Shamed Mga Nobela at Kwento

Looks can be deceiving. Ngunit agad din siyang nakaramdam ng guilt ng makita niya na napangiwi ang babae matapos nitong marinig ang tanong niya. Mukhang na-offend yata ito. "Pasensiya ka na, akala ko kasi lalaki ka. I'm so sorry if I offended you." ang hinging-paumanhin niya dito. Ngumiti si Sheena sa lalaki. Mukha namang sinsero ito.

“Ahhhh!” Impit na ungol ni Shy sa sakit, napakurba ang kanyang katawan at napahawak siya sa tiyan habang hinahabol ang kanyang hininga. “Jusko baby please, 'wag naman ganito… sorry hindi sinasadya ni Mama…”

Sweet Dessert Natasha frowned. "I'm innocent!" "Ha!" Liam raised his eyebrows but he was smirking. Natasha couldn't help but blushed. Umirap siya rito upang itago ang kanyang pagkapahiya. "Stop teasing me!" Liam is still smirking while helping her bathe. "How dare you laugh at me if you clearly enjoy the blow job." Natasha's face even turns red. She bit her lips, she was so ashamed of what she had said.

Mabigat kong tanong. “What’s wrong with that? You’re good at managing your shame. After what happened to us, you ran away because you’re too ashamed of what you did,” mababa niyang tono. Kumuyom ang kamay ko at tinapatan ang titig niya sa akin. “I was ashamed, but not because of what I did, but because of what we did. It was a nightmare for me.” Umigting ang panga niya. Naniningkit ang titig niya sa akin.

mahinang sabi niya, “why didn’t you tell us about this sooner? Sana sinabi mo sa amin. We could have helped you.” “Because I was ashamed,” amin ko. “Nahihiya ako. Akala ko kasalanan ko. Akala ko kung naging mas mabuting asawa ako, kung naging mas mabuting babae ako, mamahalin niya ako nang tama. I thought I failed you. Ayokong malaman ninyo kung gaano ako kabigong anak.”

And with that, she had gone back inside, slamming the door behind her. Tears nonstop pricked my eyes as I stood there, paralyzed. I felt the weight of everyone's stares, their silent judgment cutting deeper than her words. Napaluhod na lang ako sa kawalan ng pag-asa. Dahan-dahan kong pinagpupulot ang ibang nakakalat na ibang gamit sa paligid. The shame almost too much to bear. Homeless. Jobless. Helpless. Hopeless , and broke.

“Ilang araw din akong nagutom at nasugatan pa nga ako.” “I’m sorry.” Nakokonsensya si Catherine. Kung hindi siya nito tinulungan, hindi sana rito nagalit si Shaun. “Bakit ka nag-so-sorry?” Tawa ni Liam. “Minalas lang talaga ako.” “Liam, bumubuti na ba ang iyong kalagayan ngayon?”

Why is it humiliating to admit that? Maya-maya lamang ay narinig na niya ang sirena ng bumbero. Nailayo tuloy niya ang cellphone mula sa tainga. Bahagya pa siyang napapikit dahil sa tili ni Vookie. "Hindi ka na virgin, Maris! Jolandi ka! Ang jolandi-landi mo!" saka ito humalakhak na para siyang isang comedy show. Napanguso na lamang siya. Hindi siya matawa kahit pa para sa kaibigan ay isa itong bagay na dapat i-celebrate. Guilt. That's what she's feeling right now.

dagdag pa ni Keran. " Ang sabihin mo para tayong mga tuod. Akala ko magkaka stiff-necked na ako dahil sa sobrang tuwid ng katawan ko. Hindi ko na magawang igalaw man lang ang ulo o leeg ko " sabat ni Limer habang ginagalaw galaw ang ulo niya at hinihimas ang leeg.

"Ayan lang ba talaga ang kaya mong gawen? Gano ba kataas yang pride mo at hindi mo maamin sa sarili mong ikaw ang may kasalanan kaya wala ka sa buhay niya sa apat na taon na yon." I'm really tired of hearing him saying those words. "Ikaw ang walang bayag noon tapos sakin ang sisi ngayon? Gano ba kakapal ang sementong itinabon mo sa buong pagkatao mo at wala ka ng kahihiyang maibigay sakin? I'm the one who suffered back then-- the humiliation I felt that day was enough for me to hide the truth Neon kaya pwede ba? Spare me with this bullshitness because I'm exhausted!" Mahabang lintanya ko. "So inaamin mo nga?" He smirked making my forehead knotted.