โปรดอย่าคิดว่าฉันเป็นของตาย Novels & Stories

มันชวนให้คิด “ มันทำไม ชวนให้คิด ? ” “ ฉันว่าไม่ใช่แค่ฉันมั้งที่คิด ” ฉันละอยากเอามือข่วนหน้าเค้าจริงๆที่ดูรู้ทันฉันไปหมด

"ไม่เอา เดี๋ยวมันตายอีก" "ยูมิ อย่าคิดมากเลยมันอาจจะเป็นกรรมของเจ้าตัวเล็ก แต่ไม่แน่นะมันอาจจะกลับมาเกิดเป็นลูกของยูมิก็ได้"

“ให้ตายเถอะ คิดไว้ไม่มีผิดจริง ๆ” ฉันพูดกับตัวเองปลง ๆ อยากรู้ไหมว่าสภาพที่ฉันเห็นคืออะไร

ฉันหลุบตาลง ข่มความขมขื่นในใจ ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรฉันก็ตายไปแล้ว สำหรับซูสือเยี่ยนจะเชื่อความจริงที่ว่านั้นหรือไม่ก็ไม่สำคัญอีก เขาทำร้ายฉันไม่ได้อีกแล้ว

"ชีวิตฉันมันทุเรศจะตายไป เธอไม่มีวันเข้าใจหรอก" 🔥🔥🔥🔥🔥🔥 สงสารรรรรร

ธาดาโน้มตัวลงไปหากุญแจสำคัญของเรื่อง “มึงพูด ถ้าไม่พูด มึงตาย...” ธาดาเค้นเสียงผ่านลำคอ ดวงตาดุกร้าว ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกใส่ร้ายอีกครั้ง

ให้ตายเถอะ ฉันจุดบุหรี่ นิ้วมือสั่น ฉันสูบมัน ราวกับมันจะดับไฟนี้ในเส้นเลือดของฉันได้ ไฟที่ฉันไม่มีอำนาจอีกต่อไป ไฟที่ทำให้ฉันตระหนักว่า... ฉันสูญเสียเธอไปโดยไม่เห็นเธอจากไป

“หลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้น ข้าคิดทบทวนมาตลอดว่าควรจะทำให้มันถูกต้อง” “ไม่...ท่านไม่ต้องทำสิ่งใดทั้งสิ้น ฉันบอกแล้วไงคะว่าท่านไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องวันนั้น” แม้เธอจะกล่าวไปแก้มแดงไป แต่เธอก็ไม่อยากที่จะต้องเอาชีวิตมาผูกพันธ์กับพวกเขาเหล่านี้ อีกอย่างหากตัวละครอย่างเธอที่คิดว่า จะต้องตายไปแล้วกลับมาพันธ์ผูกกับพวกเขาอีกครั้ง เนื้อหาก็คงเปลี่ยนไปเธอไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น “เลดี้ดาร์เรล นี่เจ้าไม่ถือศักดิ์ศรีของเจ้าบ้างเลยรึไงกัน”

“อย่าคิดแบบนั้นสิ ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอ ทางเดียวที่ฉันจะไปจากเธอได้คือฉันต้องตายเท่านั้น” “นายอย่าพูดเรื่องตายสิ เราเพิ่งปรับความเข้าใจกันได้เองนะ จะรีบตายไปไหน”

มาเฟียร้ายก็นิ่ง "อย่าคิดสร้างปัญหาให้ฉันอีก ถ้าแกทำอะไรไม่คิด ฉันนี่แหละที่จะฆ่าแก" "ผมไม่อยากหมั้นแล้ว ผมมีคนที่..."