Sino Si Padre Irene Novels & Stories

“Ikaw, anong pangalan mo?” “Irene Smith po,” magalang na tugon ni Irene. “Ikaw pala si Irene.” “Opo, hinahanap nyo raw po ako?” muling tugon ni Irene na tila walang gana. Tila hindi natutuwa ang matanda sa inaasal ngayon ni irene. "I heard that you bullied my precious darling Faye to the hospital? How come you think you're the mistress of the Montealegre family just after you got married?"

pero hindi sa ganitong sitwasyon. "Yvelle ano ba!" asik ni tita Irene, mommy ni Irish. "what? kakampihan nyo yang babaeng yan? na halata namang pera lang ang habol kay daddy?!" sigaw ulit ni Yve. "Yvelle. pag-usapan nyo ng ayos ito ng daddy mo" si tito Cyrus, daddy ni Riana soon to be father-in-law ko hehe

Kainis naman parang wala akong makuha sa kanya ngayon. May kapatid ka sir?" nakangiti ulit na tanong ko sa kanya. Ako nakangiti habang siya seryoso lang at ang tipid pang magsalita. Baliw din ba ang tingin niya sa akin kaya ganun? "Yes," tipid niyang sagot. "Anong pangalan nila?" tanong ko ulit pero oa siya nakasagot inawat na ako ni daddy. "Tama na yan Irriene," awat ni daddy sa akin. Ngumuso ako at tumahimik na. "Pasensya kana sa anak namin medyo makulit," paghingi ng paumanhin ni daddy kay sir.

Nilunok niya ang kanin, "No we're not. Kumain na lang kayo. Huwag ng magtanong, please." Pero hindi sumunod ang mga ito sa utos niya. Hinintay talaga ang Daddy ng mga ito. Agad siyang tumayo noong umupo si Sir Hector. Ramdam niya agad ang madiin nitong titig pero balewala siyang lumabas ng bahay. "Everything is smooth. Pansin ko nga. Good job," boses iyon ni Irene na nasa garden at may hawak na cellphone.

Her father had the bearing of a senator, with sharp eyes, while her mother remained beautiful and elegant despite her age. “Ah, here you are,” sabi ng ama niya kay Tirso, sabay tingin sa akin. “And this must be?” Ramdam kong sumikip ang dibdib ko. Gusto ko sanang umatras, pero pinisil ni Tirso ang kamay ko. “This is Irene,” sabi niya, malinis ang tono, walang bahid na pag-aalinlangan, kapani-paniwala. “My girlfriend.”

Ako ay nagtatrabaho ng late sa opisina, nakabaon sa ilalim ng tambak na mga papeles ng makatanggap ko ang tawag mula sa aking father-in-law, si Kennard Pearce. Ang kanyang boses, halos isang pasigaw, ay sumabog sa phone. "Dawn, walang hiyang babae ka! Umuwi ka na ngayon, kung hindi, ibubunyag ko sa mundo ang madumi mong sikreto!"

DAVID "Saan ba pumunta ang dalawang 'yon?" tanong ko kina Irene at Dina na ang tinutukoy ay sina daddy at asawa niya na si Celine. Bago magsalita ang isa sa kanila ay nagkatinginan muna sila. Si Irene ang nagsalita sa akin. Siya lang naman kasi ang madalas na nakakausap ko sa mga kasambahay namin, eh.

Ngumisi lang naman si Frank. “Alam mong hindi pa ako lasing, Irene. Are you really ready for this? Our parents wants a grandkid, gusto mo bang gawin natin ngayon?” buong lakas na itinulak ni Irene si Frank palayo sa kaniya. Namumula na ang mga pisngi niya dahil sa sinabi ni Frank.

Isinpeaker nila ito upang marinig ng lahat. “Aba, magandang hapon sa inyo,” bungad ni Irene, may pormalidad ngunit may pagdadala rin ng pamilyaridad. “Alam kong hindi ako karapat-dapat manghimasok sa sitwasyon ngayon. Pero bilang lola ng apo na minsang naging bahagi ng buhay ng anak n’yo, at bilang lola ng bata… hindi ko kayang manatiling tahimik.” Napalingon si Fortuna, tahimik pa rin habang pinapadede si Alessia.

“Memorial chapel ito at hindi park kaya kung gusto mong makipag-date ay huwag ka dito. Irespeto mo ang burol ni papa.” “Papa?” napasalubong ang magkabilang kilay ni Adriana dahil sa narinig. Tumingin rin siya kay Enzo nang may pagtataka. “Bakit niya tinawag na papa si dad? Sino siya? Anak rin ba siya ni dad? Kapatid ko ba siya?”