Sino Pumatay Kay Magellan 소설 & 이야기

Halos manlumo siya sa kinauupuan nang makaharap niya ang tao mula sa pintuan. Nang nagdesisyon siyang bumalik ng Pilipinas, iniisip niyang posibleng magkita sila ni Magnus. Pero hindi niya akalaing ganito kaaga. At sa ganitong sitwasyon na hindi siya handa.

Isa pa baka malaman lang nito kung saan siya nakatira. Kinagat niya ang labi ng maalala niya ang pagbabanta nito. Tiyak na mapapatay na siya nito pagnagkita sila. "Oh my god, Gina! Paano mo nakilala ang mga taong 'yan." Naihilamos ni Perper ang kamay sa mukha. "As I remember, Piero is one the wealthiest businessman not only here in the Philippines." Lalo siyang naiyak sa narinig.

"Maganda nga pala talaga do'n no?" Agad naman siyang tumango. Totoong magandang de hamak ang Puerto Princesa kumpara sa Maynila. Pero maraming sakit sa d****b ang dulot ng lugar na 'yun sa kanya. He even gave up his grandmother's precious memory for a love he thought he could cherish forever. He was a fool. Kaya mas hindi niya matanggap na niloko lang siya "Nakarating ka na ba dun?"

kausap pa niya sa lalaki bago umalis ng may matagumpay na ngiti. Samantala... Natatawa si Magnus sa sarili dahil alam niyang naliligaw siya. Ano bang alam niya sa mga lugar sa Pilipinas? He grow up abroad, Costa Rica to be exact. At kung may mga pinapatrabaho man sa kanya ay sa mga mayayamang bansa lang at mga kilalang tao ang pinapatumba. Minsan lang siyang tumapak sa bansang ito kahit na tagarito ang ama niya.

Lumapit si Maria sa isang lalaki sa malapit at sinabing, "Kumusta, Beau. Ikinalulungkot ko ang pagkawala mo. “ Malaki ang kapilya, ngunit kakaunti ang dumalo sa serbisyo. Mas marami ang mga bantay kaysa sa mga nagdadalamhati, na naging dahilan upang magmukhang malamig at mapanglaw ang lugar. Lumapit si Maria sa isang lalaki sa malapit at sinabing, "Kumusta, Beau. Ikinalulungkot ko ang pagkawala mo. “

Kinukutuban na si Adrian kung sino ang nag-utos sa lalaking ito ngunit hindi naman siya puwedeng mangarap na tama ang kaniyang hinala. "Si Don Albert Lewis at pinabibigay niya ang isang milyon na ito para sa iyo."

Wala akong naisagot Dahil kahit ipagtanggol ko pa si Phyton—totoo ang sinabi ni Noah. Lumakad siya palayo, paikot sa sala, parang leon na naghahanap ng lalabasan ng galit. “Alam mo ba kung anong gusto kong gawin ngayon?” sabi niya. “Gusto kong bumalik sa Pilipinas. Gusto kong hanapin siya at itanong kong anong klase siyang lalaki para pabayaan ang kapatid ko sa ganitong sitwasyon.”

"Walang divorce dito sa Pilipinas!" "Sa US ko kayo ipapakasal!" "Paano kung mabuko? Ang hirap naman niyang naisip mo! 'Wag na 'yan, iba na lang!" "It's between taking a risk for an offered opportunity or wait for another one, Liana! Melgarejo Empire iyon! Kahit kaibigan ng asawa ko si Encarnacion Melgarejo, wala silang connection sa negosyo! It's because the Melgarejos are once in a blue moon to be swayed by businessmen in this country. Halos mga foreigner ang shareholders nila!"

Pagkatapos ay tumalikod siya at nagpatuloy sa paglalakad. Napabuntong-hininga ako nang hindi ko namamalayan. Agad akong kinalabit ni Amaris. "Si Señorito Maximo Felipe Montenegro iyon." Napalingon muli ako sa direksiyong pinuntahan niya. "Ang nag-iisang tagapagmana ng pamilya Montenegro." Tumango ako, ngunit hindi pa rin maalis sa isip ko ang paraan ng pagtitig niya sa akin.

Hindi nila magawan ng butas na dapat silipin upang ibagsak. Hindi kailanman nakialam ang lolo ni Maximillian sa mga gawi sa San Felipe. Ang kumpanya nila ay patuloy na lumalago sa iba’t-ibang bahagi ng Pilipinas, hindi lamang sa San Felipe kaya’t wala siya nakikitang problema para makialam sa sistema. Sa isip niya’y hindi naman sila apektado. Ganoon din ang katwiran ni Maximillian noon, pero hindi na sa sandaling iyon.