Sheltered In Tagalog Novels & Stories

Maghapon ko na naman itong karga, dahil nagiging iyakin ito kapag mayroong sakit. Pagkatapos kumain, pinatulog ko na siya. Si Dos naman ay nakaupo sa sofa habang nagbubuklat ng libro. Ako naman ay naglista ng mga shelter at orphanage na maari kong puntahan. Umaasa ako na sa loob ng tatlong buwan na pag-stay namin sa Pinas ay mahanap ko si Uno.

Expect grammatical errors ✍️❤️🧿 all terms are fictional only.... read on your own risk🔞🔞🔞 Vennise POV. Pumasok kami sa hideout nila. Pero hindi naman halatang luma ito. Sabi ng katulong namin. Hindi pa ito ang main branch. Dito lang ginagawa ang parusa sa mga lumabag sa rules ng Grupo. Pinagmasdan ko ang buong paligid.

Aaliyah Tumigil na ako sa pag-iyak, pero hindi pa rin ako mapakali, Ngayon ay patungo kami sa Batangas kung saan dinala ni Trish ang mga bata at kung nasaan sila Mommy at Mommy KIm.

“Ms. Lia, bakit nito masyadong malalim ang inyong hukay? Parang naghuhukay kayo ng libingan, hindi ng bahay.” Ngumiti si Lia, pero walang galak ang kanyang mga mata. “Aling Nena, ang safe room ay hindi lamang silid na sementado. Ito ang Literal Foundation ng pag-asa ninyo. Hindi namin ito itinaas sa lupa, itinago namin ito sa loob ng lupa. Kapag bumaha, ito ay magiging bangka. Kapag umugong ang hangin, ito ay magiging kanlungan.”

Cheese sauce nakikilabutan ako sa ginagawa ko ( I miss you kiddo.) Teka what? Nag buffing yata yung utak ko. Wait wait wait, may nakakamiss kay-- " Miss mo ko?" ( Thank you for sheltering me. But I can't go back in your house anymore.) In our house? DITO? " Dito sa bahay?" may nakapunta na ba dito sa bahay, hindi ko manlang alam? ( What happened lately was just an accidental chance, kung ano mang nangyari nung gabing yon I'm very sorry I promise it will never happen again. I'm so sorry.)

​Sera’s POV ​Ang safe house sa dulo ng isang makitid na eskinita sa Quezon City ay hindi mukhang ligtas. Isa itong abandonadong talyer na may kalawangin na gate, amoy lumang langis, at tila pinabayaan na ng panahon. Pero sa ganitong klase ng gulo, ang mga lugar na kinalimutan na ng mapa ang pinakamagandang kuta.

Bakit hindi niya naisip na sobrang mapanganib pala ng lugar na ‘yon para rito? “Pero mas may kakayanan naman akong lumaban. Ang mahalaga sa lugar na ‘yon malaya ka na.” Idinikit nito ang noo sa kanyang noo. “Sa lugar na ‘yon may batas ng po-protekta sa ‘yo. Maaari ka ng magsuot ng mga gusto mong kasuotan. Doon, hindi lang ako ang magbibigay proteksiyon sa ‘yo. Doon, hindi ka na maglalakad sa ‘king likuran. Maaari na tayong maglakad ng magkakapit ang kamay. Sa lugar na ‘yon, hindi ka na isang alipin.”

Heartbreak Pumasok ang sasakyan ni Peter sa aming malawak na bakuran, mula sa shotgun seat ay tanaw ko si Mommy at Daddy na excited na naka-abang sa pagdating namin. "Mom! Dad!" Salubong ko sa mga ito nang makababa sa naturang sasakyan. "How are you, hija? I missed you," she mumbled, while hugging me tight. "I'm okay, mom. I missed you too.." Ginantihan ko ito ng mas mahigpit kong yakap.

Chapter 48 Jenivah's POV Mabuti na lang at andito ako sa Batangas, hindi masyadong traffic. Mama gave me the adress, malapit lang naman pala dahil sa Anilao lang yun. Andun kasi si Tata Dodong. I smiled when I realized I was close to Anilao. I could already see the beautiful trees as I got closer and closer. I winced when the car I was using suddenly went crazy.

Yuhei’s POV May mga lugar na akala mo ligtas. Hanggang isang araw, gigising ka na lang na wala na pala. Safehouse ang tawag ni Elijah sa lugar na ‘to—isang lumang bahay sa gilid ng bundok, napapalibutan ng puno, tahimik, halos parang abandoned. Pero habang nakaupo ako sa sahig, hawak ang sugat sa braso ko, isang bagay ang malinaw sa isip ko: