Sheltered In Tagalog Novels & Stories

"YOU CAN'T BE JUST FAKING IT" ZANDRO LOOKED away. "Mahalaga pa ba iyon? What matters is you have shelter now. A comfortable and safer house, not to mention that it's free. Bakit gusto mo pang bumalik sa pangit at mabahong lugar na iyon?"

"You can't do this to me! You can't just throw me away, Alastair! You can't---" "I can, Tiara. I am telling you, I can." And with his sharp stare, he looked up and stare at the the woman's eyes, and said, "Huwag mong hintayin na maubos ang pasensiya ko, Tiara." May pagbabanta sa kanyang boses at tila nakuha naman iyon ni Tiara dahil nakita niya kung paano ito lumunok nang dahil sa kaba at takot.

sabi sa akin ni Tita Anya na kumupkop saming mag-ina ng makarating kami sa manila. It's been 6 years when we left in Cebu and find a home here in Manila with my Tita, it's somehow rough years for us because it's not that easy to stay in the squatter area where my tita live. My tita always saying that I'm pretty and it's dangerous for me to walk outside alone, hindi ito katulad ng probinsya na payapa ka pang makakapaglagkad mag-isa dahil dito sa siyudad nasa paligid lang ang mga taong may masasamang balak.

nakairap ito pero natatawa rin sa kagagahan niya. "Well, wala naman akong masaya, wala si Eli at ikaw wala ka namang ginagawa kundi ang magburo dito sa bahay niyo! Kaya sumama ka na lang sa akin nang magkakulay naman ang balat mo!"

“I love you too, Jaycee. Ikaw lang ang lalaking mamahalin nang buong puso.” Matapos ang pagpapalitan naming ng mga matatamis na salita ay muli naming inangkin ang labi ng isa’t isa nang buong ingat. Nang gabing iyon ay nalunod kami sa init ng aming pagmamahalan—ang malalaswang tunog na gawa ng pag-iisa ng aming mga katawan at ang mga ungol ang siyang bumalot sa maliit na k’wartong iyon at nagpatuloy kami sa aming mainit na pag-iisa hanggang sa maubusan kami ng lakas.

Kaya kailangan talagang mag-ingat sa mga ganitong klaseng lugar. “This goats are too cute,” namamangha kong saad nang makita ang dalawang kambing na nasa malaking lalagyan nito. Prenteng nakahiga ang mga ‘to at parang nagugustuhan rin ang hangin na yumayakap sa kanila. “Cute talaga sila ate Celestia. Mga alaga ko yan, si Pepa at si Pane.” Humawak ako sa malaking bato para pang suporta at maingat na inangat ang sarili. We’re almost there. Nakikita ko na ang mga tanim ng mais at iba pang mga halamang hindi pamilyar sa akin.

Magsama silang dalawa. Sa helipad ng rest house ni Kuya Valerio kami bumaba at sinalubong ng maraming security. This private resort is owned by Kuya Val. Nakikita ko na ang ilang mga bisita hanggang sa makapunta na ako sa mismong wedding area. "Omooo! May anghel na bumaba sa lupa!" Tili ni Ruru ang sumalubong sa akin, sa likod niya ay ang asawa niya, karga ang kanilang anak.

Kung naglakas-loob laang sana sila, eh di sana ay kasama rin namin sila dine na malaya at ligtas? "Huwag ka nang umiyak, hija," pag-aalo sa akin ni Tita Selena habang tumatayo upang lumapit sa aking gawi. Hinaplos-haplos niya ang aking likod upang pakalmahin ako. "Ang mahalaga ngayon, ligtas ka, at ligtas din ang dalawa mo pang kaibigan. Huwag tayong mawalan ng pag-asa na balang araw, mailigtas din natin ang dalawa pang naiwan doon."

Sabe ni Cholo "Bakit nya naman ginawa toh?"Tanong ulit ni Shane "Cause She Hurt Shy"Sabe ni Nate Bumuntong hininga naman si Shane "OK pwede na kayong mag-silabas dahil gagamutin konasya"Sabe ni Shane pero wala manlang kumilos saamin kahit isa "I SAID GET OUT!"Biglang-sigaw ni Shane agad naman silang nag sitakbuhan palabas ng kwarto at tinulak pa nila ako dahil nakaharang ako sa Pinto

RHEA’S POV May katahimikan pagkatapos ng giyera na hindi mo pwedeng tawaging kapayapaan. Hindi ito relief. Hindi ito healing. Ito yung klase ng katahimikan na parang may nawawala sa hangin — parang may kulang, pero hindi mo matukoy kung ano. Nasa isang maliit na safehouse kami sa labas ng siyudad. Walang logo. Walang pangalan. Walang camera. Just white walls and the sound of rain outside.