Novel & Cerita Small Quotes On Smile

Mga taong nagpaluhod sa akin noon. Lahat sila tinanggal ko eventually. Lahat sila nawala na sa industry. Nag-open ako sa bagong page. Malinis. Walang kahit anong sulat. At sa itaas, malaki at bold kong isinulat: REVEKAH Habang sinusulat ko iyon, napangiti ako. The kind of smile na hindi dapat makita ng kahit sino. Hindi friendly. Hindi charming. A smile that wanted destruction.

We shared the snacks while chatting. Just like that, bumalik na ulit sa axis ang mundo ko. Everything's normal and I feel warm and fuzzy with just one smile. The dimple on his cheeks makes everything fine.

tanong ni Adrian, halos parang bata. “Yes, Adrian.” “Swear?” “Yes!” “And you won’t smile at anyone else?” Napataas ang kilay ni Calestine. “Ang damot mo naman sa ngiti ko.” “Sige na,” sabi ni Adrian. “Smile ka sa kanila pero wag yung smile na binibigay mo sa akin.” “Adrian!” “Yung soft smile mo reserved for me lang.” Umiling si Calestine, natatawa. “Sira ulo ka.”

May note pa ito kaya kinuha niya para basahin. “Please smile for me,” napangiwi na lang siya sa nabasa niya, with wink na sticker pa. Ew. Masyadong kina-career ang pagpapanggap nila, hindi naman nila kailangang maging sweet sa harap ng ibang tao eh lalo na kung wala naman sa paligid nila ang Mommy ni Aiden.

Mweheh ang chismosa ko talaga diba? "Smile po kayo." Grabe naman maka po si Kuya di pa naman kami ganon ka tanda hutanginang nang-gigigil po ako sayo. Nag smile naman ako, di ko pinatigil sa pag picture si Kuya hanggang sa umabot talaga ng 500 photos. Mweheh alam nyo na remembrance, minsan lang mag pa picture si hubby sakin kaya lulubos-lubusin ko na.

“That smile I missed.” *********

"This place is amazing it hurts. It is worth-looking-stupid." "Right, yes, you looked like a kid surrounds wondering with marshmallows and unicorns." Marahan siyang tumawa at napailing. "You're exaggerating. People normally smiles seeing this kind of view." "And you're an exception. Your frown naturally creased on your forehead like smiling is not in your vocabulary. I just find your smile too genuine for tiny things like this, you know. It's so unusual." He shrugged. I stopped and narrowed my eyes on him. "Did you just said I ain't normal?"

Sambit ko Saka dinilian Ang ice cream na hawak-hawak ko, Nakita ko Naman Ang pag iwas nito Ng tingin at Ang pag lagok niya Ng lemonade. "Smile Xyn!" Saktong lumingon ito'y pag click ko Rin Ng botton, naka ngiti akong pinagmasdan Ang picture na nakuhanan ko. "Sana ngumiti ka man lang" Sambit ko habang nakatingin sa picture, narinig ko Naman itong mahinang tumawa Saka tumayo. Inalok nito Ang kanyang kamay kaya tinangggap ko.

Katulad ng ginawa niya nung una, patuloy niya itong pinagmamasdan habang paulit- ulit ang marahang paghaplos. Damn, that freaking smile Aquilino. Don't smile at me. Just don't. You're more handsome this way. A smile is impeding, it erodes the beautiful construct that is your face. When you smile, you are dismissible, a slight appreciation of cuteness that is numbered. Yet when you are like this, expressionless with your lips just idle, you are mesmerizing... Yun nga lang, may bahid ng kalungkutan sa iyong mga mata. Paano ba iyan mawawala?

Inubos ko ang tubig sa baso habang nakatanaw sa cellphone. Hayes: - Okay :( Goodnight, baby. Natawa ako nang marahan nang mapansin na naman ang kaniyang cute na smiley. Bakit kapag siya ang gumagamit niyon, iba ang epekto sa akin? Shit! Hindi ako makapaniwalang sa simpleng smiley niya ay nagkakaganito ako.