Stranded In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Mabaho nga talaga, bakit ba hindi ko to naamoy kanina Nakakasuka "Let's go" saad niya pa sabay lakad paalis "Umm what do you mean let's go. Hello you're a stranger to me. Kaya bakit ako sasama sa'yo" saad ko naman sa kaniya kasi parang ang bilis ng mga pangyayari Huminto naman siya sa paglalakad at bumalik sa pwesto kung saan ako nakatayo

I'm like a statue Stuck staring right at you Got me frozen in my tracks So amazed how you take me back Each and every time our love collapsed Statue Stuck staring right at you So when I'm lost for words Every time I disappoint you It's just 'cause I can't believe That you're so beautiful (Stuck like a statue) Don't wanna lose you, no (Stuck like a statue) And you're so beautiful (Stuck like a statue) Don't wanna lose you never (Stuck like a statue) Oh, no Agad akong napaangat ng tingin, "Spade, anong ibig mong sabihin?"

"Batangas. Why did you call?" ["Bumalik ka rito... bukas din."] Agad napakunot ang noo ko at nakaramdam na kaagad ng inis. What the hell? Kakapunta lang namin dito, ah? Sisirain na naman nila ang kasiyahan ko? "What? Why would I? It’s freaking sembreak! Hindi ako uuwi." I stopped when I realized something. Home? I don't even have one. Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya sa kabilang linya. ["Your mother told me so."]

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

kung gano'n, kaynino naman? Napatingin ako sa kamay ko, in-imagine kong may red string na nakatali sa hinliliit ko. "Kung kanino nakatali ang dulo ng red string ko, siya ang mapapakasalan ko. Siya ang makakatulong sa 'kin."

I was smiling then. Just a smile and the rain is gone Can hardly believe it (yeah) There's an angel standing next to me Reaching for my heart Just a smile and there's no way back Can hardly believe it (yeah) But there's an angel calling me Reaching for my heart Napamulat ako ng mata ng nagstop ang bus. Hindi ko tinanggal ang head set sa tenga ko at patuloy parin na pinapakinggan ito habang pababa ako ng bus.

Cool off a nicer way for breakup, split up or whatever that people used pag makikipag hiwalay. Naiwan ako sa Wild Life Park nang nag-iisa and crying to my heart content, wala na akong pakialam sa mga taong nakatingin sa akin, the hell I care with them sobrang sakit ang nararamdaman ko nang mga oras na iyon so wala silang paki kung magngangawa ako dito.

Hindi na niya tinawagan ito simula kanina, dahil sa hindi nito pagsagot sa telepono nito. “Sorry, ngayon ko lang nakita ang mga missed call mo. Asan ka na? Malakas ang ulan at hangin dito sa Metro Manila.” Nababakas naman sa boses nito ang pag-alala. “Nasa meeting ako kanina, sorry.” Gusto niyang bulyawan ito, pero dahil mukhang totoo ang sinasabi, ikinalma niya ang sarili. “I’m stranded . . .” Malumanay ang boses niya.

Mahina niyang bulong. Ngumiti nang bahagya ang estranghero. Hindi masaya. Hindi rin palakaibigan. Kundi isang ngiting puno ng nakakatakot na kumpiyansa. "Maraming bagay ang imposible." Mahina nitong sagot. "Hanggang sa mangyari."

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗