Somewhere I Belong Novels & Stories

He unbuckled his belt, the metallic clink echoing sharply sa tahimik na sala. The cold air hit my bare skin, at doon lang ako bahagyang natauhan nang maramdaman ko ang dulo ng kanyáng pagkalalaki na direktang nakatapat sa akin, ready to stretch me open. It was too hot, too intense, and we were literally seconds away from completely losing it on the living room sofa.

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi

Please, please help me. "Apo, nandito na si Lola, andito si Lola apo." And just like the feelings of being stuck in the place, my mind was pulling me out of my memory. I breathed in and out. Tinignan ko ang paligid ko, and my heart calms down. I heard my Lola‘s voice, and at that moment she saved me again. I need her. I need my Lola.

I will protect you From all around you I will be here Don′t you cry For one so small You seem so strong My arms will hold you Keep you safe and warm This bond between us Can't be broken I will be here, don′t you cry 'Cause you'll be in my heart Yes, you′ll be in my heart From this day on Now and forever more You′ll be in my heart No matter what they say You'll be here in my heart Always Why can′t they understand The way we feel They just don't trust What they can′t explain I know we're different But deep inside us We′re not that different at all And you'll be in my heart Yes, you'll be in my heart From this day on Now and forever more Don′t listen to them ′Cause what do they know? We need ea

Biglang tila siya nakaramdam ng panlalamig sa buo niyang katawan. Si Trini, nang mapansin ang sandaling pananahimik niya, ay natawa. "Don't worry, Gene. I won't leave your side." Then, her expression changed and became serious. "Kahit na pakiramdam ko'y pagod na pagod na ako, o pakiramdam ko'y gusto na kitang sukuan, I won't leave your side. I will stay with you kahit ipagtulakan mo ako palayo. Dahil sabi mo nga... I am part of you. And you are part of me, too. I can't function properly without you."

A normal girl. Pakiramdam sa lugar na ito naramdaman ko ang pagiging normal at the same time, kakaiba parin. Sa lumang tirahan namin kakaiba ako dahil sa itsura ko, ngayon naman ay kakaiba pa rin ako dahil wala akong abilidad na gaya nila. Patuloy na lang ba ako magiging kaka-iba sa paningin ng mga tao? Where do I really belong? In a place with normal people or here where me and my family are the only normal?

[Oh, I'm sure, you don't need me anymore So I'll go on, try my best to just move on Now that it's over, I have to get over]

Nakatayo siya sa ibabaw ng isang puntod at kumakanta. Tahimik ko siyang nilapitan, parang… parang kunakanta siya? “Don’t you know my name, if I saw you in heaven.” Panay ang hikbi niya habang kumakanta. Halos hindi niya na mabigkas ng maayos ang mga lyrics ng kanta at panay singhot siya, “I’ll find my way, throgh night and day, coz I know, I don’t belong here in heaven~”

I need to get drunk so I can forget this pain that I'm feeling right now. Nakasalampak ako sa sahig at nakasandal sa couch habang nakatingin sa mga gusaling nakikita mula sa unit ng condo ko. Nawala na sa ayos ang buhok ko dahil sa pagkakasandal ko kaya naging magulo na itong tingnan. Hinagis ko lang sa 'di kaluyan sa kinauupuan ko ang blazer na suot ko kanina. I don't know where I got the courage to talked to her. Kahit na alam kong masasaktan ako sa pakikipagkita ko sa kanya, pumayag pa rin ako no'ng sinabihan niya akong mag-usap kaming dalawa.

Dumistansiya ako sa kanila at tumungo na sa dulong bahagi ng bahay. Pumikit ako. Gustong-gusto kong sabihin na huwag muna akong umalis, na gusto ko pa silang makasama. Ngunit narinig ko ang yabag nila at mahinang pagtawa. I don't belong here because I am too far. Nobody understands another's sorrow. There are times in life when one feels down and experiences stuff that makes them miserable. Some people even hide their sadness because of the fear of getting judged by people or getting mocked.