Sickness Healing Quotes Novels & Stories

“Hindi mo kailangang ipaliwanag. You’re healing. At hindi ka selfish dahil pinili mong unahin ang sarili mo ngayon.” Saglit siyang napayuko. “Pero bakit ganito pa rin ang pakiramdam? Ang sakit pa rin…” Hinaplos ni Achilles ang buhok niya. “Because mahal mo pa siya… and that’s okay. Hindi nawawala ang pagmamahal nang parang ilaw na pinatay. It dims slowly. But eventually, mawawala rin ang sakit.”

Ito ay tungkol sa healing—sa bawat halik, bawat haplos, bawat sandali ay pagbabalik ng tiwala at pagmamahal. Dahan-dahan naming inalis ang bawat pader na itinayo namin sa pagitan namin. Ang bawat haplos ay hindi lamang pisikal kundi emosyonal. Ang init ng katawan niya sa akin ay nagdadala ng kasiguruhan: na kahit gaano kahirap noon, handa na kaming maging tapat sa isa’t isa.

“Wala na bang pag-asa na makabuo ulit?” tanong ni Lucas kay Finn matapos ang matagal na pananahimik. Iniunat naman ni Finn ang kanyang kamay at tinapik ang balikat niya para aliwin siya. “Hindi naman sa walang pag-asa, may pag-asa pa pero kailangan niyang alagaan ang sarili niya at kailangan niya munang mag-heal. Kailangan na matanggal muna lahat ng sakit at sama ng loob na nararamdaman niya at dapat ay maging pasensiyoso ka.” sabi nito sa kaniya. “Isa pa ay mahalaga din na dapat ay lagi siyang maging masaya at iwasan ang mga bagay na dapat ay nakakapgdulot sa kaniya ng stress.” dagdag pa nito.

Umiiyak na sabi ni Cian at tumango lang ako bilang pag sang ayon. “Ang sakit pala na muli ibalik ang alala ng nakaraan lalo pa ang matagal kong pagkimkim sa pagkawala ng Anak namin ni Cian ,pero nakakagaan sa dibdib ang isiwalat ang lahat para ako nabunutan ng tinik at medyo nabawasan ang sakit mahirap pala ikimkim ang sakit at galit lalo kalang pinapahirapan sa huli at lalo lang ito bumabaon sa iyong puso ,huwag mong hayaan baguhin ka ng sakit dahil sa ikaw rin ang masasaktan sa huli.!”

Sa umaga lang naman ako hirap pero kapag naipahinga ko na ay okay naman na ako sa maghapon. “Hon sorry kung nahihirapan ka sa akin.” sabi ko kay Lucian but he dismissed the topic right away “Hindi ako nahihirapan, Hon. And one more thing, ito ang pangako natin hindi ba? In sickness and in health, remember?” napayakap ako kay Lucian matapos niyang sabihin ang mga salitang iyon “Sorry din kung sa kotse ka natulog kagabi.” nahihiyang sabi ko dito

saad ko. "I will babe, I'm sorry for worrying you. At isa pa kapag nagkasakit naman ako ay alam kung nandyan ka para alagaan ako." "Kahit na! Health is wealth, mas maganda pa din na wala kang sakit." singhal ko sa kanya. "Oo na, huwag ka na sumimangot diyan."

"Kung kapatawaran lang naman po, pinapatawad ko na kayo pero hindi pa po ako handa sa kagustuhan ninyong bumawi sa akin. Hayaan niyo po munang maghilom ang sakit at hayaan ninyong gumaling ako. Ako po mismo ang tatawag sa inyo sa araw na iyon." Hindi ito nakakibo at tanging tahimik na pagluha ang reaksyon nito. Maging ako man ay nasasaktan na makitang nasasaktan ang magulang ko pero ayoko naman na tanggapin na lang ang lahat kahit pa sobrang sakit na. Kung magsisimula man ako, gusto kong wala ng sakit at galit sa puso ko. "Live well and may God give you a good health, Misis Smith."

Pakiramdam ko nga, maiiyak pa ako, eh. ''A-Ano'ng sabi n'ya?'' ''He said, time heals all wounds. Pero as of now... hindi ka pa rin n'ya tanggap bilang kapatid n'ya.'' Ang saya na kaninang nararamdaman ko ay unti-unti na namang napalitan ng sakit. ''But he said na malay daw natin baka bukas? O sa mga susunod na araw, matanggap na n'ya lahat ng nangyari.''

“Huwag masyadong mag-alala. Susuriin namin ang iyong pag-unlad bukas. Para sa gabi, ang pahinga ang pinakamahusay na gamot.” Ang kanyang mga salita, isang halo ng medikal na kadalubhasaan at maasahang pagtitiyak, ay nagdulot ng pakiramdam ng ginhawa sa akin. Habang nagsisimulang tumalab ang gamot, lumambot ang mga gilid ng aking sakit, at nagsimulang bumigat ang aking mga talukap. Ang presensya ni Sandro, isang nakakapagpakalma at matatag na ginhawa, ay nagbigay sa akin ng seguridad na kailangan ko. Ang posibilidad ng pagbabalik ng aking memorya, kasama ang humuhupang sakit, ay nagpatulog sa akin, puno ng maingat na optimismo, umaasa sa kung ano ang maaaring dalhin ng umaga.

Hindi ako nakasagot, ngunit nararamdaman kong may binubuksan siyang pinto sa pagitan naming dalawa. “It means you’re stronger than you think,” dagdag niya. “Pain is a teacher. Embrace it, learn from it. That’s how you’ll get better.” Napakapit ako nang mahigpit sa aking mga kamay, ramdam ang bigat ng kanyang mga salita. Naroon ang kakaibang tibay na dulot ng kanyang pag-asa sa akin. Nagsimula akong huminga nang mas maayos, pilit na pinapawi ang sakit sa katawan ko.