ฤทธิ์รักแม่ม่าย Novels & Stories

หยางเหวินเย่เผยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง “ท่านพี่ของข้าน่ารักที่สุด” การที่ภรรยาสุดที่รักกลับมาร่าเริงดีดังเดิม ทำให้ท่านแม่ทัพเลื่องชื่อรู้สึกคล้ายจะกลับมาหายใจคล่องอีกครั้ง ความรู้สึกของเขารุนแรงมากขึ้นทุกวัน อยากกอดนาง อย่างร่วมรักกับนาง ทว่าก็มิกล้าทำอันใดให้ดวงตาสีน้ำผึ้งค ู่นั้นต้องมีน้ำตาแม้เพียงหยดหนึ่ง หากนางจะร้องไห้หลังจากนี้ ก็จะควรเป็นเพราะรู้สึกยินดีจนทนไม่ไหวเท่านั้น

วาดจันทร์พริ้มตาร้องคราง… สาเหตุที่หล่อนอ่อนไหวง่ายดายนั้นเป็นเพราะอารมณ์ของแม่ม่ายที่เหินห่างไปจากเรื่องแบบนี้นาน ครั้นมาเจอลีลารุกเร้าดุดันของเขยหื่น หล่อนก็เหมือนเชื้อไฟที่โดนน้ำมันสาดเข้าใส่ ความใคร่จึงลุกโชนขึ้นมาอย่างที่เห็น

อีกแน่ “เธอไม่ได้ทำอะไรพี่ไกรนะลูก กะทิเข้าใจผิด สิ่งที่เกิดขึ้นเพราะพี่ไกรเขารักพี่เมี่ยง พี่ไกรเขาต้องการปกป้องผู้หญิงที่เขารัก และถ้าวันนี้จะไม่มีพี่ไกรอยู่บนโลก แม่ก็ภูมิใจที่พี่ไกรทำดีที่สุดแล้ว กะทิเข้าใจแม่ไหมลูก วันนี้ลูกอาจจะไม่เข้าใจเพราะลูกยังไม่ได้สัมผัสกับความรัก แ ต่หากวันหนึ่งเมื่อความรักเดินทางมาใกล้ กะทิจะรู้ว่าแม่พูดถูกทุกอย่าง”

“ฉันเป็นแม่ที่ไม่สามรถเลี้ยงลูกให้ได้ดี อิทธิฤทธิ์ไปไกลเกินกว่าคนอย่างฉันจะพาเขากลับมาเป็นคนเดิมได้ แต่ฉันเชื่อว่าความสวยทั้ง รูปภายนอกและภายในของเธอ จะทำให้ลูกชายของฉันค่อย ๆ เปลี่ยนตัวเอง ” “แต่คุณฤทธิ์ไม่ได้รักนิดานะคะ” หญิงสาวไม่คิดเหมือนศิริ คนได้ไม ่รักกันจะทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงตัวเองได้อย่างไรกัน

คุณหญิงวรรณามองลูกสาว จากทารกผิวขาวจ้ำม่ำตัวน้อยจนกลายเป็นสาวสวย นางเองก็เช่นกัน เลี้ยงแล้วก็ทั้งรักทั้งผูกพัน “นี่ถ้าตาฤทธิ์เก่งด้านบริหารเท่ากับตาตฤณก็คงจะดี” เห็นนายแม่ของตัวเองออกปากชมเปรอะคนอื่นเหนือพี่ชาย น้องสาวทนนั่งฟังไม่ได้ “ไม่จริงค่ะคุณแม่ พี่ฤทธิ์ของ พลอยเก่งมาก เป็นหมอสูติฯ มือทอง เป็นคนมองการณ์ไกล พี่ฤทธิ์บริหารงานได้ดีค่ะ แค่ติดที่ว่าใจดีไปหน่อย ถึงภายนอกจะดูเหมือนดุๆ เขี้ยวๆ แต่คนที่รู้จักพี่ฤทธิ์จริงๆ จะรู้ว่าพี่ฤทธิ์เป็นคนมีคุณธรรมมากแค่ไหน”

ฮ่องเต้ตรัสพลางจุมพิตที่ขมับของนาง "หม่อมฉันเพียงแต่อยากให้เขารู้เท่าทันใจตนเองเพคะฝ่าบาท" "หมิงอวี่... พ่อจะบอกเจ้าอย่างหนึ่ง" เซียวจื่อเซียนหันไปหาบุตรชาย "สิ่งที่ทำให้แม่ของเจ้าเป็นนางพญาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ใช่เพราะนางเก่งกาจในการวางแผน แต่เพราะนางมีความรักที่มั่นคง รักที่เปลี่ยนใจที่แตกสลายให้กลายเป็นแผ่นดินที่ร่มเย็นได้"

"ศรัทธาของกูอาจจะขี้ขลาด แต่ความรักที่มีต่อเพื่อนกู... มันใหญ่กว่ามนต์ดำกระจอกๆ ของมึงโว้ย!" ​ธามฟาดกางเขนเหล็กลงไปที่ไม้เท้ากระดูกของแม่เฒ่าอย่างแรง! ​เปรี้ยง!

เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า คุณหลวงฤทธิ์เห็นกิริยาของแม่คนงาม ดังนั้นก็ยิ้มละไม เขาลดกายลงมานอนทาบทับร่างนวลไว้ครึ่งหนึ่งพลางรวบมือที่ปิดหน้าของเธอออกอย่างอ่อนโยน เขากระซิบปลอบขวัญด้วยสำนวนที่แสนตะล่อมให้เธอคลายกังวล “อย่ากลัวไปเลยแม่คนงามของพี่... แม้สิ่งนี้มันจะด ูใหญ่โต แต่มันก็เกิดขึ้นด้วยความรักความเสน่หาที่พี่มีต่อเจ้าแต่เพียงผู้เดียว พี่สัญญาว่าจักทำอย่างเบามือและถนอมเจ้าให้มากที่สุด พี่มิยอมให้เจ้าต้องเจ็บช้ำเกินทนดอกหนาคนดี”

“เหตุใดข้าถึงไม่มีแรง ข้าแรงดีเสียยิ่งกว่าอะไร อีกทั้งเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็ยังทนได้” “เอ็งทำอะไรเหนื่อย นอนหายใจอยู่ในเรือนน่ะรึ” ลัลนาที่กำลังนั่งกอดอกเชิดหน้าโต้เถียงกับคนเป็นแม่อย่างไม่ยอม อีกทั้งยังโอ้อวดความเก่งของตัวเองออกมาอย่างภูมิใจแต่พอโดนย้อนถามก็เหมือนจ ะเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเผลอพูดเรื่องที่ไม่ควรมีผู้ใดล่วงรู้ต่อให้ผู้นั้นจะเป็นแม่ของเธอก็ตาม

“ภัทร...” “ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อกับแม่คือ toxic parents สำหรับภัทรครับ แม่กลัว empty nest syndome ก็เลยทำตัวติดลูก ทำตัวไร้ความสามารถเพื่อที่จะไม่ให้ลูกไปไหน วิจารณ์ทุกอย่าง กดลูกตัวเองให้ต่ำ ไม่เคยชื่นชมยินดีหรือเห็นด้วยกับสิ่งที่ลูกทำ ไม่เคยเชื่อใจ เอาแต่พร่ำให้ลูกรู้สึกผิด และต้องการเป็นผู้ชนะลูกต ลอดเวลา แม่สังเกตตัวเองมั้ยครับว่าแม่กลัวตัวเองจะไม่จำเป็นต่อภัทร แม่ถึงได้พยายามทำตัวมีส่วนร่วมกับทุกเรื่อง พยายามลิขิตชีวิตโดยอ้างว่าห่วงลูกบ้าง ทำเพื่อลูก แต่จริงๆ ทำเพื่อตัวเองจะได้มีตัวตน ซึ่งมันโคตรจะห่วยเลย”