Stamped Novels & Stories

Habang hinihintay ko ang order namin, binalikan ko ulit ang message ng unknown person. May malaking diagonal stamp at ang nakasulat ay: "AMENDED - BY COURT ORDER." mahinang sambit ko. Meaning to say? May pumalit sa pangalan ko para iyon ang i-register sa birth certificate ko? Pero bakit Amarantha Sarmiento pa rin ang ginagamit ko kung gano'n? Sinisira ba nila ang utak ko para gumulo pa lalo at malito ako? Wala na bang kapayapaan sa aking isipan? Nakakapagod na rin ang ganito.

“Read it after you finish.” Nag-zoom in agad ang puso ko. Leather folder at 7 a.m.? Hindi ’to payslip. Hindi rin HR memo—masyadong magarbo ang cover. Binaligtad ko: may discreet na gold sticker na parang wax seal. Formal. Mahal. Peligroso.

Subalit nang tuluyang mapadpad ang kanyang paningin sa larawang nakapaskil sa screen ng telepono ay biglang nag-init ang kanyang mga pisngi at agad siyang namula sa matinding kahihiyan. Isang tattoo! At hindi ito isang ordinaryong sining lamang, ito ay ang uri ng tattoo na nagsisilbing isang natatangi at permanenteng marka ng pagmamay-ari. Biglang nawalan ng laman ang utak ni Beatrice, tila ba nagkaroon ng malawakang block ang kanyang pag-iisip. Posible kaya na ang sinasabi nitong "gantimpala" o reward nitong mga nakaraang araw ay ang pagpapalagay ng ganitong klaseng marka sa kanyang balat?

"Hayaan mo na, hon. Bata pa din naman si Stacey. Maiintindihan niya din ang mga sinabi mo." "Bata? Hindi na bata si Stacey, hon. She's twenty three right now. Dapat alam niya kung paano gumalang. Kahit nga siguro grade one ay alam kung paano gumalang, eh." Napabuntong hininga ang asawa niya. "Masyado kasing na-spoiled nina mom and dad kaya gano'n ang ugali." Tiningnan siya nito ng humihingi ng paumanhin. "Pagpasensyahan mo na ang kapatid ko na 'yon, hon." Ngumiti naman siya. "It's okay, hon. Ako na lang ang magpapakumbaba dahil sa aming dalawa ay ako ang mas nakatatanda."

Lumapit si Zoe at binasa ang pamagat: "Sales Agreement." Napatingin siya sa lalaki. Nathaniel looked at her like it was the most natural thing in the world. "I have to protect my investment, right?" Hindi nakalimutan ni Zoe na isang businessman ang kaharap niya. Mabilis niyang nirepaso ang dokumento at pinirmahan ang kaniyang pangalan. Naglabas din si Nathaniel ng stamp pad. "Fingerprint," utos nito. Sobrang higpit.

I asked her dahil natatagalan na siya sa paghahanap doon. “Ang dami naman kasing papel nito.” Sabi niya habang tuloy pa din sa paghalungkat. “Ah nakita ko na.” Iniharap nito sa akin ang isang pirasong papel na na makakatulong sa amin. Inilapag niya sa mesa ang papel kasama ang stamp ko para matatakan na iyon. The stamp has my name and signature. “Ngayon kailangan naman nating mailagay ‘yan sa HR office nang walang sino mang nakakaalam.”

Its been a while since my last update and I hope y'all liked this one. Keep safe and God bless!!! Egavas_Etrom

Pero, kung ang tao ay isang pinuno ng enterprise o mula sa senior management level, siguradong may paggagamitan ito. Bukod dito, karaniwan ay malinaw ang font sa personal signature stamp. Kaya, malinaw na nababasa ni Donald ang dalawang salitang ‘Carmen Wade’ na nakaukit nang malinaw sa seal/ Nang makita ni Donal ang personal signature stamp ni Carmen, naramdaman ni Donald na tumataas agad ang blood pressure ni Donald, at halos hindi na siya makatayo.

“Read it after you finish.” Nag-zoom in agad ang puso ko. Leather folder at 7 a.m.? Hindi ’to payslip. Hindi rin HR memo—masyadong magarbo ang cover. Binaligtad ko: may discreet na gold sticker na parang wax seal. Formal. Mahal. Peligroso.

‎Lumapit siya at iniabot ang isang maliit na kahon. ‎Napalunok ako. ‎Pagbukas ko— ‎isang bracelet. ‎Simple. ‎Elegant. ‎At may maliit na engraving: ‎“Still you. Always.” ‎Napahawak ako sa dibdib ko. ‎“Sinabi po ni Sir—isuot niyo raw po,” dagdag ng staff, nakangiti. ‎Hindi ko napigilang mapangiti rin. ‎“Thank you…” ‎———————