Novel & Cerita Short Quotes About Memories

magaan ang pakiramdam nya kay Nato. "your welcome, gumaan rin pakiramdam ko, at least may kasama ako na nkiki celebrate rin." tawa ni Nato. "sana lahat ng taong bigo instead na mag mokmok, mas mabuti pang mag celebrate kasi if that person choose to leave you then it's not for you, it means wala kang halaga sa taong yun then e celebrate mo dahil naka wala ka sa magiging malungkot mong buhay pag kayo ang nag katuluyan." seryosong turan ni Tasha.

Honestly, kahit pa pilitin kong makinig ay wala namang pumapasok sa utak ko. My mind is somewhere else like will Marcos suddenly show up here and stopped the wedding like what I see in the movies? I know that's absurd but what's wrong with hoping? I don't want him back but I want to run away from this place that's why even with a little hope, I am counting at him.

Never will be. Sa iba madali ang sabihing wag mo patawarin dahil malaki ang naging kasalanan nya sa’yo at ilang beses kang umiyak ng dahil sakanya. Pero bakit ganito, parang ang dali lang naman sakin at kung iisipin ay sinubukan ko naman talagang labanan ang pagiging mahina ko sakanya. Sigurado akong magagalit ang mga kaibigan ko sa naging desisyon ko pero pwede rin namang suportahan nila ako, ang tanong nga lang kung kaya rin ba nilang ulit tanggapin si Kurt. Siguro kaya naman nila kung sasabihin kong gusto ko na ulit maging totoong masaya at maramdaman na punong puno ng pag-ibig ang mundo, wag na tayo maging bitter. “If you have a chance to take the moment that you know will be memorable,

“W-wala lang. I’ve been having dreams lately. Weird ones.” “What kind of dreams?” “The kind that feel too real.” Hindi siya sumagot agad. Tinitigan niya ako, parang may gustong sabihin pero pinipigilan. Hanggang sa bumulong siya, “Dreams can be fragments of what we’ve lost.” Napatingin ako sa kanya. “What if… what if they’re memories?” Ngumiti siya ng mahina, pero halata ang tensyon. “Then maybe some things are meant to stay forgotten.”

“Back in college, you'd always grab a sandwich and a strawberry shake from the canteen, kaya alam kong paborito mo ang drink na iyon.“ sagot nito, hindi naman siya makapaniwala na natatandaan pa rin nito ang bagay na iyon. “Ang weird mo,” naiiling na sabi. Nangunot ang noo nito. “Weird? Ako? Bakit naman?” Tanong nito. “Natatandaan mo pa rin kahit ang maliit na bagay na iyon, bilib na ako sa long term memory mo,” natatawang sabi niya. Ngumiti ito. “I tend to remember things really well, especially when it's something I'm interested in.” Wika nito. Nawala naman ang mga ngiti niya at saglit na natigilan.

He doesn't want to have false hope but wishes his instinct was right. "AMELLA, bakit mo ba ako pinapunta dito?" nakangusong reklamo ni Shane sa akin, matamlay na na-upo ito sa upuan sa harap ng aking desk. "You know what Shane, I think my memory is not progressing anymore and I am still stucked, I don't remember anything yet," matamlay ko din na pahayag sa aking pinsan sabay hilot ng aking sentido. "Hmm, so you called me here... for that?" Tinaasan ako ng kilay ni Shane.

Bakit pati sa iniwan nilang letter sa locker ko noon ay binanggit niya ang tungkol sa kanila? "Base sa research na isinagawa ng mga bata ko tungkol sa 'yo, mukhang hindi mo naaalala ang ilang mga bagay tungkol sa buhay mo four years ago. Alam mo bang nakakapanghinayang dahil nakapag-ambag pa naman ako sa memories na 'yon ng mga bagay na hinding-hindi mo makakalimutan?" T*nga talaga ang isang ’to. Kung talagang hindi kalimut-limot ang bagay na 'yon, bakit hindi ko maalala ang mga ‘yon ngayon?!

It feels like our memories are becoming bubbles for me. "Hindi ko makakalimutan 'yong moment ni Eli na gabi-gabi na siyang umiiyak kasi hindi niya raw maintindihan 'yong professor niya pero no'ng binasa lang ni Adi ng isang oras saka sinabi lang ni Adi na madali lang naman daw 'yong topic niya, mas lalo lang siyang naiyak." Naiiyak niyang kwento, na kahit ako ay natawa nang maalala.

Nanatiling tahimik lang na nakikinig si Eros sa mahabang salaysay ni Shawna habang naglalakad silang dalawa sa tahimik na daan patungo sa hospital. "Nung nalaman kong hindi na talaga gagaling si Lorraine sa sakit niya. Hindi rin naging madali para sa akin 'yon. Gusto kong mag-spend pa ng mga memories kasama siya. Ayoko na tanging ako na lang yung magpapaalala ng mga memories namin. Gusto ko parati kong ikukwento sa kaniya kahit naaalala pa niya iyon."

"You can always make new memories.. Ang mahalaga ang nararamdaman nyo sa bawat isa. You need to make sure kung ano nga ba talaga si Lia sayo ngayon. Wag mong pilitin alalahanin lahat. Listen to this.." Tinuro niya ang puso ko. My point naman siya sa bagay na yon. "Your heart might remember what your mind cannot, Kurt.." Dugtong pa niya. [CHARLOTTE POV] "Thanks, Lia.." Pasasalamat ko dahil gumaan ang pakiramdam ko at naliwanagan ang magulo kong utak. Ang mga alinlangan ko ay natuldukan.