B Silent Words Novels & Stories

“I see.” Ganoon lang sila. They were just silent. Ang hindi maintindihan ni Leon ay kung bakit kahit sa kabila ng katahimikang bumabalot sa kanilang dalawa ay parang ramdam niyang mayroon silang koneksyon. Like, it’s okay to remain silent because he feels like they’re still communicating through the silence.

Hindi na siya nakapagsalita. “Silence means yes,” sambit ko ilang minuto ang lumipas. Lumayo ako kay Jacc. Lumayo rin ako kay Mother Celestine. Pumunta ako sa may isang malaking bato.

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

He said using his husky voice. Napaawang ang labi ko sa sinabi niya. Bumaba ang kamay nito sa bewang ko at hinapit ito papalapit sa katawan niya. Umangat ang gilid ng labi nito, "silence means yes." Hindi na ako nakapagre-ak ng angkinin niya ulit ang labi ko at mahigpit na niyakap ang bewang ko.

#MTDC31: Cut Ties Pt.2 Ang katahimikan niya ang nagpapatunay na sobra siyang naapektuhan sa mga salitang binitawan ko. His silence was the opposite of his eyes that screams pain and agony. I can see through his eyes those unsaid questions he’s just keeping for himself. For all I know, he’s just suppressing himself from voicing them out. Ni hindi ko na kailangang itanong pa kung bakit.

“C-Can I hug you?” My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

May nakita ba kayong ibang bagay? Paano ninyo nagagawang magbitiw ng mga salita nang basta-basta, nang hindi man lang iniisip kung kaya ba o makakayanan ng taong pinag-uusapan ang bigat ng mga ito? Namutla ang mukha ni Sierra. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang telepono, ipinikit ang kanyang mga mata, at huminga nang malalim nang ilang beses bago niya napigilan ang matinding paggulo at sakit sa kanyang puso.

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

sabi nito sa kaniya. Ang mga salita na sinabi ni Finn sa kaniya ay parang kulog mula sa kalangitan at tumama kay Lucas. Hindi siya nakapagsalita at natigilan. Matapos ng ilang segundong pagkabigla ay naging blangko ang kanyang isipan at hindi man lang siya nakagalaw kahit na ang isang daliri niya. Maya-maya pa ay pinilit niyang gumalaw at maging kalmado.