Quotes About Boundaries Novels & Stories

“Then look me in the eye and tell me you don’t feel anything anymore.” Humigpit ang dibdib ko. Hindi ako agad nakasagot. Nakatingin siya diretso sa akin, parang hinihintay ang kasinungalingan ko. “Neil…” mahina kong sabi. “This isn’t about feelings. This is about boundaries.” Ngumisi siya ng mapait. “Boundaries. Right. You really think you can put up walls between us? Ella, I know you too well. Alam kong hindi ka pa rin nakaka-move on.”

“Labanan mo ako. Tumayo ka sa lugar mo. Kasi ‘yan ‘yung dahilan kung bakit ka pa rin nandito.” It should’ve sounded like a challenge. Pero hindi. Parang respeto. I exhaled. “You’re infuriating.” He smirked. “I’ve been called worse.” “I’m sure.” Tahimik. Two stubborn people, one impossible tension. Then I turned to leave. “If I’m going to keep working for you,” I said, not looking back, “then this—whatever this is—needs boundaries.” “Boundaries,” he echoed. “Understood.”

sabi niya, “hanggang saan ka handang umabot?” “Kahit saan,” sagot ko agad. “Kahit masira ang pangalan mo?” tanong niya. “Oo,” sagot ko. “Mas kaya kong mawala ang reputasyon ko kaysa sa anak ko.” Natahimik siya saglit. “Then you need to stand your ground.” “Paano?” tanong ko. “Set boundaries,” sagot niya. “Hindi mo siya pwedeng palaging saluhin. Kailangan niyang magdesisyon para sa sarili niya.”

Humakbang siya palapit sa akin hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang presensya na tila lumalamon sa espasyo ko. "It’s not about fear, Faith. It’s about boundaries!" sigaw niya, sapat na para mapatigil ang mga tauhan sa labas ng dining room. "Binigyan kita ng lahat ng kailangan mo. Pinoprotektahan kita. Pinoprotektahan ko ang kapatid mo. Pero huwag na huwag mong susubukan na pasukin ang mga bagay na hindi para sa 'yo."

“You tell me to just stop? To act like nothing happened?” “Start by setting boundaries,” sagot niya. “Distance. Space. We need that.” Napangiti ako nang mahina. “So lalayo ka?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot. “That’s the only way,” sabi niya sa wakas. Masakit. Pero expected. “Fine,” sagot ko, pilit na matatag ang boses ko. “If that’s what it takes.” Napatingin ako kay Mom.

Tapos napatingin siya sa akin. “Seriously? Is that a wall?” “Boundary,” sagot ko. Bahagyang kumurba ang labi niya, halatang pinipigil ang tawa. “Do I look like I can cross that boundary right now?” tanong niya. Tiningnan ko ang benda niya, saka ang mukha niyang medyo namumutla pa rin. “Para hindi ka makakagalaw nang mabilis,” sabi ko. “Mas mabuti nang safe.”

If being with me is just a heartache then I'm willing to runaway so that she will find her own medicine. May mga tao pala talaga na kahit gaano natin kagusto ay hindi pwede. May mga tao pala na gugustuhin natin ng matagal pero hindi tama. Loving someone have a boundaries and limitations and that's line is killing me.

Sandali lang kami nagkasama pero ganito na agad ang loob ko sa kaniya? I need to set boundaries, kasi kapag hinayaan ko ang sarili kong mahulog kay Noah, hindi ko na alam kung paano pa ako makakabangon sa sarili kong laban.

Hindi ko alam ang isasagot ko at parang natakot ako sa kanya dahil parang wala siya sa mood na makipag-usap. ‘’Pwedi bang lubayan mo ako? Pwedi bang gumawa ka ng boundaries between us kahit dito man lang sa Academy? And please, huwag mo akong kakausapin…!’’, sabi niya at pagkatapos ay nagpatuloy na siya sa paglalakad.

"Siguro dahil iyon naman talaga ang totoo. Tama na yung expectation na may isang nakalaan lang sa atin. Hindi naman talaga totoo ‘yon. Yung sinasabi nilang may para sa ating naghihintay at hindi pa natin name-meet, na may isang tao na mananatili atin habang-buhay, isang malaking kaolokohan. Alam mo, kung patuloy tayong maniniwala sa gano’n, paniguradong masasaktan lang tayo sa huli. Face the reality and stop dreaming for that expectation." "Hindi ko alam kung tama itong papasukin kong ganito ngunit dahil gusto kita susubukan ko. Gagawin ko." "Sigurado ka na diyan ha? Wala nang bawian" Ayaw kong lalabas na ako lang ang may gusto ng ganitong set-up. "Sige. Papayag ako.” “Yown. So naka-set na t