Short Story For Writing Novels & Stories

Kaagad tuloy napukaw ang buo kong attention! Para kasing interesting ang gustong ikwento sa akin ni Lola Ashley eh! Tungkol daw sa kanyang nakaraan? Tungkol ba ito sa kanyang kabataan? Wow, kung ikikwento niya sa akin iyun talagang makikinig ako or baka isulat ko pa sa isang notebook eh! For sure unique iyun at parang gusto kong isulat! Parang gusto kong gawing nobela! Charrr, nobela daw eh hindi nga ako mahilig magbasa ng mga love story eh....

Chapter 1 Pahayag ng May-akda: Lahat ng ito ay isang kathang-isip lamang. Kung may mga pangalan, lugar, o taong magkatulad sa bida ng kwentong ito, ito ay hindi sinasadya. May-akda: Inday Stories. --- Sky POV

O kaya naman ay si Ashlyn na masaya rin naman na nagpapaikot-ikot sa harapan ko na tila ipinapakita sa akin ang suot niyang damit. Kagaya na lang ng lagi kong ginagawa ay nasa living room ako at nagsusulat. Mas gusto ko ng matapos ang story na ginagawa ko at ng makapag simula na ng iba. As much as possible ay sinisikap ko na makasulat ng isa hanggang 2 story sa loob ng isang buwan.

Tumikhim ako at tumango. “Ako pa ba? Easy lamang sa akin ang pagme-memorize ‘no,” nakangiti kong sagot sa kan’ya. Hindi naman sa pagmamayabang pero magaling akong mag-memorize ng kahit ano at isa pa magaling din akong gumawa ng kwento. Itong ginawa niyang list easy lang naman sa akin ito. This is a typical story na nangyayari palagi sa isturya ng may akda, sa madaling salita cliché na. “Siguraduhin mo lang,” masungit nitong saad sa akin kaya sinamaan ko siya ng tingin.

Sa loob ay may isang kuwintas—isang payak ngunit magandang pilak na palawit na hugis pahina ng aklat. "Alam kong mahilig kang magsulat at gumawa ng mga kwento," paliwanag niya habang tinutulungan akong isuot ito. "At ikaw ang pinakamagandang kwento na naging bahagi ako. Walang katapusan, at puno ng pag-asa." Lumapit ako at niyakap siya nang mahigpit. "Salamat... ito ang pinakamagandang regalo na natanggap ko."

Dahan dahan kong inilapag ang laptop ko sa lamesa na narito sa terrace ng room, umupo ako at pinatuloy ang pagtatype. Since i was on high school, I'm writing. I got addicted on it, everytime that I write, I start imagining things. I'm imagining my dream, at least on writing i can express my feelings, i can write whatever i want. Doon nagsimula ang pakikipaglaro ko sa mga salita at nakabuo ng ilang istorya sa wattpad. Everytime that I write, nawawala lahat ng problema ko. I'm typing the scene that the main character of my story met her dream guy. How I wish I met mine in right time, I guess.

Kapag masama ang mood ko or galit ako, masaya man o hindi, lahat ng emotions na pinagdadaanan ko dito ko binubuhos sa pamamagitan ng paggawa ng mga nobela. Ito na ang naging libangan ko mula ng edad 12 years old ako. Dito malaya kong nasusulat ang mga opinyon ko, sama ng loob, hinanakit, at problema kahit pa sa pamamagitan ng kwento ko ito ginagawa. Pumunta ako sa profile ko at nagsimulang magsulat ng panibagong chapter ng ongoing kong story. I'm not that well known as a writer yet pero nangangarap akong one day magiging isa din akong successful novel writer globally.

Pero pareho nilang naramdaman— na iyon na ang sagot sa lahat ng tanong na minsan nilang hinanap. — Hindi pera. Hindi tagumpay. Hindi perpektong buhay. — Kundi— isang pamilyang pinipiling manatili. — At sa paglipas ng panahon— hindi man nila namalayan— unti-unti nilang naisulat ang isang kwento. — Hindi engrande. Hindi perpekto. — Pero totoo. — Isang kwento ng dalawang taong napagod.

Pero ngayon, habang naririnig ko ang mahinang hilik ni Lucas at ang huni ng mga manok sa labas, parang nagbago ang ritmo ng utak ko. Nagsimula akong mag-type ng bagong outline. Hindi ko na muna inisip ang mga komplikadong twists. Sinubukan kong isulat ang kwento ng isang babaeng dinala ng tadhana sa isang lugar na akala niya ay dulo ng buhay niya, pero 'yun pala ang simula ng lahat.

Iyong sa unang tingin pa lang, alam mo nang maganda ang kuwento. Natulala naman ako bigla dahil naisip kong gumawa ng kwento. Noon pa man ay gusto ko nang maging isang sikat na writer. Hindi ko matandaan kung may natapos na ba akong istorya. Kung meron man ay hindi ko natandaan, siguro dahil na rin sa aksidente. Nailapag ko ang libro sa isang mesa at tuluyan na akong natulala dahil sa mga katanungan na nagsisimula na namang pumasok sa isip ko nang walang paalam.