Silent A Words Novels & Stories

Hiningi niya pa ang number ko kanina kung hindi rin naman pala siya magsasabi or tatawag! Halos mapamura ako nang makitang may message pala talaga siya at isang tawag pero naka-silent ang phone ko kaya hindi ko narinig! Hindi ko naman tiningnan kanina kasi akala ko mamaya pa kami magkikita. “Uhm, sige po, bababa na ko.”

Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control. Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.

Thalia’s Point of view Sa bawat sulok ng silid Kaakibat ay alaala Pilitin mang kalimutan Ngunit tila hangin kung magparamdam Sa panahong nakasama ka Mga salita mo’y tila musika Sa aking pandinig Puso ko’y iyong tinuruan Lumipad ng kay taas Sa piling mo ay tila narating ang langit Nagugunita ko sa bawat sandali Di ba’t kalungkuta’y Walang puwang sa pusong umiibig? Noo’y mga salitang pagsinta Kahulugan ay ligaya Ngunit sa pagbabalik tanaw Mga matatamis na salita Mula sa nakaraan tila isang talim Matindi kung humiwa Ibayong sakit ang dulot Nang matamis mong salita Paano kakayaning kalimutan Kung ang puso ko’y

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.

Paulit-ulit lang sila ang dalawang salita nang walang taros at hindi mahanap ang anumang iba pang mga salita upang ipahayag ang kanilang panloob na damdamin. Halos hindi na makilala ng mag-ina na pitong taon nang hiwalay. Kinailangan nilang maghintay hanggang sa walang naroroon na tagalabas bago sila makapag-usap nang komportable sa isa't isa. Nakatayo sa isang tabi, hindi napigilan ni Ken ang tumalikod at pinunasan ang kanyang mga luha gamit ang kanyang mga luha

Sa ilang araw ko na sa Silent Fang, alam kong kapag ganito ang pakiramdam—hindi mo dapat balewalain. Maya maya, isang mahinang tunog ng pinto ang narinig ko. Hindi ‘yon pamilyar. Bumukas ang pinto—hindi puwersado, hindi rin basta pinasok. Parang sinadyang ipaalam sa akin na may paparating talaga.

Saad ni Leah sa madiin na sambit "Makakabuti ba yung inilalayo mo siya sa akin, sakin na ama niya at ilayo siya?" Sambit ni Lucas. Kung wala lang sa tabi nila ang bata ay malamang nagtaas na sila ng boses dahil bawat bitaw ng salita ay may diin at parang nanlilisik na ang mga mata na parang mga asong ulol na nag sa sagupaan.

Gusto ko rin naman marinig sa mismong bibig niya ang sagot. Ilang segundo ko hinintay ang sagot niya. Subalit, na natili lamang siyang tahimik. Silent means yes ‘di ba? Ibig sabihin yes ang sagot niya? Kung ganun, nagkukunwari lang yata siya na ayaw niya ang niluto ko. Sus, pasungit-sungit pa. Gusto lang din naman.

And as she remember his exact words, parang salamin unti-unting nabasag ang kung ano mang mahika na namamagitan sa kanilang dalawa. Dahil doon kaya agad niyang iniwas ang kanyang tingin. Well, at least the feeling is mutual, wala rin naman sa bokubularyo niya ang salitang iyon. As of now, ang pang-iinis kay Silvana ang aatupagin niya. She may sound childish, pero hindi niya hahayaan na hamakin siya ng isang tulad nito o maging ng sino man.

May nakita ba kayong ibang bagay? Paano ninyo nagagawang magbitiw ng mga salita nang basta-basta, nang hindi man lang iniisip kung kaya ba o makakayanan ng taong pinag-uusapan ang bigat ng mga ito? Namutla ang mukha ni Sierra. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang telepono, ipinikit ang kanyang mga mata, at huminga nang malalim nang ilang beses bago niya napigilan ang matinding paggulo at sakit sa kanyang puso.