Sickness Healing Quotes Novels & Stories

aniya ko na may mahinang boses. "Hmm, dito ka lang. Ipagluluto kita ng nilaga. Alam ko na mas mabilis kang gumagaling kapag nilulutuan kita ng nilaga sa tuwing may sakit ka." Labis ang tuwa na naramdaman ko. Hindi nakakalimutan ni Vincent ang tanging naging gamot ko sa tuwing nagkakasakit ako. "Ikaw talaga. Sige na, mag-ingat ka," aniya ko pa.

Wala na ang mga luha, pero nandirito pa rin ang sakit. Gayunpaman gusto kong iwan dito ang lahat ng sakit na ibinigay niya saakin. I've always wanted to find a good life, to be true happy and for that I knew I must carry on, to keep walking through every pain and hurt. What I want is to be alright and do what it is my soul and heart need to be healed. "Mag-iingat ka sa byahe." sambit nito saakin na maluwang ang ngiti.

“Hindi muna. Kailangan ko pang magpahinga para siguradong wala na akong sakit.” Natuwa ako sa sagot niya. At least, hindi siya nagpapaka-hero ngayong araw. Tama naman, narinig ko kasi kay Manang Helen na mas pangit kapag nabinat kasi mas tatagal ang sakit.

pag-aamin din ni Haide. “Guys, ginagamot naman na siya. Kini-chemo naman na siya, manalig lang tayo sa itaas. Normal naman siguro sa sakit niya ang makaranas ng ganiyan. Dapat, think positive lang tayo palagi. Kung magpapalamon kasi tayo sa stress, damay-damay tayong manghihina at magkakasakit. Tandaan niyo na ang stress, diyan nag-start ang sakit din. Kaya, kahit ganoon ang nakikita natin, tibayan lang natin ang loob natin. Gagaling din ang mama ninyo, may awa ang diyos,” sabi ko, habang pareho kong hawak ang kamay nila. Ako ang pinakamatanda kaya ako ang magpapalakas din ng loob nila.

Nang naramdaman niya ang sakit, hinimas niya ang sentido niya. "May iniisip ka na naman ba?" Pinagalitan siya ni Quincy habang tinutulak siya mula sa likuran. "Sinabi ko na sa'yo na hindi inaasahan ang virus sa katawan mo. Wag kang kikilos hangga't di kailangan. Hindi mo pwedeng ikilos ang katawan mo. Wag mo ring gamitin ang utak mo! Kapag aktibo ang utak mo, mas mabilis na kakalat ang virus sa utak mo "

“Hindi mo alam kung gaano mo ako sinira!” Gusto kong lumapit. Gusto kong humingi ng tawad sa paraang totoo—pero alam ko, walang salita ang sapat. “Kung kailangan mong buhusan ako ng tubig, sampalin, sigawan—tatanggapin ko,” mahinahon kong sabi. “Hindi ko man mabawi ang sakit, pero alam kong hindi ko na kayang ituloy ang buhay na gaya ng dati. Dahil simula nang mapunta si Quice sa ospital—at ma-realize ko na may taong handang ibuwis ang sarili para sa ibang tao... doon ako natauhan.”

Mariin akong pumikit at kinagat ang ibaba kong labi, damang-dama ang hapdi at sakit na para bang isang papel na pinunit. "Don't worry, I will move slowly. It will fade, trust me," pahayag niya ngunit ramdam ko pa rin ang sakit. He did what he said, naramdaman ko ang dahan-dahan nga niyang paggalaw bago unti-unting naglaho ang sakit at napalitan ng aming mga ungol na akala mo ay walang katapusan. "Ohhh, sh*t! Ahhhh! Sige pa…ohhh s-sir!"

Pero yung sakit na binibigay niya… walang gamot na makakapagpagaling doon. Siya ang asawa ko. Siya ang mundo ko. Pero siya rin… ang taong walang awang nananakit sa akin. “The worst kind of sickness isn’t the one that hurts your body. It’s the one that slowly kills your heart because the person you love… doesn’t even care if you live or die.”

Itatabi niya ang pill na ito para kay Doris. Pagkatapos, dinala ni Charlie ang lahat ng pills pabalik sa hapag. Nang ilabas niya ang mga kaho na naglalaman ng pill, matapat siyang nagsalita, “Sa inyong lahat, ito ang ilang mga Healing Pills na ginawa ko gamit ang mga materyales na ibinigay ni Mr. Quinton sa akin. Hindi ko masasabing magagawa kayo nitong immortal, pero kahit papaano, mapapagaling nito ang lahat ng klase ng sakit pati na rin mga malalalang injuries. Kaya, umaasa akong ingatan niya ito nang mabuti at gagamitin niyo lang ito sa mga kritikal na punto.”

sagot niya bago niya ako hinalikan nang matagal at puno ng pangako. Ang halik na iyon ay hindi lang tungkol sa pagnanasa. Ito ay tungkol sa healing. Isang tahimik na usapan na sa kabila ng lahat ng sakit, may pag-asa pa para sa amin. Naramdaman ko ang pagtulo ng sarili kong mga luha. Luha ng pasasalamat na buhay kami, at luha ng pagtanggap na mahal ko pa rin ang lalaking ito sa kabila ng lahat.