Romans & histoires Destin

นายหล่ากลืนน้ำลายเฮือก เธอเห็นสภาพการหายใจถี่ของตานี่แล้วไม่น่ารอด หากแล้วเธอก็ต้องผิดหวัง “ผมก็อยากนะ แต่กลัวตายมากกว่า รถคันนี้มีสัญญาณติดตาม” “สงสารฉันเถอะนะ ปล่อยฉันลงที่หมู่บ้านไหนก็ได้” “ไม่ได้หรอก เพราะฉันจะเอาเธอไปให้หัวหน้า” “หัวหน้าอะไร” “หัวหน้าแคมป์ ชื่อพล โทโซเต็ง”

พิมรดาพูดไม่ออก น้ำตาเริ่มไหล มีความกลัวเข้ามาแทรก “พ่อรู้มาว่า เกาะที่พิมถูกยิงชื่อเกาะนพเก้า เจ้าของเกาะคือเพชร พิมไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง แล้วเกิดอะไรขึ้นกับพิม” บรรพตเปิดปากถาม มองหน้าลูกสาวด้วยรอยยิ้มบางๆ ไม่มีความดุทั้งใบหน้าและน้ำเสียง มือใหญ่ลูบเส้นผมลูกสาวเ บาๆ “บอกพ่อมาเถอะลูก พ่ออยากรู้ความจริงจากปากพิมว่า เรื่องมันเป็นยังไงมายังไง”

ผมตัดสินใจไม่ถามเธอเพราะผมอยากให้เธอพูดกับผมเองมากกว่า “ก็เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แล้วตุลย์ละคะ?” “ของผมบริษัทจะมีการขยายสาขาเลยขอคนจากแผนกผมไปช่วย” “ขยายไปที่ไหนค่ะ” “ภูเก็ต” “โห....ภูเก็ต แล้วตุลย์....🥺”

ราตรีดาวพยักหน้ารับ ความอบอุ่นของ กรองแก้วที่มีให้เวลานี้ทำให้ราตรีดาวคิดถึงผู้เป็นแม่ขึ้นมาจนน้ำตาเอ่อ ก่อนจะสลัดความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไปชั่วคราว ผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมงดาวฤกษ์และราตรีดาวก็ออกเดินทาง จุดหมายของทั้งคู่คืออำเภอห่างไกลแห่งหนึ่งในจัง หวัดกาญจนบุรี แม้ที่นั่นจะไม่ได้อยู่ไกลเมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯ มากนักแต่กลับขาดแคลนหมอ โดย ดาวฤกษ์จะไปประจำการที่โรงพยาบาลเปิดใหม่และหมออย่างเขาก็คงมีเรื่องให้ทำทั้งวันแน่นอน

ตลอดทางรถทั้งคันไร้ซึ่งเสียงของชายหนุ่มและหญิงสาวจะมีก็เพียงเสียงร้องเพลงเป็ดอาบน้ำของเด็กชายตั้งใจเพียงคนเดียว เมื่อมองไปนอกตัวรถพลอยรู้สึกว่ามันไม่ใช่ทางกลับหอพักของเธอจนต้องโน้มตัวไปกระซิบเขาที่ใบหูเล็กเพราะอยากรู้ที่หมายปลายทาง "คุณพ่อจะพาไปไหนเหรอตั้งใจ" "พ าตั้งใจไปส่งคุณย่ากับคุณปู่" "เอ้า ทำไมพ่อเขาพาพี่มาด้วยละ" "เห็นพ่อบอกว่าพี่ไม่มีเงินจ่ายค่ารถต้องมารับ"

สนามบิน “เดินทางปลอดภัยนะเพื่อน มีโอกาสก็กลับมาเยี่ยมฉันบ้าง ที่นี่ยินดีต้อนรับนายเสมอกองทัพ” เควินอวยพรเพื่อนสนิทให้เดินทางปลอดภัย ด้วยใบหน้าที่ติดจะเศร้าเล็กน้อย เมื่อเพื่อนรักของเขาต้องเดินทางกลับประเทศบ้านเกิดเมืองนอน กองทัพค่อย ๆ สวมกอดเพื่อนที่กอดตอบด้วยความเศร้าใจ

ออสเตรเลียเมืองไม่เคยหลับใหลมีนักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ร่างเปลือยยืนข้างขอบหน้าต่างรับสายลมจากท้องทะเล ณ เกาะวิทซันเดย์ เขานัดเซ็นสัญญาซื้อขายรถยนต์นำเข้า ที่พ่อค้านำเข้ารถยนต์หรูชอบน้ำทะเลแถบนี้ “ทุกอย่างเรียบร้อยไหมมอนเต” เมสันถามเสียงเรียบ

้องเจอกับพายุนะคะ และขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในวันนี้มาก ๆ ค่ะ” พวกเขาทั้งสามต่างกล่าวลาต่อกันอย่างเป็นมิตรก่อนแยกย้ายกันไป สุทธิดาต้องไปดำเนินเรื่องเอาผิดกับโจรที่สถานีตำรวจเพราะไม่อยากยอมความ แม้เธอจะต้องเลื่อนเที่ยวบินออกไปอีกหลายชั่วโมง ส่วนสองสามีภรรยาก็เดินไปห าบิดาที่รออยู่ในห้องรับรองของสายการบิน เตรียมตัวเดินทางสู่ประเทศญี่ปุ่นในอีกเกือบ ๆ หนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้ ประเทศญี่ปุ่น ย่านมาชิดะ ชานเมืองฝั่งตะวันตกของโตเกียว

ใบหน้าหล่อแสดงความดีใจออกมาพร้อมกับถามขึ้น ตอนนี้เหนือเวหาแทบเก็บความดีใจของตัวเองไว้ไม่มิด “เฮียขับตามจีพีเอสเลยนะ มันเป็นรีสอร์ตที่เราจะไปพักกันคืนนี้” อันดาพูดขึ้นทันทีพร้อมกับเปิดจีพีเอสในรถให้กับเหนือเวหา ส่วนเหนือเวหาเองก็ไม่พูดอะไรอีกมากมาย เขาตั้งใจขับรถเพื่อให้ ถึงจุดหมายอย่างรวดเร็ว

ตอนปิดเทอม วายุบอกเธอว่าต้องไปช่วยกิจการที่บ้าน ครอบครัว ของวายุเดินทางไปต่างประเทศบ่อยมาก ติดต่อค้าขายและทำธุรกิจหลายอย่าง ประเทศที่วายุไปบ่อยคือมาเลเซียและแถวตะวันออกกลาง ดินแดนทะเลทรายอันแห้งแล้งแต่ร่ำรวยไปด้วยน้ำมัน บ้านเขาทำธุรกิจส่งออกไม้กฤษณาหรือไม้หอม และ วายุก็พูดภาษาอังกฤษเก่งมาก ในขณะที่เธอไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย