Silent A Words Novels & Stories

"C-Can I hug you?" My eyes blinked rapidly watering but I couldn't utter any single words. Pero maya-maya lang ay tumayo ako ngunit nanatiling nakatalikod mula sa kaniya. The ambiance between us filled with deafening silence. Malakas na kabog ng dibdib ko ang tanging naririnig ng dalawang tainga ko hanggang sa maramdaman kong inusog niya paalis ang upuan sa likuran ko.

"I'm sorry I'm like this." The door clicked shut. I opened my eyes and stared at the ceiling, engulfed by the darkness. Sabi nila, silence is louder than words. At sa gabing ito, ang katahimikan niya ang nagsabi sa akin ng lahat ng katotohanang hindi namin kayang aminin nang malakas.

Walang kahit isang salita ang lumabas sa kanilang dalawa, pero bawat segundo ng katahimikan ay parang dagundong sa tenga ni Dia. Alys sat quietly in the backseat, staring out the window. Hindi siya nagsalita, hindi rin nagtanong. Pero bawat paghinga niya ay may kasamang bigat. Dia glanced at her reflection on the window, her daughter’s eyes were distant, lost in thoughts too heavy for someone her age. But that silence, was the loudest thing Dia had ever heard. It echoed through her chest, bouncing off the walls of her heart, reminding her of every choice, every pain, and every moment she wished she could undo.

“I see.” Ganoon lang sila. They were just silent. Ang hindi maintindihan ni Leon ay kung bakit kahit sa kabila ng katahimikang bumabalot sa kanilang dalawa ay parang ramdam niyang mayroon silang koneksyon. Like, it’s okay to remain silent because he feels like they’re still communicating through the silence.

Kabanata 19 Takot --- I choose to stay silent rather than to speak. Coz if I speak, I know it will be useless. Wala namang nanakit sa akin. Ako lang ang nasaktan. Totoo naman ang mga sinabi. Ou wala akong pinag-aralan pero araw-araw kumakayod ako para sa mga kapatid ko. Araw-araw lagi ko silang iniisip. Hindi ko na alintana ang hirap basta may makain kami sa pang-araw-araw.

It wasn't the kind of silence that was peaceful, it was the kind that signaled the beginning of an end. ​"Talia is out of the frame now, Thisa. Everything was supposed to be okay. I fixed everything for you, for our relationship... pero bakit pakiramdam ko mas lalo kang napapalayo sa akin? Naging kampante ka ba? Bakit? Are you not thrilled anymore, Thisa? Is the spark gone just because things got quiet?" punong-puno ng hinanakit niyang sabi.

And now her father is truly mad at her,she doesn’t know what to do. … Tulala si Sianna ,nakatingin lang siya sa kisame ng silid.Wala siyang ganang gumalaw, nawalan na siya ng lakas. And when she blinked her eyes,tears would stream down on her face. Umiiyak siyang walang tunog,hinayaan niya na lumabas ang luha na hindi maampat.

I know. "Can i?" paalam ko habang hinihimas ang kaniyang likod. Hindi ito kumibo, "Silence means yes." paos na sabi ko. mabilis ko siyang sinunggaban ng halik habang ang aking mga kamay ay dahan-dahang hinuhubad ang kaniyang palda.

tanong niya, kibit balikat lang ang isinagot ni Silas sa kaniya. "Now, leave me alone. Huwag mo akong guluhin dahil may ginagawa ako. Mind your own business," walang emosyon na wika ni Silas sa kaniya. Wala siyang nagawa kundi ang tumalikod at umalis.

“Kung gusto mo pa lang lumibot bakit hindi ka nagsasabi sa akin?” Nabuhayan siya. “Pwede? Papayagan mo ‘ko?” Tumitig lang si Cain at hindi sumagot kay Kalina. See! “Hindi ka papayag.” “Sinabi ko ba?” “Pero wala kang sinabi.” Muli ay tumamlay ang itsura niya. “Kaya ikaw ang nagdesisyon.” Napailing si Cain. “Hindi mo ba alam na silent means yes?”