Setting Boundaries Quotes Novels & Stories

depensa ko, sabay iwas ng tingin para hindi niya makita kung gaano ako naiilang. “Haven’t I told you,” mababa ang boses niya pero malinaw ang diin, “kung ano lang ang itatawag mo sa akin?” Napalunok ako bago sumagot. “Gusto ko lang magkaroon ng boundary sa pagitan natin, Sir.” Hindi siya umimik. Parang sinadyang palipasin ang ilang segundo, na para bang hinahayaang mag-echo sa hangin ang salitang boundary. Tila naghihintay ng dagdag mula sa akin.

Pumikit siya saglit para ma-relax konti ang sarili. "Mr. Montarde, huwag mong ginagawang biro ang lahat. Kaya nga may kasunduan tayo para klaro sa atin ang mga bawal gawin. You should not touch me like it's a normal thing to do dahil hanggang kasulatan lang ang kasal natin." "Alright. I get it. I'll keep that in mind. I will set boundaries between us." Seryoso nang sabi nito saka itinaas pa ang dalawang kamay.

Gusto na sana niyang isara ang pinto pero nagsalita ulit si Zion. "We need to talk." Napabuntonghininga siya, bumalik sa sala at naupo sa dulo ng couch na parang ayaw masyadong mapalapit. Naupo rin si Zion, pero sa kabilang dulo. May pagitan. May hangganan. "This arrangement," panimula niya, "only works if we have boundaries." "Sinabi ko na 'yan sa kontrata,” wika niya.

Sagot ko na may halong pagka-irita. He hesitated. “That’s irrelevant.” “There,” sabi ko. “That’s the problem.” He looked at me with his eyes sharp. “You wanted boundaries.” “I wanted clarity,” sagot ko. “Not emotional exile.” At hindi na sya nakapagsalita.

parang tangang kausap ko sa sarili ko. Parang gusto nang sumakit ang ulo ko sa kakaisip kaya nagpasya na lang muna akong maghilamos para kahit papaano mahimasmasan sa mga nangyayari. Simula ngayung araw, dapat na talaga siguro akong magbigay ng boundary sa pagitan naming dalawa. Iiwasan ko nang sasagot-sagutin siya para hindi niya ako maparusahan.

“Kailangan malinaw ang boundaries natin.” Ngumiti ako, hindi dahil sa plano, kundi dahil sa prinsipyo niya. “Sige sabihin mo lang, kahit ano okay lang.” wala akong karapatan na tanggihan ang simpleng hiling niya dahil mas malaki ang hiniling ko sakanya. “Walang hawakan na walang dahilan. Walang pilitan. At higit sa lahat, respetuhin natin ang espasyo ng isa’t isa,” diretsahan niyang sabi.

Huminga ako nang malalim, pinipiling huwag paikutin ang usapan. “Hindi,” sagot ko, malinaw. “At hindi lang dahil ayaw ko.” Kumunot ang noo niya. “May iba na,” dagdag ko. Tahimik siya sandali, at sa katahimikang iyon, alam kong tumama ang sinabi ko. “Siya na naman,” bulong niya, hindi galit, pero may halong pagod. “Hindi lang tungkol sa kanya ‘to,” sagot ko. “Tungkol ‘to sa boundaries.”

“Huwag mong isipin na porke hindi ka pinagalitan ni Mr. Joseph ay makakaangat ka na. Huwag mong sabihin na hindi kita binalaan, pero hindi mo basta malalapitan ang kahanga-hangang lalaki na yun. Mas mabuting kalimutan mo na ang ideya na yun.” Hindi naging komportable si Chloe sa mga sinabi ni Ellie at may halong inis ang kaniyang sagot, “So, iniisip mong mapapalapit ako sa kaniya kapag binigyan ko siya ng Band-Aid? Ang dali naman nun.” “Pinapayuhan kita para sa kapakanan mo. Huwag kang lumabas sa boundaries mo.” “Salamat pero huwag kang mag-alala. Hindi ako interesado sa kaniya.”

At nang mangyari nga, hindi na ako nagulat. Pangatlong tawag niya ngayong araw. Hindi ko na tinanong kung tungkol saan. Tumingin lang ako kay Levi, diretso sa mata niya. “Levi, we need to set boundaries. Hindi pwedeng ganito lagi.” Huminga siya nang malalim. “I know. And I will talk to her.”

nakangisi nitong sabi. Napatigil ako sa sinabi niya at bahagyang napalunok. “Sir…” mahina kong sabi. “We have boundaries… Right?” pag papaalala ko sakaniya tungkol sa usapan namin kagabi. Nagulat ako ng bigla siyang natawa “Boundaries? Like the ones you keep breaking every time you look at me like that?” aniya. “I’m not looking at you like anything!” sabat ko.