Novel & Cerita Silent A Words

Walang salitang lumabas. Tahimik ang buong silid. Ang tanging maririnig ay ang mabigat niyang paghinga. Mula sa gilid, tumindig si Amara. Ang mga mata nito ay malamig, matalim, at walang bakas ng awa. “Wala ka talagang maipaliwanag?” tanong niya, may halong pang-uuyam sa boses. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ni Amara. “O baka naman dahil wala kang masabing kasinungalingan na kapanipaniwala?”

Wala nang salita ang lumabas sa bibig ko. "Silence means yes! sabi ko na nga ba, ako pa rin ang nilalaman ng puso mo. Ako rin, ikaw lang ang nilalaman nito." ang hawak niyang kamay ko sy ipinatong niya sa kanyang dibdib. lalo akong nanghihina. Na-miss ko ito. ang matipuno niyang dibdib na siyang hinihigaan ko noon. "Do you feel it?"

wika nito at muling tumingin sa laptop niya. Inirapan ko ito “shut up” pabulong na panggagaya ko sa kanya “pwede naman sabihin na keep quiet para hindi masyadong harsh” dagdag ko pa at laking gulat nang masama na itong nakatingin sa akin. “Keep. Quiet” madiin na wika nito.

Yung ilaw sa likod niya, dumadampi sa jawline niya, at sa bawat segundo, parang lumalalim yung tension sa pagitan namin. For one heartbeat, parang bumalik kami sa gabing ‘yon. Yung halik. Yung silence after. Yung mundong parang kami lang. Pero ngayon, pareho kaming nag-aastang wala lang. “Goodnight,” sabi ko. Tahimik ang sagot niya. Halos bulong. “Goodnight, love.” One word. Pero tumama diretso sa dibdib ko. Bago pa ako tuluyang madala, tumalikod ako.

'Neath the halo of a street lamp I turn my collar to the cold and damp When my eyes were stabbed with the flash of a neon light That split the night, and touch the sound of silence Napatigil si Cain. Muling bumuka ang mga labi ni Aozura. And in the naked light I saw, ten thousand people, maybe more People talking without speaking, people hearing without listening Nagduet na ang dalawa. People writing songs that voices never share And no one dared disturb the sound of silence "Fools", said I. "You don't know, silence like a cancer grows Muling umawit si Aozura na wala na ang deep baritone voice ni Cain.

buwelta niya sa naghahamong tinig. Sa loob ng ilang saglit ay hindi nakapagsalita si Ariella. Ni hindi ito lumingon sa kanya at sa labas pa rin ng kanyang kotse nakatitig. At dahil nga sa hindi agad nito pagsagot ay waring may nabubuong isang hinala sa kanyang dibdib. Hindi niya pa nga maiwasang mapaismid dahil sa naging reaksyon nito sa naging tanong niya. “You don’t have to answer. Your silence says it all.”

Kaya naman wala siyang oras na dapat pang sayangin at panahon para magkaroon pa ng love life. Dahil sa patuloy na pagtatrabaho at pagtatype ni Aliyah sa keyboard ng kanyang laptop, hindi niya namalayan na may nagchat na pala sa kanya. Napansin niya lang iyon dahil umiilaw ito malapit sa kanya pero hindi niya naririnig ang pagtunog ng message dahil naka silent mode ito. Itinigil niya na muna ang pagtipa sa keyboard at kinuha ang kanyang cellphone na nasa gilid.

Ngunit wala siyang sinabi. “Silence means consent,” bulong ni Marga habang muling ibinaling ang tingin kay Zephaniah. “You’re not to blame.” Para sa batang halos lamunin na ng hiya, ang mga salitang iyon ay tila araw sa gitna ng mahabang taglamig. Dahan-dahang humupa ang kaba ni Zephaniah. Her shoulders loosened, her heartbeat steadied. She could breathe again.

“Because even when you don’t say anything, I can still hear you. Even when you’re silent, I feel what’s inside you.” Doon ako muntik na mapaiyak. Those words answered the questions I’ve been asking myself for so long—kung bakit ganun siya umakto noong mga nakaraan. Hindi pa ako ready magsabi ng “yes.” But one thing I’m sure of— That night, hindi ko pa gustong umalis sa loob ng sasakyan na ‘yon.

Ganon ba ako kahalata para malaman niya? “Silence means yes, baby.” Sabay kindat. “Pero hindi kita pipilitin, hindi rin kita mamadaliin. Take your time kahit umabot pa tayo ng taon sa ligawan basta hindi ako tatanggap ng ‘hindi’ na sagot dahil bubuntisin kita sa ayaw o sa gusto mo.” may pagbabanta.