Slow Burning Novels & Stories

tila nahihirapan na sambit niya at nagpatuloy sa mabagal na paggalaw. I met his low thrusts and after a few minutes I felt a familiar forming heat inside my stomach again. I cling to him even more as I gain all my strength for my near explosion. At nang sumabog ang nasa loob ko ay hinang-hina ako. After a few more thrusts I felt Zale's hot seeds inside me. I hugged him so tight after that. Gumulong siya patungo sa gilid ko saka ako niyakap ng mahigpit habang kapwa kaming naghahabol ng hininga.

Subalit isang makapal na usok ang namumuo noon sa kabahayan at mga nagliliyabna apoy ang lumalabas naman sa bulwagan na dumidila sa mga pinto at bintana. "Sunog! Sunog! Sunog!" ang malakas na sigawan. Dumalo ang lahat ng kasambahay upang makapagligtas ng anumang maaaring makuha pa. Ngunit ang apo ay kumalat at umabot na sa laboratoryo. Nagsiklaban at sumabog ang mga takaw-apoy sa laboratoryo. Napaurong ang mga sibil... pagkat hinarang sila ng apoy na naglalagalablab na tumutupok sa bawat maabutan nito.

Ito ang kaluluwa ng isang normal na tao, at ang lahat ay medyo magkakaiba base sa kanilang mga kondisyon. Sa sandaling yun, ang presensya ni Wilbur ay lumapit sa spirit flame ni Sammy. Ang flame ay kasing laki lang ng isang palad, kumikilos ito ng konti. Kung susuriin ng malapit, may manipis na gray fog na umiikot sa paligid ng flame. Ito ang sumpa kay Sammy, at ang trabaho ni Wilbur ay ang kunin ang gray fog at sirain ito.

STELLA LUNA Biglang lumamon ang buong silid sa dilim. Walang ilaw. Walang kahit anong liwanag mula sa labas dahil sa sobrang kapal ng ulap at ulan. Tanging ang mahina at unti-unting humihinang apoy sa fireplace ang nagbibigay ng kaunting anino sa paligid—sumasayaw, nanginginig, parang buhay na unti-unting inuubos ng hangin.

Pero alam ko… hindi pa pwede. Nagtagal kami roon, magkadikit, halos magkadikit ang mga kamay, magkatabi ang mga katawan—ngunit wala pa ring halik, wala pang ganap na hawak. Ito ang perpektong halimbawa ng slow-burn: init ng katawan, panginginig ng damdamin, at pagnanasa na walang kumpletong pagtugon. Lumayo siya ng kaunti, ngunit hindi ganap. Ang titig niya ay parang sinasabi: “Hintayin mo ako. Hindi pa ito nagtatapos.”

Inangat ito at sinipa sa tyan, tumama ang likod sa semento at gumulong, his head are bleeding, but the hell I care, he deserve to die. “My impatience ass want to burn you now.” Buong pwersa kong binuka ang bibig nito saka doon tinapon ang laman ng lagayan ng gas. I smell that it is a gas talaga. Siniksik ko din sa bibig nito ang gas saka sinilaban ng lighter ang lagayan, his mouth is burning now, i just laugh and i find it good. Ang ganda palang silaban ng taong buhay.

Sinindihan niya ang papel gamit ang lighter at idinikit ito sa kama. Sa una ay maliit lang ang apoy. Ngunit ilang saglit pa, bigla itong lumaki, gumapang sa kahoy, at kumain ng hangin. Kumalat ang amoy ng usok. Nagsimulang magpanic ang mga tao. “Sunog!” sigaw ng isa.

Hindi pa kumpleto, hindi pa ganap, ngunit sapat na para simulan ang bagong kabanata—isang kabanata ng slow burn romance, trust, at silent commitment. Sa gabing iyon, bago maghiwalay sa intersection ng sidewalk, may isang bagay na malinaw: magkasama sila sa labang ito—sa trabaho at sa isa’t isa. Hindi pa romance sa kabuuan. Hindi pa ganap na halik o yakap. Ngunit ito ay isang quiet, controlled breakthrough—isang foundation ng intimacy na unti-unting lumalalim sa bawat araw.

Tahimik ulit. Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Then— “Then let it burn.” Nanlalamig ang mga daliri ko. Hindi siya nagtaas ng boses. Hindi siya nagalit. Pero mas nakakatakot ang paraan ng pagkakasabi niya. Calm. Controlled. Deadly. Parang matagal na niyang tinanggap ang kahihinatnan. Parang… wala siyang pakialam kung masunog ang buong mundo.

Sinulyapan ko naman ang pinapainit kong mantika magmula pa kanina na ngayon ay medyo kumukulo na. Slow fire lang naman ang apoy nito nang magsimula akong magbalot. Sakto lang naman kapag matatapos ako rito. Gusto ko kasing matutukan ang pagpiprito, dahil baka masunog kung mabilis ang apoy Hindi naman masarap kapag sunog, eh.