Sickness Healing Quotes Novels & Stories

“Nico.” “Hmm?” “Why do you always show up when I’m feeling worse? Tell me your secret. May powers ka ba?” Sabay kaming natawa ng mahina dahil doon. She may still be sniffing right now but at least, she’s laughing a little bit. That’s what I love about her. She tries her best to pick herself one by one. She tries to cheer herself up after crying. And I think what she’s doing is great. Because I believe that healing starts with yourself. No matter how many people will be there at your darkest times but you don’t want to help yourself, it will not be only hard for you. It will be hard for the others too.

“Pero kanina ka pa hindi kumakain. Baka magkasakit ka?” “Ano naman po kung magkasakit ako. Mas mabuti nga na may sakit ako para alagaan ako ni Dok Enna. Kapag may sakit ako ay baka hayaan mo siya na makasama ko. Na hahayaan mo siya na gamutin niya ako.” “Don’t be so stubborn. Huwag rin matigas ang ulo mo.” nauubusan ng pasensya na sambit ni Zack.

Gayunpaman, ang pangalawa at pangatlong tao ay lumabas. "Ang mga tao ay sinunog hanggang sa mamatay, ngunit ang kakaibang sakit ay nanatili. Parang untreatable.” Sa sandaling iyon, mapanlait na sinabi ng Pisces, "Ang kakaibang sakit sa marka ay isang sakit. Hindi ba mapamahiin ang pagtigil sa isang sakit sa pamamagitan ng pagsunog sa ibang tao? Sa aking palagay, ang panaginip ng Dakilang Elder ay walang kapararakan. Sa halip na paglaruan ang buhay ng tao na parang laruan at sunugin ang mga ito nang paisa-isa, bakit hindi ka humanap ng magaling na doktor na magpapagamot sa kanila?”

Pansamantala akong dumukdok habang hinihintay ang alak na pinakuha ko. Kumuha ito ng isang bote ng beer sa fridge at naglakad papunta sa direksiyon ko. Hinintay ko na iabot nito ang alak sa'kin pero hindi nito inabot iyon. "Ang alak hindi niyan kayang gamutin o, alisin ang sakit na nararamdaman mo, mas lalo mo lang maiisip yung nakaraan at lahat ng naging pagkukulang mo. Let the time heal all the wounds of the past, you don't have to pick up the pace para lang mawala kaagad ang sakit. Minsan kailangan lang natin matuto." Makahulugang saad ng bartender bago inilapag sa nakaumang kong kamay ang alak bago bumalik sa pagta-trabaho na parang wala itong sinabi sa akin.

Dahil wala na siyang itinatago. At ako rin. "Hindi ko alam kung paano maging normal." Lumabas iyon bago ko napigilan. Sandaling natigilan siya. Pagkatapos ay humarap sa akin. "Normal?" Tumango ako. "People heal." Tahimik siya. "People move on." Mas lalo siyang tumahimik. "People survive things and become better." Napatawa ako nang mahina. Mapait.

wika ko sa kanilang dalawa. Siguro nga, wala na akong ibang gagawin kundi ang maghintay, maghintay ng tamang pagkakataon at pabayaan na ang tadhanang humarap ng lahat. Isinuot ko ngang muli ang aking sunglasses at napatingin na lang sa mga naggagandahang gusaling nagliliwanag na nasa malayo. I will heal myself here. ************************* A/N: Please don't forget to Vote, Comment and Share! ❤

he said. “Magpahinga ka muna. Don’t worry dito lang ako,” anito sa kanya na siyang dahilan kaya siya ngumiti. “For someone sick, you’re kinda talkative. Rest now. Mamaya na tayo ulit magkwentuhan.” He did follow her and closed his eyes tightly… —

“Gusto kong maalala mo kung bakit ko ibinigay ‘to sa 'yo.” Sa ilalim ng mahahabang pilikmata niya, may lalim ang mga mata, punong-puno ng bigat at respeto. “To cure sometimes, to relieve often, to comfort always.” Mababa at malinaw ang English niya, may bigat ang bawat salita. Minsan gumagamot, madalas tumutulong, at palaging umaaliw. Isa itong kasabihang nakaukit sa lapida ng isang Amerikanong doktor mahigit isang daang taon na ang nakalipas, at itinuturing na gabay ng maraming doktor sa kanilang propesyon.

Ang mga ngiting nakasilip sa ilalim ng kalungkutan. Ang mga salitang nakatago sa iyong malungkutin na labi. Ang pag-ibig mong walang humpay na nasasaktan. I still want to hold on. Maybe my confidence and trust come back someday. Huminahon na lamang ako ng tumigil na sila sa pag-gamot sa akin. "Don't stressing yourself Ms.Fumar. Mas lalo lang lumalala ang sakit mo." Pigil hiningang sabi ng bago kong doctor.

“Para mo namang sinabing enjoyin ‘ko na lang ‘tong pagkakasakit ‘ko.” “I didn’t mean that. Ang akin lang, you really have to give yourself a well-deserved rest. Kahit kaliwa’t kanan na uli ang mga natatanggap mong offers, ‘wag mong kakalimutan ang magpahinga. Minsan kasi, kinakailangan pa nating magkasakit para ma-realize nating tao lang din tayo.”