Stranger Quotes Novels & Stories

Ibinato nito ang buhangin sa harapan at bahagyang bumuntong hinga. "Bakit ko ba nga sinasabi ang lahat ng ito sa iyo?" Wika niya at saka tumitig sa akin. Naramdaman ko ang pagiging balisa ng mga paru-paru sa aking tiyan. Wala sa tamang bilang ang pagtibok ng puso ko. "You're just a stranger." Mahinahon niyang sabi. Napalunok ako. Para bang may bumara ng kung ano sa lalamunan ko.

“Do I look like I'm alright?” sarkastiko kong sagot nang hindi man lang tinitingnan kung sino siya. “Hmm. I know you're not, but talking to strangers might help you.” “Talking to a stranger in a bar is not exactly what I need right now.” I spat out. Bahagya kong tinanggal ang mga kamay ko sa mukha at tiningnan ang lalaking dumistorbo sa akin.

I walked more near her and lightly pushed her out of my home. "Ha? Hindi naman ako stranger, e! Kapitbahay mo ako," sabi niya na pinatitigasan ang tayo niya para hindi ko siya maitulak ngunit magaan lang siya kaya kahit konting tulak lang ay natatangay na siya. "We're strangers because we don't know each other. You don't know who I am, and I don't know who you are," brusko kong sagot.

"Alam mo, Sobra ka na puro ka kiss 'di naman kita kaano ano. You're just my ex sperm donor na walang kwenta! Duh. Ano 'to Stranger with benifits?!" " Seriously? Stranger pala huh." Nakangisi siyang tumitig sa mga mata ko kaya napaatras ako hanggang sa mapasandal na ako sa pader nang macorner n'ya na ako ay mabilis niyang idinampi ang labi niya saakin.

“Nangyari?” “Tungkol sa fiance mo.” Ilang minuto siyang natahimik kaya napatingin ako. Tinignan niya rin ako na parang may kung anong hinahanap sa mukha ko. “Sabi kasi nila, mas madaling maka-move on kapag nilalabas at mas madaling maglabas sa mga taong hindi mo kilala, sa mga strangers.” “I don't want to be a stranger though…” mapungay ang mga matang aniya. Hindi ko alam kung dahil ba antok na siya o dahil ba sa isang latang beer.

Nag-order ng black coffee, walang asukal. Pagtingin niya sa akin... grey eyes. Tumigil ang mundo ko. Hindi ko alam kung tatakbo ako papalapit... o tatago sa ilalim ng counter. Kasi yung estranghero mula nung gabi na yun... bumalik..parang ito ..parang sya ngunit di ako sigurado.

Questions danced in her mind, unanswered and yet strangely comforting. Who was the mysterious stranger who had reached out to her in her darkest hour? What had moved him to extend a hand of kindness to a weary soul adrift in a sea of despair? As the storm clouds of the previous night dispersed, leaving behind a sky painted in hues of rose and gold, Genevieve found herself pondering the enigma of human connection. In a world consumed by self-interest and indifference, the simple act of kindness from a stranger had illuminated her path with a glimmer of hope.

Subalit mas humanga lang sila sa isinagot nito. "Grandma, sabi po ni Mommy ay inseparable kaming dalawa. Kaya't sa kaniya po ako sasama. May little brother po ako, Grandma. Ngunit kailanman ay hindi ako gusto. Mas mahal pa nga nila ang stranger kaysa kay Mommy." Magalang nitong pagkukuwento.

"May problema ba tayo diyan Hugo?" Tumawa si Hugo. "No, no... Ilang araw ka na kasing puro strawberry tapos hanggang sa banyo mo ba naman." Umirap si Catalina. "So what?" "What do you think about strawberries?" Sumandal si Catalina sa sofa niya. "I actually think they're sweet... Like your cigarettes they're bitter. Not to mention toxic." "Uhuh... It relieves my stress." "I work properly when I eat sweets..."

[Crossed Lines] “Some lines aren’t meant to be crossed… but the moment you do, there’s no way back.” ~~~ “Now this… is getting interesting.” The stranger’s voice filled the room. Calm. Mocking. Dangerous. My breath caught in my throat. Julian didn’t move. Didn’t react. But I felt it— That shift in the air. That silent warning before something breaks. “Who the hell are you?” Julian asked, his voice low and controlled.