Novel & Cerita Sorry Message Tagalog

Bastos talaga. "Kung nagagalit ka kaya ayaw mo umuwi dahil pinaalis kita kagabi, sorry! Ikaw kasi eh! Pipili ka na lang yung mayabang na stick-o boy pa!" may himig pamamagalit na sabi niya na bahagyang ikinangiti ko. First time niya magsorry sa akin sa mali niyang nagawa-- kahit di ko sure kung sincere ba siya.

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

tanong ko rito kaya ngumiti ito ng malawak "Malungkot kasi nawala ka" malungkot na wika nito sa akin kaya nakaramdam ako ng guilty dahil sa ginawa ko noon "Sorry kasi naging makasarili ako at hindi ko man lang naisip ang mararamdaman ninyo kapag nawala ako" paghingi ko ng tawad dito pero agad itong umiling sa akin

wika nito "Sorry ha? Kasalanan ko ito eh." malungkot kong wika. Tipid itong ngumiti. "Bakit ka nagsosorry? Hindi mo naman kasalanan. Ganito talaga dito sa Manila, maraming masasama ang loob. Magpasalamat na lang tayo at ito lang ang nangyari." sagot naman nito. Gayunpaman masama pa rin ang loob ko sa mga nangyari.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

ENNA Tiningnan niya naman ako, "I'm sorry at nasigawan ko pa kayo kanina. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa'kin ngayon e. Sinabihan ko naman kasi kayo na ayo —" Agad kong nilagay ang index finger ko sa bibig niya para manahimik siya, "I know. I know that. They understand you." "Kasi naman paano ko sasabihin na magiging okay lang ang lolo ko kung hindi niya kakayanin ang sakit niya, di ba? Akala ko kasi —"

Phantom na message sa akin sa i*******m. Phantom: Hi, Miss Mari kumusta? Pilit na ngiti ang pininta ko sa labi. Pinahid ko ang namamasang pisngi at ilong. Nagtype ako ng reply. Me: ok lang, ikaw? Phantom: (sad emoji) Me: ba't ka malungkot? Phantom: hindi ko rin alam eh. Me: ano ka ba, shunga ka ba? Phantom: siguro nga shunga ako.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

“That’s fast though. Hey, Where are you—” “SHIT! THAT—SHIT! No!” “It can’t be. . . shit! That—” “OH, GOSH! ANO’NG ginawa ko? Shit! I’m sorry, please, help her. I’m sorry. Damn this feelings,” bulong niyang kumakaripas ng takbo kasabay ang paghagolgol. “I’m Sorry—Damn this feeling!”