Stumble Over My Words Meaning Novels & Stories

“Nagkiss na tayo last time remember?” “Oo nga…hindi ko lang masyadong na-feel kung malambot ba or h-hindi, hindi naman iyon ang focus ko.” I couldn’t contain myself that much kaya nag-stutter ako. Saka parang wrong move na rin iyong huling sinabi ko?

I tried to whisper something, but the words wouldn't come out. Everything was heavy now. Too heavy. And then... nothing.

Naisip na sayang maganda pa naman. "Di mo ba nakita yong signal na hinto. Nag Signal naman ako sayo ah nahihinto ako." Thunder try to explain, be calm tho' the girl had called him stupid. "Pasalamat sya maganda sya." Shanel narrowed her eyes. "See what? Di mo nakita kasalanan mo. You suddenly stop dimbo. Hulina signal mo." Nagpanting ang ulo ni Thunder. "Stupid? Dimbo? You referring your yourself right?"

I asked dahil mukhang wala siyang balak magsalita, nakatayo lang siya sa harap ko na parang stupid. "A-Ahm, notes kahapon para wala kang ma-miss na lesson." "Why are you stuttering?" Mas lalo siyang umiwas ng tingin. "Ga-Ganito na kasi ako magsalita, I-I'm sorry." "Sorry for what?" "Fo-For stuttering." "There's nothing to be sorry about, just don't talk to me again if you just stutter."

Iyan ang aking intuwisyon sa isang sitwasyong tulad nito. Natitisod ako sa aking mga salita dahil kasalukuyang nahihirapan ako sa mga instinct na iyon. Sinusubukan kong pigilan ang mga bagay mula sa pagbabago sa pagitan namin. Walang tandaan kung gaano karami ang sinasabi sa akin ng aking titi na hayaan itong mangyari. "What I mean is..." huminto ako. Masyadong uminit sa banyong ito. "Paano ko sasabihin ito maliban sa ganap na asar sa iyo?"

“You may deny it as much as you can, Era, but you can’t fool yourself. Ika nga, actions speak louder than words. Napaghahalataan ka.” Nagsimula na kaming tumakbo papuntang gitna ng gym tsaka sumayaw. I tried to stay focus, pero paulit-ulit kong naririnig ang sinabi nito sa akin. Hindi ko na alam ang susunod pang pangyayari, pero namalayan ko na lang na nanalo kami. Ni hindi ko nga malala ang mga stunts na ginawa ko. Fvk. what really just happened?

Galit na galit ang ekspresyon nito. Why it feels like i messed up now.

Lumabas ako ng bahay na parang hinahabol ng apoy. Sa loob ng isip ko, paulit-ulit ang isang tanong: Bakit? Habang naglalakad ako ay nanginginig ang kamay ko. Parang nawalan ako ng balanse. Parang biglang gumuho ang mundong pilit kong pinatatag nitong mga nakaraang araw. Nahimatay. Isang salitang napakabigat. Isang salitang hindi dapat kasama sa bokabularyo ng isang batang katulad ni Janine.

Nasanay narin kasi ako tuwing ganito ang sitwasyon, alam kong nakikisabay sa aking kalungkutan ang kalangitan. Hindi ko napipigilan na umiyak nang malakas kasi alam kong walang makakarinig at makakakita sa'kin na umiiyak. I couldn't care much since this is the chance that I can cry out my sadness and pain. Napayuko ako at napayakap sa aking sarili nang maramdaman ko ang malamig na ihip ng hangin. As if it was expressing sympathy towards me. "Stupid." I'm even hearing things, it upsets me whenever I hear that word. That jerk, am I really that stupid? How dare he say that to me, does he think it's such a nice word to hear?

“Uwi na tayo.” Pagkarinig ko ng salitang uwi ay kusa akong tumayo at naghanda nang umalis, pero lasing na ako kaya hindi ako makalakad nang tuwid. Nawalan ako ng balanse at muntik na akong bumagsak. Pero hindi ko naramdaman ang sakit— sa halip, bumagsak ako sa mga bisig ng isang tao. Sa susunod na iglap, yumuko siya at binuhat ako, sabay sabing may halong lambing. “Clumsy at maliit na babae, huwag kang matutumba.”