Novel & Cerita Sorry คนนี้หวง

โฮลี่เอ่ย “หวงมากจ้าเพื่อนรักกู เอาเถอะ ยินดีด้วย ต่อไปมึงจะได้ไม่เหงา มีคนคอยดู ไม่สบายขี้นมาจะได้ไม่อันตราย” จีจี้เอ่ย “โฮลี่ไม่สบายบ่อยเหรอ” ธันวาเอ่ย

Tee : กระโปรงมันสั่น Tee : กูหวงของๆ กู Tankhun : กูก็หวงไหมไอสัตว์ Tankhun : มึงคิดว่าสั่นขนาดนี้กูจะยอมให้แฟนกูใส่ Tee : นั้นก็เรื่องของมึงไหมวะแทนคุณ Tankhun : เค! กูจะเอาไปคืนฟอนต์

ชุดสูทสีขาวขัดกับชุดของแฟรงก์ที่เป็นสีดำ “แม้บางคำ ฉันบอกไม่บ่อยเท่าที่ควร อย่ากังวลหรือหวั่นใจ รักนะคะคนดีของฉัน จะวันไหนก็รักเพียงเธอ และจะบอกว่ารักเธอที่สุด ใจดวงนี้ของฉันหยุดที่เธอ รักนะคะคนดีของฉัน โปรดจงมั่นใจ ก็ทุกทุกอย่างที่ฉันทำ และทุกทุกคำ คือคำว่ารัก

กรถามแซวๆ "หวงโว้ย!..แต่ถ้ากูหวงฝ้ายกับมึง..ฝ้ายก็จะโกรธกู..เพราะว่ามึงเป็นเพื่อนของกูไง"ดินบอกเสียงเรียบๆ

โว้ๆๆ “ขอบคุณครับ สวยครับ เมียสวยครับ.. ขอบคุณครับ ครับหวง ที่สุดครับ หวงสุดๆ.. ไอ้คิม คนนี้มันยังไม่เลิกเอฟเมียกูบล็อกไปดิ..”

ฉันก้มมองชุดตัวเอง “คนขี้หวง” ทั้งขี้หึงทั้งขี้หวงจริง ๆ เลย แต่ฉันก็ชอบนะพึ่งเคยโดนหวงขนาดนี้ รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลย “ใส่ได้ถ้าอยู่ในห้องกับฉัน แต่ออกไปข้างนอก...ฉันหวง”

"ครับๆ" หนูมะไม่ค่อยถูกชะตากับผู้ชายสักเท่าไหร่ ยกเว้นแต่ลุงของเขาคนเดียว เพราะทุกคนที่นี่เป็นผู้หญิงหมดเลย จะมีคนงานเข้ามาเล่นด้วยบ้างแต่ก็บางครั้งเท่านั้น หนูมะไม่ค่อยชอบผู้ชายและไม่ค่อยชอบให้ใครมาเข้าใกล้ฉันด้วย หวงแม่เป็นที่หนึ่งเลยแหละ "เป็นยังไงบ้างคะ ขอโท� �ด้วยนะคะ"

ทินภัทรยิ้ม เมื่อได้ยินคำถาม " หึงไหม ตอบได้ว่าไม่หึง เพราะต้าร์เป็นของผม ส่วนหวงไหม หวงครับ หวงมาก ผมหวงต้าร์มาก แล้วถ้าจะมีใคร พูดจาดูถูกแฟนผม ผมไม่ทนหรอกครับ ผมไม่เถียงด้วย เพราะคนแบบนี้ มันต้องเลือดออกปาก จะได้สำนึก " " น้องทิน ทราบใช่ไหมคะ ว่าเขาเป็นคนดัง " " ครับ เพิ

"ก็อะไร" "ก็หวงอ่ะ หวงได้มั้ยล่ะ" "จะหวงทำไมกัน" "ก็มันชอบข้าวอ่ะ จะไม่ให้หวงได้ไง" "เราไม่ได้เป็นอะไรกันจะมาหวงทำไม" "แล้วถ้ากลับมาเป็นอะไรกันล่ะหวงได้ใช่ไหม"

หลงเอ่อยิ้ม “หวงหรือหึง” เบือนหน้าหนี “บอกมาหึงหรือว่าหวง” “นั่นมันคำเดียวกันเจ้าหลอกล่อข้าให้ติดกับใช่ไหมหลงเอ่อร์"