Short Quotes About Memories 소설 & 이야기

"Pero hindi ganoon ang tingin ko, lalo na pagkatapos ng lahat." "Mrs. Whitman, sinasabi mo bang…" "Palagi nating nararamdaman na mahaba pa ang hinaharap mula ngayon at marami pang oras, pero baka maikli ang hinaharap. Hindi mo malalaman kung kailan mangyayari ang sakuna. Kailangan nating pahalagahan ang bawat isang minuto at segundo na mayroon tayo. Kung mayroon mang hindi pagkakaunawaan, linawin mo na lang sa kanila at wag mong paghintayin nang matagal ang mga taong pinapahalagahan mo."

saad ni Felicidad sa wikang nagseselos ngunit hindi nagpapahalata. "Felicidad ako'y wag mong pagtakhan, noong nasa Paris ako ay ikaw lang lagi ang naiisip ko. Marami man akong alam na paraan para saktan ang damdamin mo ngunit kapag naiisip kong gawin ito sayo ako'y lubos ding nasasaktan dahil naiisip ko na baka isang araw ang Felicidad na minahal ko ay may minamahal ng iba at ang masakit pa doon ay hindi ako ang nagpapasaya at minamahal mo." mahabang sagot ni Francisco.

Gusto ko lang mag relax ngayon pero hindi ko pa rin magawa. Silence saddens me now... Sobrang daming memories ang bumabalik sa isipan ko. Happy yet painful memories. Mga memory na hindi ko alam kung dapat ko pa bang alalahanin o kalimutan na. I know that Enzo is not coming back anymore... I love him and his memories, pero nasasaktan lang ako sa tuwing maaalala ko ang mga iyon. Masasayang alaala lahat ng meron kami pero nasasaktan ako dahil alam kong hindi ko na mararanasan uli iyon ng kasama siya.

Life is too short to worry about petty things. Enjoy every moment of it, for there is nothing most certain in this world but death. Iyon ang nabasa ni Kate na mga life qoutes sa internet, at iyon din ang iniisip niya buong magdamag, kasama na ang mga sinabi ni Leann sa kanya. She will not be moved by that mere threat. She decided to give Niu a benefit of the doubt since she haven’t talked to him yet.

Malungkot niyang tugon at sa tuwing pinipilit niyang isipin kung sino at taga-saan siya ay nakakaramdam siya ng matinding kirot ng kaniyang ulo. " Huwag mong pilitin ineng kung hindi mo maalala, ang importante ay ligtas ka!" Maya-maya pa ay iniwan na siya nito upang makapagpahinga. Ang pagkawala ng kaniyang memorya ay malaking kakulangan sa kaniyang pagkatao. Ni hindi niya alam kung sino ba talaga siya kung kaya Iyah nalang ang itinawag sa kaniya ng matandang kumopkop sa kaniya.

"It's in the past, Maxine." Mabilis akong bumaling sa kanya. "Wow, so you recall my name?" "You may call it valuable or not but memories were all just a part of every person's past," he said. "You can either forget it intentionally or not, that's no one's business but in your case....it's okay." "Tss. That's what they always said. It's okay. Nakakasawa 'yon." Hindi siya sumagot. Natawa ako sa sarili ko, halata namang hindi siya nakakarelateafter this, so I need to observe and watch."

I felt bad kapag naaalala ko na kahit sa panaginip ko ay sinaktan ako ni Raize. Kahit simpleng pagtatama lang ng tingin namin ay hindi ako makatagal dala na rin ng naranasan ko sa panaginip ko. Panaginip na akala ko totoo, na bumalik na siya at iniligtas niya ako. Maybe that is the only sign saying that I must forget him. Na hindi na niya ako babalikan at wala na ako'ng puwang pa sa buhay niya.

Ngayon, na-realize ko na masyado pala siyang nasaktan nang mawala ‘yong lolo niya dahil siya mismo ay nakita kung paano ito mag agaw-buhay noon. Memories are indeed powerful and scary at the same time. Powerful dahil kayang ibalik nito ang pakiramdam ng nakaraan at nakakatakot dahil hindi lahat ng nakaraan ay masaya at worth it matandaan. Now, I’m scared of my own memories. “Maybe it hurts a lot right now, pero matututunan mo ring yakapin ‘yong sakit na dala ng memorya mong ‘yon, Vic.”

Ipinatong pa nito ang baba sa kanang balikat niya. "Stop thinking negative thoughts, will you? Magsaya na lang tayo. Let's keep in making memories that will lasts. Para madagdagan naman ang mga dadalhin natin once we leave this place. Especially with the fact that there would be no way for us to get in here once we leave.” mahina at halos pabulong nang anas nito sa tapat mismo ng tainga niya, dahilan para makaramdam siya ng kakaibang kilabot na nagpatindig pa yata sa balahibo niya.

“It was my husband who knew everything. And yes, there were times I thought memories were coming back… but when I woke up, they slipped away again.” That always happened to me back then. Memories would flicker in my mind like shadows—images, voices, fleeting scenes—but the moment I woke up, they were gone. They slipped away from me like water through my fingers, leaving me with nothing but the ache of knowing I had seen something important, something that belonged to me.