Simple Tagalog Poem About Life 소설 & 이야기

“Pero tandaan mo, huwag mong isara ang iyong sarili nang sobra. Ang buhay ay mas maganda kapag marunong kang tumawa, kahit na minsan ay sa mga simpleng bagay lamang. Tulad ng sinabi ko, mas mabuting tumawa kaysa magmukhang seryoso pero sa loob ay puno ng bigat.” Nang gabing iyon, habang naglalakad ako sa hardin ng aming tahanan, naramdaman ko ang magaan na pakiramdam. Hindi pa tapos ang lahat, at hindi pa sigurado kung tatanggapin nila ang aming mungkahi. Ngunit sa kaalamang nalaman na namin ang katotohanan—na hindi ito simpleng itim o puti, kundi kwento ng mga taong nagkamali, nagtampo, at nagtanim ng galit—ay nagbigay sa akin ng kapayapaan.

sabi ko " I know the meaning but I dont know the feeling." Likewise. I don't know what Life is. I can see it but I don't think that applies to me as well. " Hmm life? In my perception life is everything you see. That guy over there. That tree . Life contains Happiness , sadness, pain, anger, humiliation, jealousy, vain, poverty , disaster etc no need to specify." Yan ang tanging sagot ko. I took the advantage of being a consistent general whenever I say something so unsure. " This world is really so cruel these days." sabi nya

Ang simula na dating tila imposible, ang buhay na dating tila puno ng kadiliman at gulo, ay naging buhay na puno ng liwanag, kapayapaan, at wagas na pagmamahal. Tumingin si David sa asawa niyang si Bianca—ang babaeng naging buhay niya, ang babaeng nagligtas sa kanya, ang babaeng magiging ina ng anak niya—at sa isip niya, sabi niya sa sarili: Tapos na ang lahat ng hirap. Simula ngayon… ito na ang buhay ko. Ang buhay na pinangarap ko, ang buhay na nararapat sa akin, ang buhay na kasama ka.

Simple lang ang pamumuhay roon, may mga taong naglalakad sa tabing-dagat, at may naglalakihang mga bangkang pangisda na nakaparada sa buhangin. Their houses were exactly like the simple house I used to share with my lola back in the province. Simple lang ang pagkakagawa, pero napakaganda, mapayapa, at puno ng buhay. Maraming mga bata ang masayang nagtatakbuhan at naglalaro sa gilid ng dalampasigan. Doon ko nga agad nakita ang saranggola ni Tala na sumabit sa laylayan ng isang nakaparadang lumang bangka.

“Mahirap man iyan o mayaman, mayroon pa ring mga bagay na hindi mapagkakasunduan.” “I remember those times when I was just a young boy who had a simple life. My goal all the time was to not run out of food on our table. Isang kahig, isang tuka ang aming pamilya. If I have one escape to that reality, that is becoming a thinker.”

Makalipas ang ilang saglit ay bigla siya muling napaluha at isinubsob ang mukha sa kanyang mga tuhod. “I feel trapped in this miserable life,” lumuluha niyang saad sa kanyang sarili na labis na nasisiphayo ngunit makalipas ang ilang saglit ay pinunasan niya ang kanyang mga luha. “My life is indeed miserable, but I will not end my life like they wanted me to. I will continue to live and find happiness.”

His life is complete at wala na s'yang mahihiling pa. -WAKAS-

At kagaya ko, mukhang ninanamnam lang nila ang ganitong araw. Simple at maginhawa. In rush but so gentle. I breathed in. Yes, this is life. This is the life I've been wanting to live for a long time—'yong tipong ang kapaligiran mismo ang magsasabi sa 'yo na huwag magmadali at sabayan ang tila hinahabol na mundo sa sobrang busy.

paninirmon nito "hindi naman po ako na pagod Kagabi saka gusto ko rin pong malibang" paliwanag ko. "ay siya bumangon kana para makakain kana magdiretso tanghalian kana" "po? tanghalian?"takang tanung ko "ay oo ineng tirik na tirik na ang araw halos sunog na nga ang lahat ng nakatira dito sa sobrang tirik ng araw" natatawang Sabi nito

Ava’s P.O.V ‘Life must go on’, ika nga. Kaya kahit marami na ang nagdaang unos ay tuloy lang sa pagsagwan sa buhay. Parang kailan lang ay waring ang bigat ng bawat paghakbang ko sa lupa, ngayon ay gumagaan na. Kahit papaano ay nakaya ko ring lampasan basta lapatan lamang ng tapang at tiyaga.