Simple Tagalog Poem About Life Novels & Stories

madamdamin niyang sabi habang ako'y naiyak na. "My life are once plain until you came. You came unexpectedly, we even got married hurriedly and what is more ironic is I fell in love with you the first time I saw you." napangiti ako kasabay ng pagtulo ng aking luha. I never expect something like this in my life, this seems surreal. Akala ko ay sa novels lang 'to nangyayari but even in real life pala.

Xander's Pov Sabi nila lahat ng bagay at tao my lugar may pwesto, may panahon at oras makakapagpasaya man sayo o hindi. Gaya na lang ng araw sa umaga bwan sa gabi, ang tubig sa ilog umaagos at ulan ay pumapatak, ang tao ay nabubuhay at namamatay... But Im not buying it kasi kung ganon? Bakit kinuha agad ang mahal ko? Ang lugar at pwesto pati panahon at oras nya ay dapat sa tabi ko. Kaya isa lang ang ibig sabihin LIFE IS A BIG BULLSHIT UNFAIR!

Ang mga salitang iyon ay hindi ko aakalaing maririnig mismo sa bibig niya. "Your love felt like a prison. Kung ganiyan ang magmahal, ayokong bumalik sa iyo. I’d rather live a simple life than be caged by someone who only knows possession, not love." Tumahimik siya. Tila nilamon ng katahimikan ang paligid. Tanging pag-ubo ng malayong traffic lang ang gumagambala.

Itinuon ko ang tingin ko sa kulay kahel na kalangitan na siguradong maya-maya ay magiging madilim na. “I've been wondering, kung kailan kaya magiging ok ang buhay namin? Like alam mo 'yon?” Mapakala akong tumawa. “'Yung bang wala tayo iniisip na mga panganib, mga kaaway at iba pa. 'Yung simpleng buhay lang...” May bahid ng lungkot sa boses ko nang sabihin ko 'yon.

Napailing ako. Mukhang mas mahirap pa talaga ang buhay ko rito kaysa sa inaasahan ko. ****** LMCD22

Nagbigay galang saka nagwika. "Sabi nga natin, 'Tay, habang may buhay may pag-asa. In every rain, there will always be a sunshine at the end. Ibig sabihin po ay mayroong pag-asa na naghihintay sa akin, sa ating lahat. Kung hindi man bukas, sa makalawa, at kung hindi pa rin sa susunod na araw ay huwag mawalan ng pag-asa dahil kasama natin SIYA. SIYA ang higit na nakakaaalam sa kakayahan ng bawat isa. Kagaya ko, sabi n'yo nga ay lagi akong hinahabol ng kamalasan simula pagkabata ko hanggang sa kasalukuyan. Lahat ng iyan ay mga pagsubok na kailangan kong lampasan. Sa lahat ng napagdaanan ko ay ginawa ko itong challenge, upang magpatuloy sa aking buhay. Salamat sa concerns ninyo sa akin, Nanay,

It made me feel an explosion inside me. Napaupo ako sa sahig nang sampalin niya ako at itulak. “Hindi ko pinagrap mabuhay habang buhay kasama ang isang baog.” “Ikaw ang umalis!” Halos pabulong ko nang sabi, pareho silang napatingin sa akin. “Simula ngayon ayaw na kitang makita.”

Akong napa walang imik na lang ***"Gaano nga ba kasaya ang asawa kapag pinupuri ka ng asawa mo, sabi nila kahit simpleng salita lang na maganda ka.... maganda ka sa paningin niya.. para ka na daw nasa alapaap. nakakaramdam ka daw ng kakaibang kiliti na parang na meron daw mga paru-parung dumadapo sa ibabaw ng tiyan mo.. kasabay ng pag tibok ng puso mo ng mabilis...Tama ba ako? Napansin kong tila nagiging mas malalim at makulay ang mga simpleng bagay kapag nakukuha mo ang atensyon ng taong mahal mo. Ngunit paano kung ang taong iyon ay hindi na tumitingin sa'yo? Paano kung ang kanyang mga mata at isip ay nakatuon na sa iba? Ang mga simpleng bagay na dati'y nagpapasaya sa akin ay tila nawawalan

Ano ba kase ang nangyari sa paligid ko? Ngunit sa kabila ng mga katanungang iyon, ang aking kasalukuyang kaligayahan at excitement para sa aming pamilya ay hindi nawala. Kasama si Thav, naramdaman kong walang pagsubok ang hindi namin malalampasan. Sa kabila ng mga lihim at mga panganib na bumabalot sa aming buhay, kami ay magkasama at handang harapin ang anuman ang darating. Lalim nun pwede na ako gumawa ng tula. Napagtanto ko rin na gumagaling ako sa wikang Tagalog yung medyo malalim siya. Sanaol diba? Ganito pala ako kapag buntis.

dagdag niya, mas mabigat ang boses, “hindi sapat ang sorry.” Samantala, ako ay unti-unting natututong mabuhay sa katahimikan. May mga umagang naglalakad ako sa palayan, pinapakinggan ang huni ng mga ibon. May mga hapong umuupo ako sa may ilog, pinagmamasdan ang pag-agos ng tubig—paalala na kahit gaano kabagal, umaandar pa rin ang buhay.