Shame On Me Meaning Novels & Stories

I tried to calm myself from shock even though my brain can't even process what's happening. "M-Meron." Umiiyak na sagot niya. "Oh fuck! Why are you doing this to me, Akesha?" I feel so useless and stupid! Pakiramdam ko kasalanan ko kung bakit hindi ko agad nalaman na may anak kami. Kung hinanap ko siya ng maayos edi sana mas matagal ko na silang nakasamang tatlo. I am so stupid!

Kung hindi lang sana ganun ang nangyari sa pagitan namin noon at kung may nagawa lang sana ako iligtas siya mula sa sarili niya sana hindi ganito ang kahihinatnan ng lahat ngayon. Buong byahe ay tahimik lang ako, hindi ko din alam kung bakit pero kung mag-isa lang ako ngayon malamang kahit na ang paglapit man lang sa puntod niya ay hindi ko magagawa. Guilt and shame was eating me kasi naman napakalaki ng naging parte ko kaya siya nasa ganoong sitwasyon eh. I am the person who was the cause of her d××th.

"He didn't want to attend the wedding because of one thing bitch..." Itinaas ko ang kilay. "Ano iyon?" "Shame"

Pilit ko h tinatagan ang tinig but I failed. “I’m so sorry wala ako para iligtas ka Shobe.” Umiiyak kong sabi, inayos ko ang buhok niyang magulo. “H-Hindi mo kasalanan, wala kang kasalanan.” Sobrang gulo at miserable niya tignan, hindi ko kayang titigan siya sa ganitong sitwasyon. Pinaka-ayaw ko sa lahat ay ang maranasan ng ibang babae ang nangyari sa mommy ko, pero dinanas ‘yon ngayon ng importanteng tao sa buhay ko.

"Sometimes the shame is not the beatings, not the rape. The shaming is in being asked to stand judgment." - Meena Kandasamy "Saan ka ngayong Christmas?" Sinikop ko ang mahaba kong buhok para i-ponytail. Sinulyapan ko si Coleen na nakamasid sa akin habang nagvavacuum ako sa sala ng condo ko. "Like the usual, dito lang." Saka ako nagpatuloy sa ginagawa.

Para bang sa isang iglap, biglang sumikip ang kanyang dibdib, at kahit anong pilit niyang iwaksi ang bigat ng nararamdaman, hindi niya magawa. “Kahit once lang, beh. Patikimin mo lang,” ani Althea, may bahagyang pag-aalinlangan sa boses ngunit puno rin ng pang-unawa. “It’s hard to be shamed publicly, knowing ikakasira iyon ng iyong dignidad… kahit sa ganyang paraan na lang makuha mo ang hustisya para sa’yo.”

It only means he's not here. Pumikit ako nang mariin at saka pagod na umupo sa tapat ng pintuan. Niyakap ko ang tuhod ko at saka isinandal doon ang ulo ko. “I’m sorry,” bulong ko. Another wave of guilt and shame washed over me. Niyakap ko ang sarili ko nang maalala ang mga litrato. I was naked? Sinong naghubad sa akin? Iyon lang ba ang picture na meron siya o may naked picture rin ba ako?

Guato kong umiling at sabihin sa kanyang mali ang nasa isip niya ngunit hindi ko alam kung bakit tila may pumipigil sa akin. Pakiramdam ko wala akong karapatan at dahilan upang ipaliwanag ang aking sarili but damn it, she got hurt and i saw that on her eyes. Afterwards, Shanaia stood up. She held the kid hand. She stared at me. I could see the pain in her eyes and it makes me feel the same way too. I don't know but i hate seeing her in pain. I just hate seeing her being hurt. "t-thank you for accompanying my daughter., we have to go and sorry for disturbing your......date"

Oo maliligo ako! Kaagad akong naghubad at naligo. Kinuskos ko lahat at sinabon ang bawat sulok ng aking katawan. Dahil naiisip ko ang mga halik ni Greg. Naiisip ko ang bawat mararahas na haplos niya sa katawan ko. Nahihiya ako. Walang natira sa puri ko. Pride na lang ang mayroon ako. Paano kung kinukunan pala ako ni Greg ng video? Paano kung ipakalat niya iyon?

Pinigilan ko 'yung luha ko but not because I was ashamed only because I wanted my words to be clear. "I'd say, I'm sorry.... I'm sorry I let them silence you. I'm sorry I didn't protect you sooner. I'm sorry you had to carry their shame like it was your own. But I'm proud of you because you made it. Kahit mag-isa... kahit durog. You held on." Makikita mo sa interviewer na natouch siya sa mga sinabi ko at bakas sa mukha niya ang paghanga. Dahil siguro nakaya ko lahat yun... nang mag-isa.