Simple Tagalog Poem About Life Mga Nobela at Kwento

sagot ni Romero habang umuupo sa tabi nila, "ang buhay ay tulad ng dagat – may mga alon na humahampas, may mga panahon ng katahimikan. Pero sa huli, ang mahalaga ay kung paano tayo lumalangoy sa gitna ng mga pagsubok." Isang kakaibang ingay ang narinig mula sa labas – mga yapak ng maraming tao. Maya-maya pa ay may kumatok sa kanilang pinto. Nang buksan ito ni Romero, tatlong binata ang nakatayo sa labas, may dalang mga bulaklak at prutas. "Magandang gabi po," bati ng unang binata. "Para po kay Sara ang mga ito."

"Ganito ba talaga ang buhay? Wala naman tayong ginagawa pero bakit ang sama naman ng ating tadhana?" Tiningnan ko muli siya. "Life is sucks, I know that. But life is more sucks, kung hindi mo nagawang harapin ito nang may lakas ang loob. Hinayaan mo na lamang ito na dumating at tatakbuhan na lamang kasi hindi kaya." Napayuko naman siya sa lumabas sa bibig ko na kataga. Siguro natamaan siya sa mga bawat salitang iyon. Hindi ko siya masisisi at hindi ko rin siya dapat maltratuhin na mali, dahil parehas kaming dalawa na tinakbuhan noon ang problema.

Hinarap ko siya at pinunasan ko ang mga luha niya gamit ang isa kong kamay. "I know hon! You dreamed a simple family like a fairytale. Simpling pamilya. Kumakain ng tatlong beses sa isang araw. Masayang magkasama. They will live happily ever after. Alam kong iyon ang gusto mo. But... It's never exist. Walang happily ever after sa mundo."

🎵 Dahil wala ring mangyayari, tayo'y walang mapapala 🎵 Wag mong pigilan ang pagbuhos ng ulan, 🎵 May panahon para maging hari 🎵 May panahon para madapa, 🎵 Dahil ang buhay natin ay sadyang ganyan 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Ang buhay ay sadyang ganyan, 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Sa buong tugtog nila, makailang beses ko atang nahuli si Kristoff na nakatingin sa akin. I don't know but, the thought of it makes my heart melt and maybe this is what they call 'a butterfly in the stomach?' Wew!

paus na sabi niya rito. Lihim niyang pinahid ang mga luha sa kanyang mga mata. 'Putang inang buhay to!' lihim na saad niya sa sarili. Ilang beses na ba siyang nangako sa sarili niya na hindi na siya iiyak. Hindi na siya masasaktan pero heto siya umiiyak na naman. Totoo pala talaga ang sabi Nila na kahit gaano ka pa ka talino at katapang kapag pag-ibig na ang naghahari sa'yo mawawalan ka talaga lahat nito.

Minsan, sila yung mga araw na tahimik lang— yung may grocery lists, ulan sa bintana, lumang kanta sa umaga, at presensya ng taong mahal mo sa tabi mo. — At sa mga araw na iyon, unti-unting natutunan nina Lea at Miguel na ang isang magandang buhay ay hindi binubuo ng malalaking eksena, kundi ng maliliit na sandaling hindi mo na kailangang iligtas o gawing espesyal— dahil sapat na sila habang nangyayari.

Hindi ako nakipagtalo. Hindi ako nagalit. Hindi ako tumakas. Sa halip... Ngumiti ako. At marahan akong tumango. "Okay." Hindi ko alam na ang simpleng salitang iyon... Ang magsisimula ng pinakamagandang bahagi ng buhay ko. At ang magiging dahilan din ng pinakamalaking sakit na mararanasan ko balang araw. To Be Continued...

Life is short? "Para sa inyo, Va. Para sayo. Life is short. Pero para sa akin, it's too long for me already." Wika ko at malungkot na ngumiti sa kaniya. Napa-pikit ako at tumingala at hinayaan ang mga luha kong tumulo.

A At dahil doon, ginabi ako ng uwi. Pagdating ko sa may kanto ng barangay namin, wala ng pila ng tricycle kaya no choice ako kundi ang maglakad. Hay buhay 'to. Ang dilim-dilim ng daanan. Wag sana akong maka-salubong ng mga lasenggo, masasamang tao, engkanto o aso. “Buhay saklap” tanging sabi ko.

True love doesn't just fill your heart, It over flows into your whole body and soul. A Rose speaks of love SILENTLY. In a language known only to the heart. I love my eyes, When you look into them. I love my name, When you whisper it. I love my heart, When you love it. And I love my life, Because you are part of it. Mula ng makilala kita, lagi na akong masaya, Laging tulala at naiisip ka, Napakasaya Laging gumising at naghihintay na ika'y makapiling.