Sorry Sugat Sa Kamay 소설 & 이야기

Kakaiba ang ekpresyon pero napaka ganda parin niya. Ano bang iniisip ko? Ako lang yata ang taong pumupuri sa taong papatay sa 'kin. Tama talaga siya dahil kakaiba talaga ako. ""Masarap ba?"" Tumango ako. Gamit ang kamay niya inabot niya ang kamay niya tungo sa'king kanang mata at- hinila ng marahas. Pinakita niya saking kinain niya iyon.

Hindi niya ito magagawa! “K-kumusta ang nurse?” “Currently in the ICU. Good news, hindi ganoon kalalim ang mga sugat na natamo ni Ms. Beltran dahil walang talas ang tinidor na ginamit sa kanya.” Medyo nakahinga ako ng maluwag. “And Jimin?” “Nagamot na rin ang sugat niya.” Nangunot ang noo ko. “Sugat? He’s wounded too?”

Nakangiti na ako nang malawak. Mabilis naman siyang lumayo sa akin nang huhulihin ko sana ang kaniyang kamay para pagsalikupin ito sa akin. Mas lalo akong natawa sa naging itsura niya at biglang pagkataranta. "Ang arte naman! Halikan ulit kita diyan, eh!" saad ko dito. Nawala na talaga nang tuluyan ang nararamdamang sakit sa ulo.

“‘Tang ina, suplado amputa, mabasted ka sana!” Hindi ko na siya pinansin pa at sinubsob na lang ang ulo ko sa lamesa.

“What happened to your hand?” “H-huh, Uh, w-wala ito.” “Give me your hand.” Kinuha nga nito ang kamay niya at tiningnan. “Tsk. Sit down and I will put some cream, para hindi masyadong lumala ang pamumula ng balat mo.”

Sagon walks out of the room and doesn't leave, instead he puts his back against the door and stays by himself for a while. The left hand's mouth made an untimely shy sound, "So sweet~ SagonSagon, let's continue this some other time!" The right hand's mouth chided it, "Shut up! Can't you see that Sagon is sad right now? We should be quiet with him!" Sagon pulls out his tongue in the palm of his right hand with a grimace, squeezes it hard, and says viciously, "I did! Did not! Sad!"

“O… pwede rin akong maghintay. Sa susunod, pwede tayong maligo nang sabay.” Kagat-labi si Asbie, pinipigilang pabulungan ang sarili o di kaya’y idiin nang mas madiin ang sugat nito. Nakatuon siya sa pagbenda ng sugat, ayaw patulan ang kalokohan nito. Ngunit nang matapos na siya at abutin ang first aid kit para ayusin ang lahat, hinawakan nito ang kanyang pulsuhan at marahang hinila siya para umupo sa kandungan nito.

Parang umaarte lang naman siya noong una na masakit! "Enough, enough. Okay, sorry." Humalakhak siya at pinigilan ang mga kamay ko. Hinawakan niya ang palapulsuhan ko, ang kabilang kamay ay nasa kamay ko mismo nakahawak. He slid his fingers between mine, intertwining our hand. Ang may kaliitang kamay ko ay nagmukhang lalong maliit. His hands were soft, very unlikely for boys but it was big. His fingers are slender and long, and his nails are neat and perfectly shaped. Mas maganda pa ang kamay niya sa akin lalo na at sobrang mapusyaw ang kaniyang balat.

Bagkus ay hinawakan niya ang isa kong kamay at itinaas iyon. "But your hands are pretty warm." komento niya dahilan para mapangiti ako. Pero napawi din iyon nang ngumisi siya. "Sabi nila, people with cold hands has warm heart. But you have warm hands, does that mean you have a cold heart?"