Speech For Graduation Tagalog Novels & Stories

“Bakit hindi mo kinontak ang mga tita mo?” Ngumiti ako. may pait. Nagsalin ako ng alak sa kanyang baso. “I am sure busy sila.” Huminga ako nang malalim. “Alam mo ba? Noong graduation ko, iyon na yung pinakamalungkot na bahagi ng buhay ko. Sobra kasing naramdaman ko na ako na lang pala talaga. Wala akong kasamang nagmartsa papuntang entablado. Walang akong pinaghahandugan ng aking diploma, walang kasamang nagpakita ng kasiyahan sa nakamit kong tagumpay. Walang pumapalakpak sa akin na kapamilya. Noon ko naramdamang ulilang lubos na talaga ako. Umiyak ako no’n dahil wala pala talaga akong masabing pamilya. Akala ko kasi okey na ako. Akala ko, kaya ko na. Iba pa rin pala talaga ng may masabing p

“Hindi ako titigil. Kakayanin ko. Para sa’yo, Tita, at sa inyo, Nay, Tay...” Ilang buwan ang lumapit, graduation day na. Nakatayo siya sa stage, suot ang toga at hawak ang diploma. Walang pamilya sa audience na magpapalakpak para sa kanya, pero hindi iyon ang mahalaga. Habang nakatayo siya roon, naramdaman niya ang mainit na luha na bumagsak sa pisngi niya. “I did it, Tita, Nay, Tay... This is for you.”

pagcocomfort nya sa dalaga, nagulat naman aya nang bigla netong itaas ang ulo nya. "Tama! may oras pa bago ang graduation" pagchecheer up ni Yuniña sa sarili "Promise! after graduation kakalimutan ko na sya" dagdag pa neto, kaya sinabayan nalang ni Astria eto at chineer cheer.

Agad na lamang akong humarap kay mama at hinawakan ang magkabila niyang pisngi. "Oo nga pala Ma, dapat nandoon ka sa venue kapag graduation ko ha. May medal ako Ma, kasi sabi ng professor ko magtatapos daw ako na cum laude." proud kong sabi sabay ngiti nang pagkatamis-tamis.

Naging mahaba ang litanya ng mga taong humaharap sa podium—may mga panauhing pandangal, may guest speaker, halos mag-iisang oras din ang speech no'ng outstanding student sa amin. Hanggang sa unti-unti nang tinatawag ang mga pangalan namin. Hanggang sa naubos na ang isang batch, iyong naunang program, hanggang sa kami na at tinawag na rin ang mga kaklase ko. I took a heavy breath as my feet approached the staircase leading to the stage. I lifted my chin high and walked with purpose when I heard my name ring out. "Henniah Cherry B. Hermes, Bachelor of Science in Business Administration Major in Management. Graduate."

Napalingon siya ng tawagin ang apelyido niya ng pari Bago lumingon kay Lanche na nagtatakang nakatitig sa kaniya. "I-I Do Father." Sabi niya habang nauutal na yumuko. Sa sobrang pag iisip niya ay hindi niya namalayan na tinatanong na siya ng pari. Patay siya panigurado kay Lanche nito. "Okay May I announce that you are husband and wife.You may kiss the bride" sabi ng father.

bumaba ang tingin niya para pagmasdan ako pero lalo akong yumuko. "Peny, ikaw ba 'yan?" "Hindi ako si Peny." Iniba ko ang boses ko pero hindi ko mapigilang tumawa. Tumingin ako sa kanila at ngumiti. "Hi, Yohan." "Peny, ikaw nga. Kamusta kana? Nagtransfer ka daw ng school." Umupo siya sa kabilang swing. "Okay naman ako." "Graduation namin kahapon pero hindi kayo nakasama ni Darrel." Hindi kasama? Kami ni Darrel?

Tumalikod na si Ma’am matapos ipaalam sa amin ang naganap sa aming classmates na si Carla. Nang matapos ang aming graduation ay masayang naglapitan ang aming mga ka-klase sa akin at bumati sa natapos kong speech. Bigla na lamang akong nilapitan ni Avrile. “Jessica,” “Bakit Avrile, congratulations nga pala, graduate na tayo ngayon, at magsisimula ng bagong pakikipaglaban,”sambit kong nakangiti pa sa kanya. Ngunit bigla na lamang itong nagsalita.

Parang kami lang ang mga reyna ng araw na ‘to. Nakarating kami sa gymnasium at naghahanap ng upuan. Ang daming tao! Nakikita ko ang mga magulang ko na nakangiti sa akin. Ang saya nila! Naramdaman ko na ang luha ko na nagbabadyang tumulo. Nagsimula na ang graduation ceremony. Naka-upo kami sa mga upuan at naghihintay na matawag ang pangalan namin. Ang bilis ng oras! Parang kahapon lang, freshmen pa kami. Ngayon, graduate na kami!

Sinabayan ko ng ngiti ang sinabi ko para hindi na sila mag-alala pa. “Ayla, that’s not okay,” biglang sabi ni Sia. “This is a special day for us. Graduation natin ito sa high school. Araw ng pagtatapos. Minsan lang mangyari sa buhay natin ito. Dapat nandito si Tito Boyet at Tita Helen. Mas maiintindihan ko siguro kung si Tito Boyet lang ang wala, but Tita Helen? Hindi na tama ‘to, Ayla.”