Novel & Cerita Setting Boundaries Quotes

Hindi ko alam ang isasagot ko at parang natakot ako sa kanya dahil parang wala siya sa mood na makipag-usap. ‘’Pwedi bang lubayan mo ako? Pwedi bang gumawa ka ng boundaries between us kahit dito man lang sa Academy? And please, huwag mo akong kakausapin…!’’, sabi niya at pagkatapos ay nagpatuloy na siya sa paglalakad.

Humakbang siya palapit sa akin hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang presensya na tila lumalamon sa espasyo ko. "It’s not about fear, Faith. It’s about boundaries!" sigaw niya, sapat na para mapatigil ang mga tauhan sa labas ng dining room. "Binigyan kita ng lahat ng kailangan mo. Pinoprotektahan kita. Pinoprotektahan ko ang kapatid mo. Pero huwag na huwag mong susubukan na pasukin ang mga bagay na hindi para sa 'yo."

“Ano ang ginagawa mo?” Nagtatakang tanong ni Sheena. “Hindi ka ba giniginaw?” Bakas sa mukha ni Marcus ang pagkalito sa reaksyon ng babae. “Oo, giniginaw ako… pero hindi ko kailangan na ikaw pa ang gumawa niyan. Dapat marunong pa rin tayong rumespeto sa boundaries.” Pakiramdam ni Sheena ay napaka-artipisyal ng mga salitang iyon na parang may halong pagpapanggap, kaya halos masuka siya sa sarili niyang sinasabi.

“I’m pulling you closer. I just don’t know how to do that without… burning everything else down.” Silence. They stood there, so close, but surrounded by invisible walls. Professional boundaries. Unspoken fears. Lingering memories. Then, in a whisper only she could hear: “I don’t want to lose you to someone who already knows how to stay.” Samantha crossed her arms tightly, her voice laced with controlled irritation. “So this is what we’re doing now? Every time a guy talks to me, I get called into your office like I’m being disciplined for breathing near testosterone?”

depensa ko, sabay iwas ng tingin para hindi niya makita kung gaano ako naiilang. “Haven’t I told you,” mababa ang boses niya pero malinaw ang diin, “kung ano lang ang itatawag mo sa akin?” Napalunok ako bago sumagot. “Gusto ko lang magkaroon ng boundary sa pagitan natin, Sir.” Hindi siya umimik. Parang sinadyang palipasin ang ilang segundo, na para bang hinahayaang mag-echo sa hangin ang salitang boundary. Tila naghihintay ng dagdag mula sa akin.

Pumikit siya saglit para ma-relax konti ang sarili. "Mr. Montarde, huwag mong ginagawang biro ang lahat. Kaya nga may kasunduan tayo para klaro sa atin ang mga bawal gawin. You should not touch me like it's a normal thing to do dahil hanggang kasulatan lang ang kasal natin." "Alright. I get it. I'll keep that in mind. I will set boundaries between us." Seryoso nang sabi nito saka itinaas pa ang dalawang kamay.

Gusto na sana niyang isara ang pinto pero nagsalita ulit si Zion. "We need to talk." Napabuntonghininga siya, bumalik sa sala at naupo sa dulo ng couch na parang ayaw masyadong mapalapit. Naupo rin si Zion, pero sa kabilang dulo. May pagitan. May hangganan. "This arrangement," panimula niya, "only works if we have boundaries." "Sinabi ko na 'yan sa kontrata,” wika niya.

Sagot ko na may halong pagka-irita. He hesitated. “That’s irrelevant.” “There,” sabi ko. “That’s the problem.” He looked at me with his eyes sharp. “You wanted boundaries.” “I wanted clarity,” sagot ko. “Not emotional exile.” At hindi na sya nakapagsalita.

wala sa sariling tumango si Sloane dahil sa mga naisip. Gayunpaman, buo na ang kaniyang loob. Kailangan nila ng boundaries. Kung hindi kikilos si Saint na ayusin ang set-up ng kanilang arrangement, siya na lang ang kikilos. Kung hindi magse-set ng boundaries si Saint, pwes siya ang gagawa.

parang tangang kausap ko sa sarili ko. Parang gusto nang sumakit ang ulo ko sa kakaisip kaya nagpasya na lang muna akong maghilamos para kahit papaano mahimasmasan sa mga nangyayari. Simula ngayung araw, dapat na talaga siguro akong magbigay ng boundary sa pagitan naming dalawa. Iiwasan ko nang sasagot-sagutin siya para hindi niya ako maparusahan.