Slogan Nutrition Month Tagalog Novels & Stories

lapit ko sakanya Nagpriprito kasi siya ng ano ba toh? "Tosino malamang!" "Ayy!bet ate!naka tosino tayo ah". "Syempre naman! maghahanap ka ng trabaho diba?so dapat masarap ang ulam" Ganiyan kami! Kung sa iba kapag mayaman slice bread lang ayos na?tinapay?diet daw? Kami nga siguro oo minsan nagda diet din pero..minsan lang kasi kami kumain ng masarap.. Kaya sobrang saya na namin tapos yung iba dyan sobrang mapili naku naku!

"Yung isang linggo tayong puro instant noodles." Napahagalpak ako. "Tapos nilalagyan natin ng dahon ng pechay para magmukhang healthy!" Tumatawa na rin si Carol. "Tapos pinost mo pa sa social media." "Creative presentation iyon!" "Creative ka diyan. Wala lang talaga tayong pera." Pareho kaming napahawak sa tiyan sa kakatawa. Dumaan sa isip ko kung gaano kahirap ang pinagdaanan namin noon.

May bitbit itong tray na may lamang mga pagkain. Enjoy reading po! 🫶🏻🌹🩵

Nag-peace sign lang naman ang bruha tapos kumain na. "Eat girls, kailangan niyo kumain dahil sa sabado simula na ng practice natin, Kailangan niyo pa rin kumain para magkaroon ng lakas at panigurado ay mababawasan kayo ng timbang dahil mapapagod kayo. Kaya hindi pa rin kayo tataba okay? Sige na Sweety ituloy mona ang kinakain mo." "Really mom? Hindi po kami tataba?" Malungkot na tanong nito.

Mahinang bulong nito sabay upo sa kabilang upoan katapat ng inuupuan ng dalaga. "You need to eat, so you can have more energy." Nanunuksong sabi pa nito kaya napairap na lamang ang dalaga. Sweet nga kaso sobrang harot naman. Natatawang reklamo ni Celestine sa kanyang isipan. Kinabukasan ay tanghali ng nakaluwas pabalik ng Manila ang dalawa.

PRECIOUS "Pagod na ako," reklamo ko kay Cora. Kanina pa kami naglalakad dito sa mall. "Gusto ko ng umuwi." "Mamaya na. Kumain na muna tayo." "Kanina pa tayo kain nang kain. Di ba sabi ko naman sa'yo gusto ko ng mag-diet. Pakiramdam ko nadagdagan na naman ako ng timbang," reklamo ko. Totoo naman iyon. Ang bilis kong mag-gain ng weight. Hindi na ako natutuwa kaso ang hirap naman kasing simulan ang pag-da-diet at pag-work out. Iniisip ko pa lang parang nahihirapan na ako.

Hindi kaya engkanto ang batang iyon? Tila dininig naman ang dasal ko isang araw dahil nakita ko siya sa mall.We were eating lunch at the Italian restaurant when my eyes caught her eating with her family next to our table.They looks so happy and i somehow felt something strange within me lalo na nang makita ko kung paano sila lambingin ng mga magulang nila.Kasama ko si mommy and yaya. I suddenly felt incomplete. Lagi na lamang kasi kulang kami kapag lumalabas kami. Kung hindi si mommy ay si daddy naman ang wala but most of the time dalawa silang wala.

sabi nito habang nakangiti ng malapad. Kaso biglang pumasok sa isip ko si Angel, nagluluto nga pala 'yun ng dinner namin mamaya. Nakakahiya naman kung nagpaka-effort siya tapos hindi pala ako dun kakain. "Pass," sabi ko. "Magluluto si Angel mamaya. Bukas na lang." "Mamaya, future tense. Mamaya, mangyayari pa lang." sabi nito. "Heh, basta! Bukas na lang." sambit ko. "Pero bukas na ang birthday ni Sheena, ano ka ba naman!" he hissed.

Makalipas ang ilang linggo hindi na muling tinatanong ng mga bata ang tungkol sa taong iyon. Kasalukuyan kaming nasa kwarto at binibihisan silang dalawa, dahil ngayon gagawin ang kanilang nutrition month sa kanilang paaralan. Nasa kalagitnaan ng pagsasaya ang lahat ng pumagitna ang Mc. “May I get your attention please.” Saad nito dahilan upang makuha ang lahat ng atensyon ng manunuod.

Lahi niyang isinisigaw ang slogan ng pagre-diet nang malakas, pero paglipas ng pitong araw, kapag tumapak sa timbangan ay nadagdagan pa ng walong libra ang timbang. Pero ngayon, apat na araw pa lang siyang sunod-sunod na kumakain ng puto-mais, nabawasan na agad ng sampung libra ang timbang niya. Ang taba na hindi niya mabawas-bawas noon, ngayon ay tuluyan nang nawala. Paano naman ito hindi matatawag na isang natupad na pangarap?