Stranded In Tagalog Novels & Stories

Mahina niyang bulong. Ngumiti nang bahagya ang estranghero. Hindi masaya. Hindi rin palakaibigan. Kundi isang ngiting puno ng nakakatakot na kumpiyansa. "Maraming bagay ang imposible." Mahina nitong sagot. "Hanggang sa mangyari."

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Prologue Escape “What?! You want me to marry that man?” napaawang ang bibig ko sa narinig. I can’t just marry a stranger! Hindi ko alam kung ano ang nasa isip ng mga ama ko para ipinagkanulo ako sa taong di ko kilala. I’m still not ready for it, heaven sake! I still want to venture out on many things. Wala pa nga akong napapatunayan.

tawag n'ya. Hindi naman s'ya nakaramdam ng takot subalit hindi maganda ang kanyang kutob. Handa s'ya sa maaring mangyari. Naghanap muna s'ya ng signal upang tawagan si Mando. Nag-ring na ang cellphone nito subalit hindi ito sumasagot. Nag-text s'ya rito upang ipaalam kung saan s'ya. Nawala na ang ingay na naririnig n'ya kanina. Pababa s'ya ng hagdan nang may napansin s'yang anino mula sa kanyang likuran. Humarap s'ya upang tingnan ito at napamulagat s'ya. Isang lalaki ang nakatayo halos isang dangkal lang ang kanilang pagitan. Sa kanyang pagkagulat ay napaatras s'ya at nawalan ng balanse. Nahulog s'ya at bumagsak padausdos sa hagdan. Nakaramdam s'ya ng pagkahilo lalo na ang kanyang ulo ay b

Gaano kahirap? Anong sasabihin ko? Anong irarason ko? Desperado na akong makaalis dito. Hindi ko na kakayaning magtagal sa pamamahay na'to. Gusto ko ng umuwi sa totoong tahanan ko. Kaya naman ni Fiandro diba? Sa itsura at ugali pa lang ng mokong na 'yon, mas matibay pa siya sa bato o bakal kaya paanong hindi magiging madali sakanya?

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

I'm stuck. Sinalubong ako ni Manang ng yakap pagbaba ko pa lang ng sasakyan. "Jusko, Iha! Nag-alala naman ako sayo, akala namin na kidnap ka uli dahil bigla kana lang nawala!"

Ngumiti naman ako sa kaniya nang mapang-asar. "Yes, it means Dyosa in tagalog, kung hindi mo pa rin naintindihan." Sagot ko at bumaling na kay Reigan. Ang boring makipag-usap kay Sabrina. Weak ma-mlastik, play victim pa sa harap ni Reigan. Halata namang nagpapansin siya sa tatay ng baby ko. "Pasok na, magpapahangin lang ako rito sa labas." Napaayos naman siya at sinulyapan pa 'ko bago pumasok.