Sorry Na Please Wag Ng Mainis Novels & Stories

Nandoon marahil ang master’s bedroom. Ipinilig ni Abigail ang ulo para mawala ang pagkalito. Hindi niya dapat inuubos ang taning na kinse minutos sa pag-iisip ng kung anu-ano. Maliksing nag-shower ang dalaga. Mas mabilis siya ngayon dahil maligamgam ang tubig. Ang isinuot naman niya ngayon ay lumang slacks na itim at sweatshirt na kulay abo.

Sana kahit yun na lang po ang gawin ninyong premyo sa akin. Please, susulitin ko at mas lalong gagandahan ang story ko rito at libre ko po sa inyong lahat. Sana kahit pag-click lang ng subs sa youtube ng lang po ang ibawi niyo sa akin. Malaking tulong napo iyon. Kahit wala akong kikitain dito sa w*****d ay ok lang basta mapasaya at makasama ko lang kayo pero sana po, sana lang po, consider subs po sa youtube channel ko po kasi malaking tulong na po ang bawat subscription ng bawat isa po sa inyo. Maraming salamat po.

Ayaw mo siyang iwan dahil siya ang kauna-unahang lumapit sa atin nong tayo'y ay nasa sitwasyon kung saan tayo ay kaawa-awa at tayo'y inalagaan hanggang maging malakas na naman ang nanghihina natin katawan ngunit kailangan mong umalis dahil inutos ito ng ating ama, tama ba? 'Wala ka nang kinalaman dito Miks, wag mong banggain ang dapat hindi mo binabangga. Hindi mo mamalayan na nawala na pala ang napakahalaga sa buhay mo dahil lang sa binangga mo ang hindi mo dapat ibinangga' 'Isa ba itong paalala...' 'Kung iyan ang iyong iniisip. Oo, Tama ka' 'Depleastad'ia!'

sabi niya. Hindi ako sumagot o gumalaw man lang. "Ate sige na naman oh! Hindi ko kasi masyadong gets kasi english, ikaw magaling 'dun 'e." pamimilit pa niya. "First subject ko kasi 'to bukas." dagdag pa niya. Ganito ba talaga sila? Kakausapin lang ako kapag may kailangan? Kapag no choice na? Nangilid ang luha ko.

A bit of discomfort from her can make me restless. And yes I am restless until I deal with these two souls. The manager at this point was looking for a way to apologize but it was too late. " Sir the footage is here".

Mahinang boses na tanong niya, "ikaw nalang para mas mabilis. Mabagal ako kumain ng mansanas eh." "So sa tingin mo matakaw ako sa mansanas?" Medyo nainis yung lalaking kapareha niya, " pero sige, ako nalang ang kakain, basta make sure wala kang cheap makeup ah para diko makain! I will press the apple against your cheek para mas madali ang pagkagat ko okay?" Mahina at halos pabulong na sabi nito. "Kaarte nito, eh kung expensive na makeuo, pwede? Kaloka to! sure hindi ako naka makeup ngayon!" Mira hissed between her teeth na nahalata naman agad ng kapareha niya na siyay na offend.

Baka mamaya sabihin nito kasal na namin bukas. ["Of course you won't remember a scene yet. Comeback here in Manila so I can add scenes that worth remembering."] Bakit naman ang husky ng boses niya? Waaa! Illegal possession of hot and husky voice. "B-babalik na ako." Iyon lang ang nasabi ko at agad ng pinatay ang tawag. Humawak ako sa pisnge at dibdib ko para pakalmahin ang sarili. Kapag talaga siya ang kausap ko daig ko pa yung machine sa washing machine.

" naiinis na singhal ko pa'ng muli. Subalit sa halip na masindak ay humagalpak pa nga ito ng tawa. *eZymSeXy_05*

Para may chance pa akong umatras kung sakali. Nakaupo naman kami. Pero kahit ganoon ay, hindi ako mapakali. Buong buhay ko, ngayon lang ako kinabahan. Iyong pakiramdam na manlalamig talaga ang buong katawan. Mas madali pa ngang magtusok ng Milk Tea eh, at least 'yon masarap. Eh, eto? Anong lasa? Ang tanong, may lasa ba? "Next..."

Samantalang sina Liel ay hindi pa tapos kumain. "Uh, I'm gonna go to my room. Please excuse me." I politely excused myself. I don't want to leave nang biglaan, that'll be so rude of me. Liel swallowed the food inside her mouth, "You're excused. Mga 1:30 pala tayo mamaya aalis." Tumango ako at nag-bow bago umalis.