Gusto ko lang kompleto ang advice natin. Hindi naman mahirap, diba?” Huminga nang malalim si Kristine, pakiramdam niya’y kailangan niyang magtayo ng boundary. “Totoo po… pero hindi ko talaga kayang makisama sa mga ganyang bagay. Hindi po puwedeng ibigay ang opinyon ko.”

“May oras ka mamaya. Kailangan nating mag-usap tungkol sa… boundaries.” Napatingin siya ngayon, ang kilay niya nagtaas. “Boundaries? Since when do you respect boundaries?” “Don’t test me,” malamig kong sagot. “Hindi mo naiintindihan kung gaano ka-delikado ang ginagawa ni Nathan.” Huminga siya nang malalim, halatang nagpipigil ng inis. “Ang delikado ay ang paranoia mo. Hindi lahat ng lalaki na lumalapit sa’kin, may masamang balak.”

“Hindi kita pakikialaman relax parang gusto mo na akong sakmalin.” “Buti naman alam mo kung hanggang saan lang ang boundary mo.” “Hindi ko nakakalimutan, Belle. Dahil iyan ang ibinigay mong harang.”

ani ko at lumingon sya sa aking direksyon, halos nanlamig ang aking buong katawan, parang siya nga iyon. Unti unti syang lumapit sa akin at bumulong sa aking tainga at sinabing, "Wag kang pupunta sa boundary...." nagulat ako sa kanyang sinabi at biglang may malakas at nakakairitang tunog ang sumira sa paligid nang parang salamin.

sagot ko dito. "Tignan mo sis ang drama nito" kunwari'y sumbong ko sa kapatid ko, natawa naman kami pareho, pinagaan ko yung atmosphere para di na niya ako kulitin pa. Matapos kong ubusin ang gatas ko ay nag paalam na ako kay Noah na matutulog na. Pagkahiga ko, I need to put boundaries, para di na din mas lalong lumalim ang nararamdaman ko at masaktan lang ako sa huli.

Sa dami ng nangyayari, to have someone like Real—light, transparent, and a little chaotic—felt like a contrast sa stiff at emotionally guarded na si Sebastian. Pero hindi rin maalis sa isip niya ang mga mata ni Sebastian sa kanya, noong sinabi nitong limitahan raw niya closeness nila ni Sir Real. Wonder why. She shook her head. “Pwede naman po. As long as alam po natin ang boundaries, sir.” “Noted.” Tumango si Real. “Friends, with full respect sa boss mo na… obviously protective sa ’yo.” Napakunot ang noo niya.

“Zach, We’re at work. Hindi dapat halat—” “It’s already obvious, Katalina,” putol niya, nakatingin diretso sa akin. “Miguel already knows. Everyone knows—.” “Don’t twist my words,” sagot ko agad, “Ang sinasabi ko lang, dapat may boundaries tayo. Iba ang work setting, iba ang personal life.” Nagpatuloy siya sa paglalakad kaya sumunod ako kaso bigla siyang huminto, kaya muntik pa akong mabangga sa likod niya. Seriously?