Sorry Message Tagalog Novels & Stories

Nagulat ako dahil may isang text doon. Theo: Sorry kanina. Nakauwi ka na ba? Shit! Good vibes all the way na ulit ako!

tanong ko rito kaya ngumiti ito ng malawak "Malungkot kasi nawala ka" malungkot na wika nito sa akin kaya nakaramdam ako ng guilty dahil sa ginawa ko noon "Sorry kasi naging makasarili ako at hindi ko man lang naisip ang mararamdaman ninyo kapag nawala ako" paghingi ko ng tawad dito pero agad itong umiling sa akin

wika nito "Sorry ha? Kasalanan ko ito eh." malungkot kong wika. Tipid itong ngumiti. "Bakit ka nagsosorry? Hindi mo naman kasalanan. Ganito talaga dito sa Manila, maraming masasama ang loob. Magpasalamat na lang tayo at ito lang ang nangyari." sagot naman nito. Gayunpaman masama pa rin ang loob ko sa mga nangyari.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

“That’s fast though. Hey, Where are you—” “SHIT! THAT—SHIT! No!” “It can’t be. . . shit! That—” “OH, GOSH! ANO’NG ginawa ko? Shit! I’m sorry, please, help her. I’m sorry. Damn this feelings,” bulong niyang kumakaripas ng takbo kasabay ang paghagolgol. “I’m Sorry—Damn this feeling!”

Sa natitirang lakas ng tuhod ko, ginamit ko yun para makatakbo ako papalapit sa kaniya at mayakap siya. “Mama… sorry po… sorry po talaga sa lahat. Hindi po totoong sanay na akong wala kayo, na masaya naman ako kahit mag-isa kasi kahit gaano pa kaganda ang America, yung puso ko ay gustong umuwi at gusto kang makasama. Wala pong katulad ang Pilipinas mama dahil nandito ka, kayo ni ate. Sorry at nagtampo ako sayo. Sorry at naglihim ako… Sorry at pinagdududahan kita. Sobrang sorry mama. Mahal na mahal po kita.”

"Sorry na, bati na tayo." *****

Kaagad humingi ng apology si Denzel dahil pinahintay niya ng ganoong katagal ang kanyang mga kasama. Maaga naman siya nakaalis pero naabutan pa rin ng traffic. "I'm sorry kung pinahintay ko kayo ng matagal. Ma-traffic na kasi sa daan. Alam na, balik eskuwela nanaman mga bata." paliwanag na lamang ni Denzel na hindi maalis ang ngiti sa mga labi.