Space 소설 & 이야기

ดาวเหนือยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองแฟ้มในมือ พลางตั้งคำถามในใจว่าความคุ้นเคยนี้หมายถึงอะไร หลังกลับจากสวนสาธารณะ ดาวเหนือนั่งลงที่โต๊ะทำงานในห้อง เขาเปิดแฟ้มข้อมูลของดวงจันทร์และเริ่มค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมจากอินเทอร์เน็ต

ฉันหันไปหอมแม่ฟอดใหญ่ ก่อนจะวิ่งขึ้นมาอาบน้ำนอน มีเลือดอยู่ตรงหว่างขาฉันจริง ๆ นี่ปจด ฉันมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย รถตาเอสคงเลอะน่าดู อึ๋ย… อย่านึกถึงมัน ฉากในห้องน้ำนั้นมันเด้งขึ้นมาในหัวอีกแล้ว ‘ตึง’ (S ได้เพิ่มเพื่อนคุณจากหมายเลขโทรศัพท์)

) แค่อยากจะมาทักทายเฉย ๆ ค่ะ ไม่ได้มีอะไรจริง ๆ นะ! ซ่งจื่อหานกดปุ่ม ‘ส่ง’ ข้อความนั้นออกไปด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยราวกับเจ้าเข้า แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนหมอนอย่างแรง! ศีรษะกระแทกหมอนดังปุ้ก! พลางคร่ำครวญโอดโอยอยู่ในใจเป็นภาษาที่มนุษย์ต่างดาวก็อาจจะ� �ังไม่รู้เรื่อง

“คราวนี้จะอยู่นานแค่ไหน” “อืม…หนึ่งหรือไม่ก็สองเดือน” นั่นคือเวลาที่ดาวเหนือประมาณไว้คร่าวๆ แต่ถ้ามีอะไรผิดแผนเขาก็พร้อมจะขยับเวลาให้เร็วขึ้นหรือยืดออกไปได้เสมอ

เลโอกลับเข้าไปในห้องทำงาน ขณะที่ใบบัวนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาหนังนิ่มตัวยาว มุมโปรดในห้องนั่งเล่น ทีวีถูกเปิดทิ้งไว้คลอเบา ๆ เพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบจนเกินไป นิ้วเรียวกดไถหน้าจอไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย พลันก็สะดุดเข้ากับความผิดปกติบางอย่างเกี่ยวกับแวววา

คงเป็นของเก่าแก่ไม่น้อย จะมีก็แต่ข้าวของเครื่องใช้ทันสมัยวางอยู่ในหลายจุดที่ทำให้พลอยรู้สึกว่ายังอยู่ในโลกปัจจุบัน ธันพาพลอยเดินขึ้นมานั่งรอคนเป็นแม่ในห้องรับแขกกว้างถัดออกมาจากห้องโถงโล่งกลางบ้านภายในห้องมีโต๊ะขนาดใหญ่ตั้งอยู่และมีเฟอร์นิเจอร์ที่ต่างกับบรรยา กาศภายนอกเพราะมันทั้งทันสมัยและดูมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน “ทำหน้าแปลกจัง?” ธันวางแก้วน้ำเย็นลงข้างหญิงสาวแล้วนั่งลงข้างเธอ “คะ?” “กลัวเหรอ?” “ก็รู้สึก…เหมือนอยู่ในหนังยังไงอย่างนั้น”

เขาชูกุญแจให้เธอดู เธอมองอย่างงุนงง “ลมมีกุญแจศูนย์วิทย์ด้วยเหรอ” “เราก็เส้นใหญ่เหมือนกันนะ” “แล้วลมมาทำไมเหรอ” “ได้ข่าวว่าอันดาต้องมานอนที่ศูนย์วิทย์เพื่อวัดค่า OD คนเดียว